COLUMNBert Wagendorp

Hollands Glorie in het Suezkanaal en de vraag waarom we die dildo’s niet zelf kunnen maken

null Beeld

Met Oranje gaat het finaal de verkeerde kant op, de vaccinaties willen maar niet lekker op gang komen, twee woordjes (‘functie’ en ‘elders’) hebben onze politiek definitief tot dorpsniveau verlaagd, op reformatorische scholen gooien ze jonge homo’s voor de bus en het gezicht van het verzamelde Hollandse polderkwaad heet plotseling Bilal Wahib.

Is er nog hoop, voor dit land? Jazeker! We hebben onze baggeraars en zeeslepers die de wereldzeeën afschuimen op zoek naar weg te baggeren zandbanken, op te spuiten kunsteilanden en gestrande zeekastelen. Mannetjesputters, door Jan de Hartog ooit fameus vastgelegd in Hollands Glorie.

Afgelopen dagen was het weer eens zover: een economische crisis en zware toiletpapiertekorten dreigden, door toedoen van de Ever Given, een varend containerpakhuis van vierhonderd meter lengte dat vorige week dinsdag vanwege zijwind overdwars was komen te liggen in het Suezkanaal. Hopeloze situatie, filevorming van twee kanten en 400 miljoen dollar per uur down the drain. Aan weerszijden van het ongeluksschip dobberden voor miljarden euro’s goederen. Waaronder twintig containers vol seksspeeltjes voor een Veendamse erotiekboer, tevens hoofdsponsor van voetbalclub FC Emmen – het belang van de kwestie even teruggebracht tot Nederlandse dimensies.

Wat doen ze op zo’n moment van totale paniek, waarop de belangrijkste slagader van de wereldeconomie verstopt is geraakt en een infarct dreigt? Ze bellen naar Papendrecht, de hoofdstad van het mondiale bagger- en sleepwezen. Dat vertelde Hans van Rooij, oud-directeur van sleepbedrijf Smit Salvage, tenminste in de podcast De Dag van de NOS. Een paar belletjes en op diverse wereldzeeën wenden de jachthonden van de golven de steven en stomen op naar de plek des onheils.

Van Rooij was de man achter de berging van de Russische kernonderzeeër Koersk in 2001 – een klusje waarop hij met gepaste trots terugkeek. Hij had op de achterkant van z’n sigarendoos al even uitgerekend hoe het zat met het tij in het Suezkanaal en hoe je met een beetje graven, zuigen en wat sleurwerk van een roedel sleepboten de Ever Given weer los kon krijgen. Zo praten die mannen en zo doen ze het dan ook.

Volgens Peter Berdowski, directeur van Boskalis, het moederbedrijf van Smit Salvage, hadden zijn jongens even dertigduizend kuub zand onder de Ever Given weggezogen, flink lopen wrikken en trekken aan de gigant, en om vijf over drie maandagmiddag kwam er beweging in. Of, zoals Berdowski het in De Telegraaf uitdrukte: ‘Toen hadden we hem te pakken.’ That’s the spirit, het probleem als knaagdier.

Kan die Berdowski ook niet even naar het vaccinatieprogramma kijken en een rondje verkennen?

Ik vind dat de Volkskrant de zaak-Ever Given enigszins heeft onderbelicht. Een verslaggever ter plekke had heroïsche verhalen kunnen schrijven over koel in de verte starende sleepbootkapiteins (‘Recht zo die gaat en vol op de trottel!’) en onverstoorbare baggermeesters (‘Jank ’m d’r onder en sjoepen met die meuk!). In deze hoogsensitieve tijden had de krant ons een nuchter hart onder riem kunnen steken: we kunnen nog wat, iets échts en iets anders dan eindeloos zeuren, namelijk een groot schip vlottrekken. Even het Suezkanaal ontstoppen.

Media als The New York Times en de BBC schatten de gebeurtenis duidelijk hoger in, namelijk als een incident met mondiale impact, dat bovendien een scherp licht wierp op het heilloze gesleep van hot naar her met van alles en nog wat. Waarom maken ze die dildo’s niet zelf, in Veendam?

Meer over