COLUMNArthur van Amerongen

Ik zou mijn bul zo terugsturen naar de universiteit voor ongewervelden, als ik hem zou kunnen vinden

null Beeld

Ik stond op het punt mijn bul terug te sturen naar de Universiteit van Amsterdam. De 389-jarige alma mater was al verworden tot een crèche voor millennials, sneeuwvlokjes en andere ongewervelden, een safe space vol teddyberen tegen tentamenstress, met rubberen tegels onder de klimrekken en diversiteitsboa’s die je bekeuren als je boe roept tegen een medescholier, maar het kon nóg gekker, want op de website van AT5 – de spreekbuis van woke Mokum – zag ik een bericht over Antilliaanse eerstejaars die ernstig geschrokken waren van agendagebruik op de UvA.

Een noviet: ‘Niemand heeft een agenda op Bonaire. In Nederland moet ik wel met een agenda werken, want hier plan je alles.’ De UvA reageerde geschokt, verbood met onmiddellijke ingang alle Jip en Janneke-agenda’s én Bert en Ernie-klokken, en voegde daaraan toe dat tijd, afspraken en agenda’s sociale constructies en de perfide erfenis van koloniale witte suprematie zijn.

Om misverstanden te voorkomen: ik ben geen agendamannetje. Mijn laatste was een Ryam. Die had ik volgekalkt met namen van boybands als The Bay City Rollers en The Rubettes, en verder was het ding vooral mijn poesiealbum.

Wij in de Algarve gebruiken geen agenda’s maar kalenders. Ik ben de koning van het onthaasten en deel het jaar in aan de hand van de diverse oogsten en feestdagen, en mijn maandelijkse prostaatonderzoek.

Toen plofte de Daily Mail op mijn deurmat en bleek het in academische zin nóg gekker te kunnen, want de ooit zo prestigieuze Universiteit van Leicester wil de gedichten van Geoffrey Chaucer, de aartsvader van de Engelse poëzie, verbieden omdat die niet divers genoeg zijn.

In plaats van Chaucer komt contemporaine drillrapperpoëzie, en het hoorcollege Engelse literatuur wordt na acht jaar afgesloten met hermeneutiek van Bob Marley’s complexe teksten.

Ik poch nooit over mijn academische graad, want ik was een waardeloze, luie en vooral feestende zesjesstudent. Niemand geloofde dan ook dat ik was afgestudeerd en het eeuwenoude zaaltje in de universiteitsbibliotheek aan het Singel barstte uit zijn voegen – er was gratis drank – tijdens de buluitreiking.

De professoren van de faculteiten Arabisch en Hebreeuws maakten goedbedoelde vileine grappen terwijl mijn moeder en mijn verloofde traantjes wegpinkten.

Na mijn afstuderen leefde ik uit een koffer en is de bul spoorloos verdwenen, net als mijn typ- en zwemdiploma. Ik kan mijn universitaire oorkonde niet eens terugsturen naar het UvA-dagverblijf.

Ach, ma was de enige die waarde hechtte aan het papiertje. En mijn moesje is dood.

Diversiteitsboa’s. Beeld Gabriël Kousbroek
Diversiteitsboa’s.Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over