ColumnLoes Reijmer

Iedereen verlaat Thierry Baudet, maar Arie Boomsma rolt de loper voor hem uit

null Beeld

Thierry Baudet wordt door iedereen verlaten, maar ergens in een dorpje onder de rook van Amsterdam blijft een dappere man hem trouw. Hij is niet zomaar een man, nee, we kunnen hem met recht een homo universalis noemen. Iemand die zonder te snoozen zijn bed uitrent om een ijsbad te nemen, zijn lichaam tot in de puntjes boetseert met jumpsquats en spiderman-push-ups, maar ’s avonds ook gewoon een dode dichter erbij pakt. Hij is een nobel man, iemand die wil luisteren en begrijpen, in cursieve zin vooral: begrijpen.

Zo kon het gebeuren dat in de week waarin zelfs de politieke rasopportunist Wybren van Haga het voor gezien hield bij Forum voor Democratie, Arie Boomsma in een podcast de rode loper uitrolde voor Baudet.

De tv-presentator spreekt in zijn podcast BN’ers over hun routines en gewoonten. Die blijkt de Forum-leider nauwelijks te hebben, maar het interview dient dan ook een ander doel: Boomsma wil weten of hij Baudet nog een vriend kan noemen. Een paar jaar geleden waren ze close, ze schreven samen een boek over klassieke muziek en hadden een operaclub. Maar nu was er ‘de beeldvorming’. Steeds als hij in de media iets controversieels las over zijn oude operavriend, dacht hij: ‘Hoe zit het nou?’

Overigens wordt direct duidelijk wat de twee met elkaar hebben, want beiden verstaan de kunst om niet per se heel scherpzinnige gedachten met een enorme pijprokende pretentie te brengen. Zo memoreert Boomsma dat hij Baudet laatst ‘kijk naar jezelf!’ zag roepen tegen toegestroomde journalisten. Ik leefde in de armoedige veronderstelling dat dit dingen zijn die hooligans naar elkaar schreeuwen voordat ze op een industrieterrein met elkaar op de vuist gaan, maar Boomsma hoorde er ‘een diepfilosofische uitdaging’ in.

Nu mogen de twee natuurlijk naar hartelust samen champagne drinken (‘van een klein Frans huis’) en een borrelplank leegeten (‘próéf die cornichons’). Maar Boomsma haalt in de gretige etalering van zijn ruimdenkendheid – aan zijn tafel is immers plek voor iedereen – het inmiddels goed gedocumenteerde en bovenal alarmerende gedachtengoed van Baudet in volle vaart door de wasstraat en plaatst het glanzend in de showroom.

Zo zijn dus niet de dingen die de politicus heeft geroepen en geschreven het probleem, maar ‘de beeldvorming’. De presentator kan al die nare dingen ook eigenlijk niet geloven, want toen ze veel met elkaar omgingen, organiseerde hij weleens iets voor vluchtelingen en daarop had Baudet nooit ‘wat stom’ gezegd. Inderdaad, beaamt die trumpiaans, ‘ik denk dat ik zo’n beetje de minst racistische persoon ben die je kunt ontmoeten’.

‘Waarom willen ze je zo graag in dat hoekje hebben?’, schept Boomsma invoelend verder, zonder duidelijk te maken wie hij bedoelt met ‘ze’.

Zelf dacht ik aan de Marokkaans-Nederlandse NS-conducteurs die Baudet met een leugenachtige tweet in diskrediet probeerde te brengen. Of de geboren Amsterdammer die van hem geen Amsterdammer mocht heten, omdat deze misschien zou worden uitgezet. De vluchtelingen en immigranten die hij in een toespraak op het eerste partijcongres van Forum ‘vreemde, agressieve elementen’ noemde, wellicht. Of anders de mensen die het schokkend vinden dat hij ooit een avond dineerde met de Amerikaanse racist Jared Taylor en vaak extreem-rechtse organisaties en complotdenkers retweet. En de journalisten, kunstenaars en wetenschappers die hij van ondermijning beticht, een frame dat leidt tot bedreiging en intimidatie.

Boomsma vergat ze allemaal te noemen. Wel ging het nog even over die heerlijke kaas, want het was niet de eerste keer dat een goedgevulde borrelplank de rauwe randjes wegsmeerde.

Meer over