ColumnLoes Reijmer

In Afghanistan en Texas worden vrouwen van hun toekomst beroofd

null Beeld

Ze voelde zich een vogel die jarenlang aan haar nest had gebouwd. En nu moest ze lijdzaam toezien hoe anderen die basis, haar toekomst, plotseling vernielden.

Zelden was een metafoor zo krachtig en machteloos tegelijk. De woorden van de 26-jarige Afghaanse vrouwenrechtenactivist Zarmina Kakar dreunden de afgelopen weken na in mijn hoofd. Ze was niet de enige natuurlijk. De media stonden bol van getuigenissen van vrouwen die jarenlang studeerden, werkten en bouwden aan een onafhankelijk leven, om dat alles in rook op te zien gaan door bebaarde figuren die hun misplaatste autoriteit uit een AK-47 halen.

Achterlijk land hè, dat Afghanistan. Nee, dan ons lichtend voorbeeld aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, het land van de onbegrensde vrijheid en mogelijkheden – tenzij je ongewenst zwanger bent, althans. Sinds woensdag is in Texas abortus na zes weken zwangerschap verboden. Voor de liefhebbers van oud-dictatoriale volksspelen is er zelfs een spannend stasi-element aan de wet toegevoegd, waarmee burgers worden aangemoedigd elkaar te verklikken. Ze kunnen 10 duizend dollar verdienen als ze bij de rechter aannemelijk maken dat de beklaagde heeft geholpen bij een abortus. Dat geldt niet alleen voor artsen, maar bijvoorbeeld ook voor ouders die hun dochter naar een kliniek rijden, of zelfs een taxichauffeur.

In juni, net nadat de wet was aangenomen, hield de 18-jarige Paxton Smith uit Dallas een toespraak op haar diploma-uitreiking. Eigenlijk zou ze over een ander onderwerp speechen, maar ze verruilde de vooraf goedgekeurde tekst stiekem voor een andere. De beelden gingen de wereld over.

Ze was doodsbang, hield ze haar publiek voor. Wat als haar anticonceptie niet werkte, wat als ze verkracht zou worden? ‘Ik heb dromen en wensen en ambities. Ieder meisje dat vandaag afstudeert, heeft die. Ons hele leven hebben we naar die toekomst toegewerkt. Zonder onze inbreng of instemming is ons zeggenschap over die toekomst afgenomen.’ Mensonterend, noemde ze het verlies van autonomie over haar lichaam.

Welke toekomst telt? De les van deze zomer was dat zelfs anno 2021 die van vrouwen ondergeschikt is aan het paaien van een toch behoorlijk hypothetisch opperwezen, of het nu om Afghanistan of Texas gaat.

Herinnert u zich nog de protesten tegen Donald Trump, of die tegen de benoeming van de conservatieve opperrechters Brett Kavanaugh en Amy Coney Barrett? Toen vrouwen zich verkleedden als de dienstmaagden uit The Handmaid’s Tale? Beetje hysterisch was dat, hè? ‘In de media viert het alarmisme hoogtij’, zeurde een zelfbenoemd ‘kenner van het Amerikaanse rechtssysteem’ destijds in de Volkskrant. Er was geen reden tot paniek, beweerde hij met de zogenaamd rationele koelbloedigheid die alleen mannen gegeven is in dit dossier. Nu, drie jaar later, zijn Texaanse vrouwen al aangewezen op gevaarlijke, illegale abortussen en slaan de betreffende opperrechters het goedkeurend gade.

Het alarmisme was terecht. Zeven op de tien Amerikanen is voor handhaving van de toegang tot abortus, en toch lukt het een streng-christelijke minderheid eraan te tornen. Ook in Nederland blijft het opletten. Abortus is hier verre van omstreden, slechts 10 procent is echt tegen. Desalniettemin slagen felle tegenstanders erin het onderwerp te politiseren. ChristenUnie en SGP ontwerpen initiatiefwetten die ‘voorzichtig maar gestaag knagen aan het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen en het recht van de foetus hoger op de politieke agenda duwen’, concludeerde onderzoeksplatform Investico in maart in De Groene Amsterdammer. Met Don Ceder heeft de ChristenUnie een uitgesproken anti-abortusactivist in de Tweede Kamer zitten.

Dit extremisme weerhoudt CDA en VVD er niet van in de ChristenUnie een gedroomde coalitiepartner te zien. Want u weet het inmiddels: de linkse partijen, met hun eindeloze gedram over emancipatie en het klimaat, zijn het échte probleem.

Meer over