ColumnFrank Heinen

Ieder ijsje, hoe onaanzienlijk ook, verdient het om zonder verplaatsingen genuttigd te worden

null Beeld Eva Roefs
Beeld Eva Roefs

Frank Heinen deelt wat overpeinzingen over verschillende ijstypen.

• Van alle potentieel ontwrichtende tweedelingen in de wereld, is die tussen bakjesmensen en hoorntjesmensen een van de meest pregnante. Het betreft hier het opvangsysteem waarin bolletjes schepijs kunnen worden bewaard. De ene helft van de wereld kiest voor een plastic kuipje, de andere helft voor een toeter van koek. Er is ook nog een tussenvariant, een kartonnen koekkubus waarin gewetenloze criminelen hun kleinste model softijs tappen, maar hiervoor geldt: negeren in de hoop dat het vanzelf verdwijnt. Wat betreft het onderscheid tussen bakjesmensen en hoorntjesmensen: smaken verschillen, er is geen goed en fout. Het enige wat ik tegen de bakjesmensen zou willen zeggen, is dit: misschien moet je eens bij jezelf te rade gaan. Hoe kun je ooit grote levensdilemma’s oplossen, wanneer je een stuk wegwerpkunststof verkiest boven een stuk koek? Neem er tijdens het denken anders een ijsje bij. Drie bollen. Smaak: drie keer plastic.

• Met bovenstaande wil ik allerminst de Grote HoorntjesHorror relativeren. De Grote HoorntjesHorror verloopt ongeveer als volgt: je bestelt een ijsje. Twee bollen, ach, het is zomer, doe maar drie, je gaat naar buiten, geniet van de aanblik en voelt nattigheid. Regen? Zijwaarts druipgevaar? Nee. Hoorntje lek! Vanaf dit moment eet je geen ijsje meer, maar loods je een water makend schip de haven binnen. Afwisselend likkend, happend en aan de onderkant zuigend doe je wat je kunt, je negeert de zoete druppels op de straat en verbaast je over hoe minuscuul het hoekje kan zijn waarin het ongeluk zich schuilhoudt.

•Het is een hete dag. U bent op het strand, en u bent bijna gesmolten. Met uw laatste krachten hijst u uw roodbruine lijf van uw handdoek en strompelt naar de ijsverantwoordelijke in uw district. Er zijn nog 27 opgefokte wachtenden voor u, maar u kunt in de rij vast uw favoriete ijsje uitkiezen. In de verte hangt een groot bord van een ijsfabrikant, met daarop alle beschikbare ijsjes. Belangrijk te weten is dat op dit bord nooit de ijsjes staan die verkocht worden, maar de ijsjes die verkocht zouden kunnen worden, als het bord klopte.

•De Calippo. Schitterend systeem, uitstekend doordacht, inclusief de heerlijk-lauwwarme trap na wanneer je, na het ijsje, het zoete smeltwater naar binnen kunt laten glijden. Enige nadeel: wie de ijsstaaf net te enthousiast uit het kartonnetje drukt, heeft een rotdag.

•De Split. De Split is een in zijn uiterlijk vastgelopen ijscoupe. Hij oogt als de ideale dorstlesser op een hete dag, maar zodra je hem in handen hebt, blijkt het een Magnum in vermomming: onder het dunne oranje ijslaagje ontvouwt zich na een paar tellen een vergezicht van roomachtig ijs. Binnen enkele happen ben je van een frisse waterijseter veranderd in iemand die alle gekheid op een stokje heeft besteld. Je had geen trek, het was je puur om dat frissige oranje te doen en nu zit je met de gebakken peren in de vorm van een dame blanche zonder saus. Halverwege de Split heb je meer dan genoeg Split, maar het is je eer te na nu al de witte vlag te hijsen. Wie weet krijg je al happende vanzelf zin in de rest. Quod non: het restje oranje lekt op je tenen en zelf besta je inmiddels voor de helft uit ijs en voor de andere helft uit het voornemen er de volgende keer niet nog eens in te trappen.

•Ieder ijsje, hoe onaanzienlijk ook, verdient het om zonder verplaatsingen genuttigd te worden. En: in de buitenlucht. Soms zie je mensen op de fiets een ijsje eten, of zelfs in een auto. Hier ageer ik tegen. Je eet ook geen kaviaar in de lift. Wie zo snel ergens heen moet dat-ie niet eerst zijn ijsje kan opeten, kan de hele likgelegenheid beter uitstellen tot een kalmer moment. Lopend een ijsje eten kán, mits de wandeling nergens heen gaat. Het beste is echter om ergens plaats te nemen: een bankje, een stoeltje, een stoeprandje. Bellen, lezen of zelfs rondkijken valt af te raden: blik, gedachten en tong hebben hun handen vol aan genot en lekgevaar. Een gesprek voeren kan, maar alleen met iemand die geen eisen aan het niveau van je antwoorden stelt.

•Op iedere Cornetto-verpakking zou de volgende waarschuwing moeten staan: Kan een ernstige teleurstelling in de vorm van een taai hoorntje bevatten.

Meer over