ColumnEva en Eddy Posthuma de Boer

Ik zie haar ineens heel vaak. Zonder mondkapje, fanatisch banjerend door de supermarkt

null Beeld

Soms zie je mensen ineens heel vaak. Vooral mensen die je was vergeten. Dat je denkt: o ja, die. Om diegene vervolgens ineens heel vaak te zien. Dat heb ik met een vrouw uit onze buurt. Onze kinderen zaten bij elkaar op de lagere school, we maakten wel eens een praatje. Na die schoolpleintijd, inmiddels ver achter ons, verdween ze uit mijn blikveld. Tot ik haar, in het begin van corona, door de supermarkt zag lopen. O ja, die, dacht ik toen dus.

Roodmondkapje, Limburg 2021. Beeld Eddy Posthuma de Boer
Roodmondkapje, Limburg 2021.Beeld Eddy Posthuma de Boer

Tot mijn verademing zag ze mij niet - ik zit nooit zo verlegen om supermarktgekeuvel. Maar er was iets met haar. Diep verborgen achter mijn mondkapje volgde ik haar met mijn ogen. Ja, er was iets, iets klopte niet, maar wat? Toen ze met haar kar voor twee bemondkapte klanten uit beende, werd het me duidelijk: zij droeg geen mondkapje. Mijn eerste gedachte was tamelijk naïef: dat is ze vergeten. Automatisch voelde ik in m’n jaszak of ik er nog eentje bij me had. Maar toen viel me nog iets op: ze had iets fanatisch over zich. Met haar kin in de lucht gestoken en een verbeten blik doorsneed ze de gangpaden en smeet ze dingen in haar kar. Ze droeg opzettelijk geen mondkapje! En haar mondkaploze gang door de supermarkt was een statement, een woedend statement tegen de regelgevers, de politici, Rutte for sure, en wie al niet meer. Want corona als tiran, als de boosdoener die ons onze collectieve en individuele vrijheid ontneemt, dat is veel te abstract. Iémand moet het gedaan hebben. Dat vinden de mensen fijn. Ook deze vrouw, vermoed ik zo.

Sindsdien zie ik haar dus ineens heel vaak. Zonder mondkapje, fanatisch banjerend door die supermarkt. Ik blijf het gek vinden dat ik haar daarvoor zo lang niet zag - zou ze nu extra vaak boodschappen doen, om haar statement extra vaak te kunnen maken? Ook vraag ik me af hoe ze haar woedende protest zo lang weet vol te houden. Hoe lang kun je boos blijven, je verzetten tegen de regels? Ik begrijp best dat je het er niet mee eens bent, maar er zo mee bezig zijn, het zo verbeten aangrijpen, wat lijkt me dat vermoeiend. En wie bereik je met de provocatie? Rutte kom je echt niet tegen bij de filet americain of de vanille-yoghurt. Dus raak je buurtbewoners die door corona op de ic hebben gelegen, of geliefden eraan verloren - waarom zou je zulke mensen willen kwetsen?

Elke keer als ik de mondkaploze vrouw zie, stel ik me voor dat ik haar benader, en doe alsof ik denk dat ze haar mondkapje vergeten is, en haar er eentje van mij aanbied. Maar ja, om daar mijn energie dan weer in te steken. Ieder het zijne, denk ik tenslotte altijd. Ieder het zijne.

Meer over