tv-recensieYasmina Aboutaleb

How To Be Young is urgente televisie over boeiende onderwerpen en ook nog met gevoel gemaakt

null Beeld

Doodsbang waren de twee gevluchte Belarussische studenten voor het bestelbusje waarmee programmamaker Margriet van der Linden en haar crew aan kwamen rijden. Busiki noemen ze zulke bestelbusjes in Belarus. Het favoriete vervoersmiddel van de oproerpolitie en politie in burger. ‘We hebben een bestelbusfobie ontwikkeld. We zeggen vaak: als de revolutie voorbij is, verbieden we ze’, vertelt een van de jonge vrouwen. ‘Als je zo’n busje ziet aankomen rijden, dan weet je dat ze je willen oppakken en moet je vluchten.’

Als er een meetlat voor urgente televisie zou zijn, dan scoort de nieuwe documentaireserie How To Be Young (KRONCRV, NPO2), over de ‘schokkende en ontroerende’ leefwereld van Europese jongeren, behoorlijk hoog. Dat kan haast ook niet anders met zulke onderwerpen: de repressie in Belarus onder het regime van Loekasjenko, de langstzittende dictator van Europa; de Marokkaanse jongeren die illegaal de grens in Europa oversteken; Hongaarse jongeren die worstelen met een democratie die onder druk staat; en Turkse vrouwen die gebukt gaan onder (seksueel)geweld – meer dan elders in Europa, waar het ook al behoorlijk slecht gesteld is.

Maar een boeiend, hoogst actueel onderwerp is geen garantie voor goede televisie. De keuze voor het perspectief van jongeren, in hun naïviteit vaak grenzeloos optimistisch, is daarom een mooie vondst. De dromen en verlangens die ze met Van der Linden delen staan vaak in schril contrast met de bittere realiteit. Toch wil je als kijker meegaan met zoveel hoop, doorzettingsvermogen en overlevingsdrang. Al was het maar omdat we niet anders kunnen dan vooruit. Als de Turkse Mutlu (19), door het hoofd geschoten door een jaloerse man, in de eerste aflevering zegt dat ze over paar jaar weer zelfstandig zal kunnen lopen en zingen, dan geloof je haar.

Twee gevluchte Belarussische studenten protesteren in Litouwen vlak over de tegen grens het regime van de Belarussische president Loekasjenko. Beeld KRO-NCRV/NPO
Twee gevluchte Belarussische studenten protesteren in Litouwen vlak over de tegen grens het regime van de Belarussische president Loekasjenko.Beeld KRO-NCRV/NPO

Van der Linden is in de tweede aflevering, afgelopen vrijdag uitgezonden, in Litouwen. Het land blijkt een kruispunt voor jongeren, Litouws, Russisch, Belarussisch en joods, die op zoek zijn naar veiligheid en een thuis. Dat geldt vooral voor Belarussische jongeren die in groten getale naar Litouwen vluchten, en soms vlak over de grens nog altijd protesteren tegen het regime van Loekasjenko.

Van der Linden hoort de verhalen met veel interesse aan. Maar net als in haar eerdere documentaireserie How To Be Gay is ze op haar best wanneer het onderwerp haar persoonlijk raakt. In deze nieuwe reeks is dat goed te zien in de eerste aflevering (de moeite van het terugkijken absoluut waard) over geweld tegen jonge vrouwen in Turkije. Er hangt een vertrouwelijke sfeer tussen Van der Linden en de vrouwen die ze spreekt. De programmamaker doorvoelt het onderwerp. Wanneer ze Ilay (23) ontmoet, die door haar baas op het werk werd aangerand en seksueel geïntimideerd, vertelt Van der Linden hoe dat komt. ‘Toen ik jouw leeftijd had, is mij iets soortgelijks overkomen’, zegt ze, ‘alleen had ik toen niet de moed om zoals jij een rechtszaak te beginnen.’

Meer over