tv-recensieYasmina Aboutaleb

In ‘Chansons!’ is Matthijs van Nieuwkerk de aangever voor de anekdotenschatkist Rob Kemps

null Beeld

Oui, oui, oui! Daar gingen ze, dwars door Parijs. Matthijs van Nieuwkerk en Slimste mens-winnaar, artiest en presentator Rob Kemps. Beiden zijn verknocht aan Paris en het chanson, kwamen ze achter toen Kemps te gast was in het muzikale tv-programma Matthijs gaat door. Het leek een prima televisieformat. Dus konden we afgelopen vrijdag de heren in de eerste van vier afleveringen van Chansons! (NPO1) zien flaneren door Parijs, het thema van de eerste aflevering, op zoek naar de geschiedenis van het Franse levenslied.

Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps op Place Edith Piaf. Beeld
Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps op Place Edith Piaf.

Een van de eerste stops die ze maakten, was bij de Nederlandse hospita (die verfrissend genoeg nog nooit van Van Nieuwkerk had gehoord) bij wie Kemps als student vier maanden een kamer had gehuurd, niet ver van Père-Lachaise, de beroemde begraafplaats. Daar liep hij met een opschrijfboekje om de namen op de zerken te noteren en die later, terug in zijn kamertje, te googlen.

Het deed me denken aan de tijd dat ik zelf in Parijs studeerde en een klein kamertje op zeven hoog huurde, een zogenoemde chambre de bonne, een dienstmeisjeskamer. Met uitzicht op het topje van de Eiffeltoren, dat wel. Zo heeft iedereen zijn eigen Parijs, want ook Van Nieuwkerk vertelde een mooi en mierzoet verhaal over zijn kinderen en de bootjes in de vijver van Jardin du Luxembourg.

Wat de eerste aflevering aantrekkelijk maakte, waren fraaie plaatjes van Parijs en de aanstekelijke verteltoon van Rob Kemps. Die lijkt zo veel te weten over de chansonniers die de revue passeren dat de anekdoten en herinneringen haast over elkaar heen buitelen. Je krijgt als kijker bijna het gevoel dat het allemaal spontaan bij hem opkomt, dat hij bij wijze van spreken tijdens een rondje flaneren door het 20ste arrondissement per ongeluk op het stoepje stuit waar Edith Piaf ter wereld kwam – op straat, inderdaad – en dat hij daar, goh, wat toevallig, nog wel een verhaal of tien over weet te vertellen. Formidable!

Je proeft de oprechte liefde van Kemps voor het Franstalige lied. Maar het had als neveneffect dat Van Nieuwkerk, althans in deze aflevering, slechts dienstdeed als aangever voor Kemps. Hoewel, toen het ging over de liedjes van Georges Brassens, kon Van Nieuwkerk het niet laten te zeggen dat je daar niet gewoon naar moet luisteren, maar dat je die moet savoureren. En zo lieten ze beiden de ene on y va na de andere d’accord horen, terwijl ze op de Place Edith Piaf een kopje koffie dronken of over de Pont Neuf kuierden.

De taalbeheersing bleek overigens wel een beetje tegen te vallen. Kemps probeerde nog wel wat, maar Van Nieuwkerk hoorden we in de eerste aflevering geen volledige Franse zin uitspreken. Hopelijk krijgen we nog wat meer van zijn kunsten, en kennis, te horen in een van de volgende afleveringen, bijvoorbeeld als zijn grote held Aznavour aan bod komt.

Enfin. We blijven kijken.

Meer over