Lezersbrieven

Hou op over de langetermijneffecten van vaccinaties

De lezersbrieven van zaterdag 23 oktober.

Demonstranten tijdens een protestactie van onder andere Viruswaarheid op het Malieveld. Tijdens de actie werd geprotesteerd tegen het dragen van mondkapjes en het testen en vaccineren van kinderen.  Beeld ANP
Demonstranten tijdens een protestactie van onder andere Viruswaarheid op het Malieveld. Tijdens de actie werd geprotesteerd tegen het dragen van mondkapjes en het testen en vaccineren van kinderen.Beeld ANP

Brief van de dag

Met stijgende verbazing, die omsloeg in regelrechte ergernis, gekeken hoe Marc Dullaert van Stichting KidsRights zijn ethische vraagtekens zette bij het vaccineren van jonge kinderen tegen covid-19. De voormalige Kinderombudsman refereerde in het tv-programma EenVandaag aan mogelijk ‘negatieve gevolgen op de lange termijn’van een vaccinatie.

Helaas kwam voor de zoveelste keer het volledig op niets gebaseerde idee dat kinderen narcolepsie zouden hebben gekregen van een griepprik, aan bod. Flauwekul en onzin, allang ontmaskerd als pseudowetenschap en toch weer genoemd. Waarom? Niet alleen koren op de molen van antivaxers, maar ook onnodige bangmakerij tegen vaccinatie in het algemeen.

Het idee dat ‘gevolgen op lange termijn’ niet duidelijk zijn, is nooit een argument geweest om vaccinaties tegen pokken, polio, de bof, rode hond, hepatitis, gele koorts en wat dies meer zei maar niet toe te dienen. Waarbij overigens de laatste vaccinaties zonder enig protest worden aanvaard door toeristen die naar verre landen willen. En terecht.

Lange termijneffecten? Wat is lange termijn? Hoe lang moet die termijn zijn? Ik zou graag horen welke vaccinatie op lange termijn aangetoond negatieve effecten heeft gehad. Het drinken van alcohol tijdens de vroege zwangerschap, dat geeft pas een grote kans op langetermijneffecten.

Hersenbeschadiging, mogelijk leidend tot extreme gevoeligheid voor complottheorieën, zou zo maar kunnen. Daar hoor je niemand over.

Bas Defize, moleculair bioloog, Utrecht

Doodvonnis

De Volkskrant laat in veertig regels tekst en negen figuren zien hoe het er met ons klimaat voorstaat. Veel korter kan het niet. Overtuigend, ontluisterend, ontmoedigend. Bij continuering van de huidige jansaliementaliteit is het een regelrecht doodvonnis voor Nederland als land en cultuur. Het zal voor altijd verdwijnen in de golven.

Waar zijn inwoners heen moeten, is ongewis. Ik denk niet dat onze buurlanden op een nieuwe stroom van miljoenen vluchtelingen zitten te wachten. 2,7 graden opwarming in deze eeuw overschrijdt ruim de kritische grens waarvoor men zo bevreesd is: een reeks van ecologische en klimatologische kantelpunten kan de mondiale opwarming oncontroleerbaar verder opjagen naar 6 tot 8 graden en tientallen meters zeespiegelstijging.

Een groot deel van de aarde zal onbewoonbaar worden. De facto het einde van onze beschaving. Het resultaat van 30 jaar politiek negeren en wanpresteren. Met onmetelijke consequenties. En wat te denken van onze politiek leider die stelt dat maatregelen ‘wel haalbaar en betaalbaar’ moeten zijn? Je verstand staat er bij stil. Onze kinderen en kleinkinderen zullen het nooit begrijpen en ons er om vervloeken.

Ben ten Brink, voormalig milieu-analist, Oegstgeest

Duidelijk

Het feit dat het artikel in de Volkskrant van afgelopen donderdag, over het missen van de target van maximaal 1.5 graad temperatuurstijging door het niet-nakomen van afspraken gemaakt te Parijs, slechts op pagina 5 stond en niet op de voorpagina, maakt meteen duidelijk waar het probleem zit.

Frank Hol, Margraten

Voetbalsupporters

Wat een uitgebreide analyse van het ­gedrag van voetbalsupporters en andere groepen ‘jongeren’ die volkomen uit hun dak gaan. Maar weinig nieuws onder de zon, wat mij betreft. Nog steeds wordt gesproken over jongeren; het zijn echter allemaal jongens. Nog steeds wordt gesproken over wij, terwijl je dit toch geen doorsnee van de Nederlandse ­bevolking naar leeftijd en geslacht kunt noemen. Gemiste kans in de analyse.

Ik zou weleens een analyse willen zien van de omgeving van deze losgeslagen jongens. Wat vinden bijvoorbeeld de vaders, moeders, ooms en tantes, zusjes, collega’s en buren van deze ‘jongeren’ als ze de beelden en ­foto’s zien. Is er echt geen andere verklaring dan dat je je in hebt moeten houden tijdens corona en dat we nu eenmaal onze agressie moeten uiten?

Ik ken trouwens behoorlijk wat jongens en jonge mannen die van alles hebben gevonden en gevoeld tijdens corona, maar géén één die dat als alibi aanvoert om de boel even kort en klein te slaan, journalisten te bedreigen en racistische spreekkoren te zingen.

Marion Steyger, Haarlem

Die ene leraar

Met rode oortjes las ik de interviews van leerlingen over bijzondere docenten door Rik Kuiper. Wat een verademing, juist nu de verhalenreeks Die ene leerling, vanuit docentenperspectief, stopt. Eindelijk krijgt het leerlingperspectief eens de aandacht, toch nog gerechtigheid!

Me dunkt dat er zeker een nieuwe serie in zit, in ‘oud-leerlingen over die ene docent’, die op een belangrijk ­moment een beslissende invloed had op hun leven, als fenomeen, als held, als inspirator, of hoe dan ook. Bijna elke volwassene heeft wel ooit zo’n docent gehad. Ik in elk geval wel. Ik kan niet wachten om daar meer verhalen over te lezen. En als het bovendien ook nog eens een inspiratiebron voor docenten wordt, zoveel te beter.

Philip L. Teepe, Amersfoort

Perspectief

In de krant van 20 oktober wordt gewag gemaakt van de Tilburgse wethouder Esmah Lahlah, die een maand heeft geleefd van een bijstandsuitkering. Haar ervaringen: naast de gevolgen voor haar persoonlijke leven (Mag dit wel? Fraudeer ik niet?) is zij aan het eind van de maand (en haar geld) ook bevreesd om haar post te openen: ‘Ik kon niets meer met rekeningen’. Haar ervaringen dragen bij aan een benadering in Tilburg, waarin perspectieven voor uitkeringsgerechtigden weer een kans krijgen.

In dezelfde krant schrijft columnist Heleen Mees over mensen met een uitkering en haalt daarbij een interview aan van een schrijfster die al lang van een uitkering leeft en daarmee in haar sas is. Dat is niet de bedoeling, volgens mevrouw Mees, omdat deze schrijfster – als representant van een ware subcultuur – een uitkering als normaal ­beschouwt.

Dat moet maar eens afgelopen zijn; de opstap naar een strakker regime voor alle uitkeringsgerechtigden en meer uren werken voor mensen in loondienst in bedrijven en de zorgsector, zorgen voor een betere samen­leving. Als Mees dan bepleit dat de Belastingdienst de taken van het UWV maar moet overnemen, geeft zij er blijk van helemaal niets van de toeslagen­affaire te hebben begrepen.

De wijze waarop mevrouw Lahlah te werk gaat, verdient lof. Het betoog van Heleen Mees is gebaseerd op vooroordeel, flinterdun en beschamend: misschien ook last van een zekere subcultuur?

Martien Wesselman, Roelofarendsveen

Pinnen

In het tv-programma Opsporing Verzocht zie ik wekelijks personen die met een gestolen pinpas geld opnemen. Het valt mij op dat er altijd een mondkapje wordt gedragen bij pinfraude. De criminelen gebruiken het mondmasker niet omdat zij angstig zijn voor besmetting, maar om hun identiteit te verhullen. Hoe moeilijk is het voor banken om de gelduitgifte automatisch af te breken als de pinner een masker draagt?

Hugo Koeweiden, Ede

Squid Game

Met oprechte verbazing, interesse en ook afschuw hebben wij met onze zonen (13 en 17) de Netflix-serie Squid Game bekeken. Het heeft geleid tot vele gesprekken. Over de macht van het geld, een verschoppeling zijn in de samenleving. Over torenhoge schulden, vaak ontstaan door onderaan de ladder te staan. De verhaallijnen, de dilemma’s tijdens het spel. Kies je voor jezelf? Voor elkaar? Voor de ander? Wat zou je zelf doen, met de rug tegen de muur? Wat heb je te verliezen als je er in de samenleving niet meer bijhoort? Welke waarden blijven over? Welke normen?

Hoever gaat het dat er mensen zijn die voor hun eigen plezier misbruik maken van de ellende van een ander. Leidde hun rijkdom tot zoveel leeg­heid? Verwijderde hun rijkdom deze mensen zo ver van hun medemens dat ze vonden dat ze een spel met ze konden spelen? Hoe belangrijk is het delen van rijkdom in een samenleving? Wat kan anders? Hoe kan het anders?

Squid Game heeft veel boodschappen, veel gespreksonderwerpen. ­Tieners zijn niet gek, praat met ze. Over dit alles.

Elien van Schot, Zutphen

Squid Game (2)

Wat raar dat er, ook in deze brieven­rubriek, zoveel opwinding is over het moreel verwerpelijke universum van Squid Game. Beste mensen, het is niet echt. Het zijn acteurs die spélen dat ze het slachtoffer zijn van verregaande ­immoraliteit. Wij mensen vertellen dit soort verhalen al eeuwen in boeken, ­toneelstukken en films. En ik besef dat het, in deze tijd van overgevoeligheid, wat moeilijk ligt maar het is toch echt één van de taken van de kunst om ongemakkelijke verhalen te vertellen.

Over smaak valt niet te twisten. Ikzelf vond Squid Game ook niet overal even elegant en op sommige momenten smakeloos. Maar ook de kijker wordt nergens toe gedwongen en kan altijd nog wat anders gaan doen op een vrije avond. Als we ons willen opwinden over menselijk lijden ten behoeve van vermaak, laten we dan een serieus maatschappelijk debat hebben over de (jeugd)topsport. Dat is wel echt.

Stone van den Hurk, Utrecht

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over