ColumnAaf Brandt Corstius

In de veganistischekaaskwestie zie ik het verschil tussen Big Brother van nu en die van 22 jaar geleden

null Beeld

Even iets anders. Ergens in Nederland is een parallel universum, een plek waar niemand corona heeft en het ook niet kan krijgen, en waar dagelijks gewoon geknuffeld en in elkaars aura gestaan wordt, en dat is het Big Brother-huis. Dat huis heb ik de afgelopen week in de gaten gehouden. Dit is een eufemistische manier om te zeggen dat ik, rondhangend in mijn huis dat ik amper verlaat, heb gadegeslagen hoe andere mensen rondhingen in een huis dat ze nooit verlaten.

Ik had aanvankelijk geen zin in honderd dagen Big Brother: daar had ik in 1999 al honderd dagen aan besteed, dus dat hoefde niet nog een keer. Maar toen zei mijn man: zullen we verslaafd raken aan Big Brother, en toen zei ik ja. Zo snel kan het gaan.

Het grote verschil met Big Brother in 1999 is dat er nu veganistische kaas bestaat. Veganistische kaas is kaas voor veganisten, en in het huis zit een Vlaamse veganist die Naomi heet. Zij is in het Big Brother-huis gegaan met de missie om de kijkers te laten zien hoe makkelijk het is om veganistisch te leven. Ik vind het omslachtig, maar ieder zijn meug.

Aantonen hoe makkelijk het is om veganist te zijn is best moeilijk, want aanvankelijk was er geen veganistische kaas te vinden in de ijskasten van het huis, en Naomi had veganistische kaas nodig. Gelukkig kreeg een andere bewoner, de charismatische Jowi, die ik als de gedoodverfde winnaar zie, een challenge waarmee hij ‘luxe boodschappen’ kon winnen. Hij kocht voor bijna 100 euro aan veganistische kaas, wat leidde tot veel onrust bij de andere bewoners.

Daarna ging het nog een week, want zoveel hebben die mensen verder ook niet omhanden, heel herkenbaar, over de vraag of Jowi al die veganistische kaas had moeten kopen, en viel de term ‘vegan kaas’ dus ontzettend vaak.

In de veganistischekaaskwestie zie ik het verschil tussen Big Brother van nu en die van 22 jaar geleden: dat alles een kwestie is. Er zit ook een bewoner in het huis die Theo heet, een kale man op badslippers voor wie ik zeker een blokje zou omlopen als ik hem op straat tegenkwam, en die is Hoofd Kwesties. Hij is de vleesgeworden reaguurder, heeft over alles een ongefundeerde mening, en als hij die niet aan het roepen is, straalt hij hem zwijgend uit, want hij heeft voorbedrukte sweaters bij zich waarop teksten staan over #MeToo en dergelijke. Als Theo had geweten dat hij met een veganist in huis zou belanden, had hij ongetwijfeld ook een trui met een prikkelende tekst over veganistische kaas laten bedrukken.

Ik erger me kapot aan Theo en eigenlijk ook aan alle andere bewoners van het Big Brother-huis, en zo hoef ik even niet aan het andere universum te denken.

Meer over