Column

Ik kijk graag naar mannen, maar niet altijd

Columnist Esther Gerritsen over gendergesprekken op verjaardagsfeestjes.

Esther Gerritsen
null Beeld .
Beeld .

Natuurlijk wil ik naar Wonder Woman de film. Maar ik wil ook naar The Bleeder, de film over de bokser die ooit model stond voor Rocky. Ik ben dol op Rocky, vooral de eerste Rocky, met de beste filmkus aller tijden in de dierenwinkel. Maar goed, Wonder Woman dus, die overal wordt besproken, want eindelijk een succesfilm met een vrouwelijke superheld.

Ik kijk graag naar mannen, maar niet altijd. Ik hou er wel van als er iets te kiezen valt. Als je op mijn lagere school je werk af had, mocht je een stripboek lezen. Alle stripboeken die daar in de kast stonden hadden mannelijke hoofdpersonen, met als enige uitzondering Bessie Turf. Bessie Turf is dus een van mijn eerste vrouwelijke rolmodellen. Ik las thuis ook de boeken van mijn broer, de Kameleon, Arendsoog, de Rode Ridder. Mijn broer las zeker niet de boeken van mij. Geen jongen die betrapt wilde worden met de Olijke Tweeling. Daar schijnt het dus te beginnen, de vrouw die zich identificeert met mannen en vrouwen en de man die zich alleen identificeert met mannen. Na die constatering gaat er vaak iets mis. Dan wordt de man de les gelezen. Maar zoals ik mijn dochter altijd zeg: 'Voor mannen is het lastiger. Jullie mogen in jurk of trainingspak naar school, maar voor een jongen is er niet zoveel keuze.' Een jongen die een zogenaamd meisjesboek leest, wordt ook eerder uitgelachen dan een meisje dat een jongensboek leest. Zo'n meisje is stoer. Jammer. Voor de jongens.

Op mijn laatste verjaardagsfeestje ontstond er een gesprek over gender. Leuk om dan de verschillende gezichtsuitdrukkingen van het gezelschap te bestuderen. De ene kijkt verbeten, de ander vermoeid. Slechts één vriendin van me begon te stralen en zei met een grote glimlach: 'Gender, altijd interessant.' Niet voor niets is zij de vrouw die in Nederland als eerste Wachten op Godot regisseerde door vrouwen gespeeld, en daarvoor werd aangeklaagd door Beckett. Zij won. Haar glimlach bleef me bij omdat die me zo onverwachts trof. Vermoeienis en verbetenheid zijn me vertrouwder.

Gesprekken over gender verzanden meestal in discussies, partijen die zich tegenover elkaar opstellen en zich vastbijten in hun standpunten. Ik herinner me een vriend die me vertelde dat hij zich altijd zo ongemakkelijk voelde als hij 's avonds laat op straat toevallig achter een vrouw liep en wanneer zo'n vrouw dan sneller ging lopen, hij bijna wilde roepen: 'Ik doe je niets, ik ben onschuldig!' Deze man en vrouw zijn geen tegenstanders. Op een ander moment zouden ze een prima gesprek kunnen hebben.

Als er op tv over gender wordt gesproken nodigen ze het liefst mensen uit die het met elkaar oneens zijn, men noemt dat interessante televisie. Het is natuurlijk een misverstand dat discussies interessant zijn. Zelden vinden mensen interessante dingen. Maar vraag bijvoorbeeld: 'Wanneer heb je je vrouw- of manzijn onbeschaamd gebruikt om je zin te krijgen?' en je krijgt de ene na de andere kostelijke anekdote en meer inzichten dan wanneer je naar een mening vraagt.

Ik belde mijn ex op, omdat hij als kind Billie Turf las. Ik vroeg hem naar de rol van Bessie in de strip van Billie. Hij vertelde me dat in tegenstelling tot Billie, Bessie bijna altijd geluk had. Op het laatste plaatje van de strip zat Bessie meestal taartjes te eten terwijl Billie slaag kreeg.

Meer over