COLUMNArthur van Amerongen

In de Algarve is sowieso niemand bezig met de president van de Verenigde Staten

Ik was ingevlogen voor een praatje bij de presentatie van de roman Houden van Trump, geschreven door Hans van Willigenburg, oud-collega bij De Groene Amsterdammer. Een en ander gebeurde in Rotterdam want voor 020 kom ik Villa Vischlucht niet meer uit.  

Over Hans’ naam ga ik geen flauwe grapjes maken, de jongen heeft er al bijna zestig jaar meer dan genoeg last van.

De andere reden om met doodsverachting te gaan vliegen in deze tijden van pestilentiën, was de aanwezigheid van Han van der Horst, de sterverslaggever van Vara-blog de Joop.

Iedereen denkt dat Han en ik water en vuur zijn, maar ik vind hem een jofele kerel alleen zou hij een goede borrel moeten lusten. Jules Deelder parafraserend: de Schiedammer heeft een goed hart, maar het moest gekookt op zijn rug hangen.

Anderzijds moet ik bekennen dat Telegraaf-columnist Rob Hoogland verhinderd was en bij het castingbureau hadden ze in het bakje Extreem Lange Oude Witte Cisgender Mannen Met Een Uitgesproken Mening alleen nog ome Han in de aanbieding.

Twamp dus. Iedereen denkt dat ik Trumpiaan ben en al helemaal nu hij voor de Nobelprijs voor de Vrede genomineerd is vanwege het Abraham-akkoord, dat de vrede tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten behelst. De tegenkandidaat zal dat chagrijnige trolletje uit Zweden wel weer worden.

Maar ik denk nooit aan POTUS, behalve wanneer ik mijn laptop beroepsmatig openklap. In de Algarve is sowieso niemand bezig met de president van de Verenigde Staten. Wij hebben gewichtiger dagelijkse beslommeringen, zoals de johannesbroodboompeulenoogst.

Wie echter de obsessie van de Nederlandse treurbuis met Twamp ziet, zou bijna gaan geloven dat hij de gemoederen in alle tochtige uithoeken en gaten van mijn droevige moederland permanent bezighoudt. Ome Gijs in Biggekerke tegen tante Truus: ‘Vrouwke, de schoonzoon van Pelosi zegt dat we op Biden moeten stemmen.’

Mijn ambivalente sympathie voor Twamp wordt vooral gevoed door Eva Jinek, Charles Groenhuijsen en Michiel Vos en hun gedweep met de griezelige Clintons. Het zal mij niet verbazen als Groenhuijsen eerdaags We Shall Overcome van Pete Seeger gaat zingen met Jinek, zichzelf begeleidend op de banjo. 

De nutteloze anti-Trump agitprop bij de babbelshows pikt zelfs het meest seniele bankbintje met slechts vier gebruikte knoppen op zijn afstandsbediening niet meer.

De ironievrije deugzaamheid van BN’ers is hilarisch en het verhaal van de olifant en de muis op de brug. De muis piept zielsblij: wat stampen we lekker hè, president Twamp.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over