ColumnAaf Brandt Corstius

Ik ben woedend op Elizabeth Holmes, maar op één niveau heb ik met haar te doen

null Beeld

Het vreemde met podcasts is dat je, meer dan bij films of boeken, compleet overgenomen kan worden door het verhaal. Dat komt doordat je een podcast, ik althans, beluistert tijdens alle dagelijkse dingen die je doet. Dus het moordmysterie of de onopgeloste vermissing wordt aan je verteld terwijl je sport, door de Albert Heijn sjokt en kookt.

Nu zit ik al dagen in The Dropout, de podcast over Elizabeth Holmes, de jonge Amerikaanse vrouw die een medisch bedrijf opbouwde en de eerste vrouwelijke selfmade miljardair werd. En toen – hier dramatische podcastmuziek aanzetten – de hele boel bedrogen bleek te hebben.

Dit stukje is te kort voor het gehele bedrog, lees maar na in de krant; deze dagen is Holmes in het nieuws omdat de rechtszaak tegen haar begint.

Kort samengevat: Elizabeth Holmes claimde dat ze met haar bedrijf Theranos bloedtests voor honderden ziekten tegelijk kon doen op basis van één druppel bloed. Investeerders pompten geld in haar wereldveranderende uitvinding, Bill Clinton gaf haar complimentjes, Theranos had een Apple-achtig logo, kortom: Elizabeth Holmes had het gemaakt.

Alles bleek bedrog. De tests werkten niet.

Waar ik op blijf hangen is hoe Holmes haar imago had opgebouwd. Ze was geobsedeerd door Steve Jobs, dus googelde ze welke coltrui hij altijd droeg: een zwarte van Issey Miyake. Ze kocht dezelfde coltrui, en die werd haar uniform. Verder had ze een opvallende, extreem lage stem. Elke keer als je haar in de podcast hoort praten, val je bijna om van de baritontrillingen. Extra wonderlijk: een oude docent van Holmes vertelt dat ze vroeger een volstrekt gemiddelde stem had. Het basgeluid is dus bedacht.

Het staat in alle managementboekjes en Cosmopolitan-artikelen: mensen met een lage stem hebben meer overwicht in het bedrijfsleven. Dat heeft Holmes ongetwijfeld ook ooit gelezen, net als dat van die coltrui, en toen is ze zo’n stem gaan opzetten.

Er worden in de podcast mensen – nou ja, mannen – geïnterviewd, die triljarden in haar bedrijf investeerden, en die haar Marco Bakker-achtige stemgeluid noemen als de reden dat ze meteen van haar uitvinding onder de indruk waren. Dus het werkt.

Ik ben inmiddels woedend op Elizabeth Holmes omdat ze talloze mensen die wilden weten of ze kanker hadden, opscheepte met een bloedtest die nergens op sloeg. Maar ik heb op één niveau met haar te doen, en dat is dat ze, in haar psychopathische of sociopatische – daar is de dokter nog niet uit – drang om rijk te worden, haar voorbeeld zocht bij mannen. Ze leende de coltrui van één man en het stemgeluid van vele andere mannen.

Maar goed, dat is meer medelijden met mijn gehele soort.

(Deze tekst is 15 september aangepast.)

Meer over