ColumnJasper van Kuijk

In Zweden waren we afgesneden van familie en vrienden en dus ook van sociale verplichtingen

null Beeld

Jasper van Kuijk schrijft wekelijks over het tijdelijke verblijf met zijn gezin in Zweden (en de terugkomst in Nederland).

We zijn terug in Nederland, onze quarantaine is voorbij, de dozen zijn uitgepakt. In principe zouden we nu weer elk weekend heel het land rond kunnen toeren om familie en vrienden te bezoeken. Maar we hebben er nog niet zo’n zin in. En daar voelen we ons schuldig over.

Het is het dirty little secret van de expat: dat je daar in het buitenland afgesneden bent van familie en vrienden, is opmerkelijk genoeg een van de dingen die het leven weg van huis relaxter maken, want je sociale verplichtingen nemen drastisch af.

Vrij trieste term toch, sociale verplichtingen. ‘Gedwongen omgaan met andere mensen.’ Op een verjaardag, borrel of feest waar je juist níét praat met de vriend of het familielid voor wie je eigenlijk voor komt; die is immers druk met regelen en gastvrij zijn. Dus praat je met de vrienden of familie van vrienden of familie. Die je het jaar daarvoor ook al sprak. In de woonkamer waar je het jaar ervoor ook al zat. Met dezelfde grapjes die je het jaar daarvoor ook al maakte. Een goeie indicator of je deelneemt aan een sociale verplichting is als je bij binnenkomst aan elkaar vraagt: ‘En, hoe zijn jullie gereden?’

En als je nou tussendoor regelmatig een op een contact hebt, dan is elkaar zien in groepsverband een leuk extra. Maar juist dat individuele contact sneuvelt in drukke werk- en gezinsagenda’s eerder dan de sociale verplichtingen (want verplicht). Dus ik weet niet hoe rouwig ik ben om die maximaal-zes-volwassenen-bij-je-thuismaatregel. Als het gaat om bijpraten kun je misschien beter een avond een pan boerenkool op tafel zetten en kletsen. Met een vriend of broer, niet met de vriend van je broer of de broer van een vriend.

Het is natuurlijk vooral ook die frequentie die je de das om doet. In combinatie met hoe vol je leven zit met álle leuke dingen. Een verjaardagsfeestje kan op zich leuk zijn, maar meestal niet als het het vijftiende op rij is en als het weekend begon met een werkborrel en afgesloten wordt met een dagje Efteling.

Ja, luxeprobleem, want eigenlijk stuk voor stuk leuke dingen. Maar. Ik las laatst over de dertigdagenseks-challenge, waarbij je met je partner afspreekt om dertig dagen lang elke dag seks te hebben. Voor de goeie orde: met elkaar. En ik vind zowel seks als mijn partner heel leuk, maar dertig dagen lang élke dag… Dan wordt het toch een soort seksuele verplichting.

Achteraf was alles wat er niet was een groot pluspunt van ons leven in Zweden. We merkten daar hoe relaxt we het vinden om met het hele gezin een weekend lang in en rond het huis te rommelen. En als je nauwelijks sociale verplichtingen hebt, voelen ze niet meer verplicht. In de zomer was er voor de kinderen één sport: voetbal. Dat bleek genoeg. We hadden minder speelgoed mee voor de jongens, maar ze speelden veel meer. We hadden minder spullen; veel lag nog in Nederland. We hebben het allemaal niet gemist.

En het contact dat we hadden met het thuisfront, via videobellen of gewoonbellen, was misschien wel intenser dan toen we in Nederland woonden.

Die beperkingen kun je ook in Nederland in je leven inbouwen. Maar er is een groot verschil tussen de hele tijd dingen buiten te moeten houden of een omgeving waarin er gewoon minder ís. Misschien zijn sommige van die coronamaatregelen stiekem wel gewoon een zegen.

LEES MEER OVER ZWEDEN

Is het een kwestie van wennen of heeft Zweden ons zo geraakt dat we dit niet meer recht gebreid krijgen?

De berichtgeving over de coronacrisis in Zweden was vooringenomen en selectief.

Meer over