Ingezonden brieven

Ik zou als PvdA onbetwistbare helden bedanken. En dan de deur dichtdoen

De lezersbrieven over PvdA-kopstukken, een judasstreek, de herkomst van woede, rekenen, het laveren van China, lichtpuntjes in de klimaatcrisis en Small Amsterdam.

Redactie
Staatssecretaris Alexandra van Huffelen praat met gedupeerde ouders van de toeslagenaffaire tijdens een mars voor de ouders van de toeslagenaffaire. Beeld ANP
Staatssecretaris Alexandra van Huffelen praat met gedupeerde ouders van de toeslagenaffaire tijdens een mars voor de ouders van de toeslagenaffaire.Beeld ANP

Brief van de dag: Die rode fakkels van toen zijn echt gedoofd

Op de felrealistische posters van de SDAP zie je vlammende socialistische aanklachten. Op een ervan roept een gespierde steenkoolzwarte mijnarbeider vanonder zijn helm: ‘Proletaren kent uw plicht, uit het donker naar het licht!’ Schitterende idealen waar het socialistische hart oprecht van ging gloeien, bijna als vanzelf liep de uitgebuite proletariër achter de fakkels aan.

In de krant van vrijdag pleiten Frans Timmermans (vader was kanselier, groeide op in Brussel, diverse internationale studies) en Marjolein Moorman (vwo in Wassenaar, manager en universitair docent in Amsterdam) voor een doorbraak op links. Via de PvdA. Ik lees een opiniestuk waarin woorden oplichten als ‘uitdagingen, doelgerichtheid, bestaanszekerheid, toekomstgerichtheid, werkelijke oplossingen, dáádwerkelijke oplossingen, rechtvaardige herverdelingsolidariteit, impliciete en expliciete verdeel-en-heersbenadering’. De Brusselse eurocommissaris en de Amsterdamse wethouder blinken uit in politieke ­managementvaagtaal: wat zij concreet voorstaan, en voor wie, is nog maar lastig te begrijpen.

Wat natuurlijk meespeelt: er zijn geen kompels meer die met stoflongen twaalf uur per dag kolen staan te hakken, geen werkloze arbeiders met negen kinderen die elke week met de pet in de hand twee liefdadigheidsguldens kunnen ophalen bij de pastoor, geen oudjes die bedelen om een homp beschimmeld brood. De nieuwe proletariërs zijn de wsw-ers die hun sociale werkplaats kwijtraakten, daklozen onder een brug, vluchtelingen tussen vier bordkartonnen schotjes, alleenwonende dementerende ouderen, aardbevings-Groningers in afbraakpanden, straatarme toeslagenmoeders. Hun belangen worden al uitstekend, zo niet beter, door andere partijen behartigd.

Timmermans en Moorman gaan daar waarschijnlijk niet het verschil maken. De partij heeft geen hegemonie meer op haar oude idealen en geen mensen meer die bevlogen vlammen. Ik zou als PvdA onbetwistbare helden als Henri Polak, Pieter Jelles Troelstra, Monne de Miranda (die tijdens de bezetting zelfs zijn leven gaf) en Joop den Uyl vanuit het diepst van het socialistische hart bedanken voor alles wat ze voor de partij hebben betekend. Zij waren van onschatbare waarde voor het Nederland van toen, én van nu. En dan de deur dichtdoen.

Die rode fakkels van toen zijn echt gedoofd.

Trees Roose, Haren

Judasstreek

Premier Rutte en oud-minister van ­Financiën Hoekstra roemen het werk van de overleden ombudsman Alex Brenninkmeijer. Hoekstra voegt toe dat hij een belangrijke bijdrage leverde aan de democratische rechtsstaat. Dit staat in schril contract met de opvatting van Brenninkmeijer zelf die als ombudsman al in 2013 gewaarschuwd heeft voor het ‘keiharde fraudebeleid in de sociale sector’ en aangaf dat ‘de toeslagenaffaire niets te maken heeft met een ongelukje’.

Rutte en Hoekstra hebben deze waarschuwingen altijd in de wind geslagen en de democratie en rechtsstaat verder uitgehold. Hun holle woorden zijn in deze paastijd met recht een judasstreek.

Henk Bruning, Amsterdam

Woede

‘Het is een mythe dat je met een woede-­uitbarsting opgekropte emoties eruit laat: even lekker stoom afblazen’, zegt psycholoog Robert Haringsma in ‘Hoe kun je leren omgaan met woede?’. Dat klopt zeker als het alleen maar gaat om de woede van nu, de woede die uitgelokt wordt door een trigger in het heden. Maar doorgaans is slechts een klein deel van onze woede ergernis in het nu; een groot deel is onbewust geprojecteerde woede van vroeger. Er wordt een laatje oude pijn opengetrokken.

Als je met hulp van een therapeut kunt ‘afdalen’ naar de bron van de woede – vaak je moeder en/of je vader – wordt het een ander verhaal. In contact met de woede van het machteloze kind dat je ooit was, kun je bewust, meppend met een mattenklopper of je vuisten op een kussen, de impuls uitleven die destijds onmogelijk was.

De spanning in je lichaam die je sindsdien onbewust met je meedroeg, laat je dan wel degelijk los. Velen hebben het ervaren, net als ik: daarna word je minder getriggerd door iets in het heden.

Lisette Thooft, Rotterdam

Rekenen

Als je niet kunt rekenen, kun je geen sommen in een calculator invoeren. Als je kunt rekenen heb je veelal geen calculator meer nodig.

Hylke ten Cate, Haarlem

Signaal

Het laveren van China tussen belangen in het Westen en in Rusland is begrijpelijk. Dat laat onverlet dat de Chinese leiders moreel even failliet zijn als Poetin, zolang ze de agressie en moordpartijen niet publiekelijk veroordelen. Datzelfde geldt ook voor de Indiase leider.

Het is bijna beangstigend om te zien hoe de leiders van bijna de helft van de ­wereldbevolking het immense leed zo gemakkelijk van zich laten afglijden. Het is ook een waarschuwing aan de ­eigen bevolking.

Daarom zou misschien het sterkste signaal zijn om de westerse sancties ook meer indirect op te leggen. En ja, daarmee zal dan het grootste deel van de ­wereld teruggaan in welvaart, wat dan wel weer goed is voor het klimaat. Immers, de honderden miljarden die nu aan de oorlog besteed worden, kunnen het klimaat niet meer ten goede komen.

A. van Mourik, West Betuwe

Lichtpuntje

Lichtpuntje in klimaatcrisis: opwarming kan bij huidige politieke koers onder de 2 graden blijven’, kopte uw krant. Het is maar wat je lichtpuntje noemt. De kans dat dit gaat lukken, blijkt überhaupt maar 55 procent.

De kans dat het niet gaat lukken, is dus aanzienlijk. En zelfs twee graden opwarming is totaal geen reden tot jubelen: het streven is niet voor niets de temperatuurstijging tot 1,5 graden te beperken. En we zien nu, bij 1,2 graden opwarming, al desastreuze en mogelijk onomkeerbare effecten, met alle gevolgen van dien voor onze bestaanszekerheid.

Dit soort relativerende berichtgeving draagt niet bij aan het gevoel van urgentie dat we allemaal zouden moeten voelen, om onze uitstoot van broeikasgassen zo snel mogelijk te reduceren. Want zelfs als de opwarming nu zou stoppen, hebben we geen idee hoe lang de impact hiervan nog doorwerkt, en welke rampen ons mogelijk nu al te wachten staan.

Peter Jamin, Utrecht

Amsterdam

Sander Donkers beklaagd zich over de aanstellerige benaming van ‘Amsterdam Beach’ voor de badplaats Zandvoort (voorpagina 15 april). Erger is dat op weg daarheen Haarlem inmiddels wordt aangeduid als ‘Small Amsterdam’.

Henk Sloos, Bloemendaal

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over