Opinie

Ik wil Janmaat niet rehabiliteren

In Buitenhof werd ik door Paul Witteman geïnterviewd over de wijze waarop Hans Janmaat destijds werd behandeld.

Politicus Hans Janmaat Beeld anp
Politicus Hans JanmaatBeeld anp

Door zichzelf antifascist noemende krakers werd Janmaat met ijzeren staven en brandbommen belaagd. Vergaderingen of demonstraties werden verboden. Tweede Kamerleden liepen weg als hij sprak. Bij de VARA was destijds afgesproken dat men hem niet aan het woord zou laten. Censuur vooraf dus. Witteman vroeg zich af of hij daar alsnog zijn verontschuldigingen voor zou moeten aanbieden.

De zelfkritiek van Witteman is vrij uniek. Ik ben dat in Jan Tromps bespreking van Joost Niemöller De verschrikkelijke Janmaat niet tegengekomen. Niemöller schrijft: 'Janmaat begon bij de Centrumbeweging als een sarcastische, bij tijd en wijle grappige, middelmatige, meestal moeizaam formulerende, kleinburgerlijke politicus, en werd een neurotische, achterdochtige, kille, bizarre, misschien wel mentaal gestoord persoon.' En Tromp vervolgt: 'Toch wel een tikkeltje verschrikkelijk, zou je denken.' Dat hij zelf bijgedragen heeft aan de tragische transformatie van Janmaat komt niet in hem op.

Peter Middendorp suggereert in zijn column van afgelopen zaterdag ten onrechte dat ik Janmaat zouden willen rehabiliteren. Middendorp noemt mij een halvegare ex-communist en schrijft: 'Sommige mensen storten een half leven de grootst mogelijke onzin over je uit, zeggen sorry en duiken vervolgens in een nieuwe gedaante voor je op - van uiterst links naar uiterst rechts of, zoals Diederik Stapel, van wetenschapper naar schrijver - denkend dat het nu ineens wel klopt wat ze zeggen.'

Alles is geoorloofd om iemand die kritisch is over de journalistiek verdacht te maken.

Meer over