COLUMNSylvia Witteman

Ik kocht het Linda Meiden Winterboek en voelde me ontzettend oud

null Beeld

Het lezen en herlezen van obscure oude boeken is heerlijk, maar men moet toch ook de onzeker tastende vinger aan de woest kloppende pols van de tijdgeest zien te houden. Hoe zou ik trouwens het Linda Meiden Winterboek in de schappen kunnen laten liggen? Het thema is ‘eten’. Op de cover een joviaal lachende Rox (voorheen Roxy, nog voorhener Roxeanne, what’s next? Ro?) Hazes, met naakt bovenlichaam. Haar tepels worden aan het oog onttrokken door twee gebakken eieren, sunny-side up.

Met ingehouden adem van verrassing zag ik bovendien dat ze een tatoeage van een zwaluw op haar onderarm droeg. Ik heb zelf ook een tatoeage van een zwaluw op mijn onderarm (al stamt de mijne van tien jaar voor Rox’ geboorte), en zoiets schept een band.

Leuke meid. Ze zal ongetwijfeld ‘dapper’ genoemd worden omdat ze, zonder standaard modellenlichaam, toch bloot op de foto durft. Het is een enorme hype, ‘gewone’ vrouwen die zich naakt laten fotograferen en dan ‘dapper’ en ‘prachtig’ gevonden worden (er staan méér ‘imperfecte’ modellen in het winterboek), maar er zijn slechtere hypes te bedenken. In mijn tijd durfden gewone vrouwen alleen naakt in de legendarische Viva-rubriek ‘Anybody’. Let wel: in zwart-wit, zonder achternaam, en bovendien zonder hoofd. Pijnlijk om aan terug te denken.

Verderop in het ‘winterboek’ komt Rox terug, gekleed ditmaal, in een dubbelinterview met een werkelijk adembenemende jongen. Hij heet Bilal Wahib, hij is acteur, zanger, en op een halsketting na naakt. Hij had mijn zoon kunnen zijn (qua leeftijd, niet qua uiterlijk) dus besluit ik zijn stoere blote billetjes vooral schattig te vinden. In het interview komt niets wereldschokkends boven water. (‘Het is een bizarre tijd, hè. Er gebeurt veel in de wereld, corona natuurlijk maar ook Black Lives Matter. Hoe ervaar jij dat?’ Rox heeft ADD, Bilal ‘kan geen nee zeggen’, Rox zet graag een pak hagelslag aan de mond, Bilal vindt het ‘heel goed dat er meer meiden zijn die een vetje laten zien’. Dikke mik.)

Dan de rubriek ‘fun facts’, waar we, knus naast elkaar, een app tegen plasticsoep en een leuke tip voor een plastic wegwerpcamera vinden. Het proza is hip, op het krampachtige af. ‘Onrustige slaper? Anxiety? Een zwaartedeken voelt als een hug van je lover en laat je keihard wegdromen.’ Wist u dat de gemiddelde Nederlander er 3,3 kilo kaarsen per jaar doorheen jaagt? ‘Deze schatjes zijn zo cute dat het pijn doet om ze in de hens te steken, maar dat moet kunnen voor een special occasion.’

Dan is er, o wintervreugd, een woordzoeker waar emolumenten des levens te vinden zijn als ‘wodka’, ‘appeltaart’ en ‘zalmslaatje’, maar ook de keerzijden ‘constipatie’ en ‘alcoholvrij’. Er is een lekker ‘verlaten vrouw’-interview (‘ik stuurde zijn vriendin screenshots van onze steamy appjes’), een minicursus handlezen (‘levenslijn: hoe deal jij met this thing called life?’), een reeks meisjes met voedselallergieën (‘doodziek van een cherrytomaatje’), een prima interview met profvoetballer Shanice van de Sanden.

Een fotoserie met een (zwanger!) model (‘Voor mijn dochtertje kocht ik een minitasje van Prada. Zó cute!’), BN’ers doen een boekje open over hun ‘cravings’: rapper Donnie bakt zijn eigen kibbeling! ‘Maar ik zal je eerlijk zeggen, man; in mijn ijskast zie je ook vaak vegan dingen. Ik probeer te experimenteren omdat het gezonder is en beter voor de wereld. Voor de uitstootgassen en zo. Want ik gas al genoeg met die jonko’s.’

Tot slot nog fijne foto’s van vrouwen met een bh van sinaasappelschillen, een (schitterende!) bustier van roodlof en hooggehakte schoenen van ijsbergsla, en uit is het winterboek.

Om ‘keihard bij weg te dromen’.

Ik voel me ontzettend oud.

Meer over