COLUMNArthur van Amerongen

Ik weet precies wat Lale Gül moet doorstaan

null Beeld

In mijn cursiefje van vorige week kietelde ik de ChristenUnie en met name Gert-Jan Segers. Die partij is nu zo verscheurd als een kalf in een krokodillenvijver, maar dat was niet mijn bedoeling, want ik ben veel meer een bruggenbouwer dan een splijtzwam.

Ook voor mij bleef de ironisch bedoelde column niet zonder gevolgen. Het Twitterriool kolkte, klotste en kookte als een beerput in de woestijn en het aardigste compliment dat ik kreeg uit de gemeenschap die ik ooit met slaande kerkdeuren verliet, was: je bent een nog grotere verrader dan Jan Wolkers, Maarten ’t Hart en Jan Siebelink.

Op zo’n moment denk ik: waarom ben ik geen Arie Boomsma geworden? Die zit daar in zijn sportschooltje lekker te bidden, chill uit de Bijbel te lezen en te kakelen over zijn onvoorwaardelijke liefde voor de Heere Jezus. Ik, daarentegen, heb overgewicht, geen nagel om aan mijn reet te krabben en ben tot overmaat van ramp ook nog eens een nestbevuiler.

Ik weet precies wat Lale Gül moet doorstaan.

Journaliste Ronit Palache – opgegroeid in een traditioneel joods milieu – nam het laatst in deze krant op voor Lale. Palache herkende de verstikkende sociale controle, de voorgeschreven regels en dogma’s, de angst voor het buiten hangen van de vuile was en de impact van bijzonder onderwijs.

Ik heb me een poosje verdiept in geloofsafvalligen (een term die de lading niet helemaal dekt) en las stapels bekentenisliteratuur van gewezen jehova’s, mormonen, amish, mennonieten en wat dies meer zij. Boekjes van ex-moslims zijn om de welbekende redenen dungezaaid, al is er het zeer dappere (en succesvolle) Nieuwe vrijdenkers – 12 voormalige moslims vertellen hun verhaal, van Rachid Benhammou en Boris van der Ham.

Ik heb het milieu waarin ik ben opgegroeid nooit als veilig en warm ervaren – eerder als wurgend – al waren mijn ouders vreselijk lieve en goedbedoelende mensen.

Wellicht is het een tikkeltje pedant om Shakespeare er aan zijn haren bij te trekken, maar ik parafraseer hem toch: the world became my oyster.

Ik heb de parel der wijsheid van Paulo Coelho nog niet gevonden, maar de reis is belangrijker dan het doel en de harde schelp is een stuk aangenamer dan het nest waarin ik opgroeide.

De recalcitrantie bleef en er is niets leuker dan tegen heilige huisjes schoppen. Een ideologie heb ik niet en ik ben veel meer een rebel without a cause. Of desnoods een nestbevuilende hofnar. Dat moet de lezer maar bepalen.

Nestbevuilers Beeld Gabriël Kousbroek
NestbevuilersBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over