VERSLAGGEVERSCOLUMNMargriet Oostveen in Waalre

Hoe piemeltaart-patissier Jolisa Brouwer in een conservatieve moslimpartij belandde

. Beeld .
.Beeld .

Jolisa Brouwer stond op de kandidatenlijst van een dubieuze moslimpartij en bleek niettemin taarten in de vorm van piemels te verkopen. Het pestblog GeenStijl onthulde dat en gniffelende nette mensen verspreidden het. Oh la la.

Ik vraag of ik langs mag komen voor enige uitleg. ‘Je veroorzaakt wel wat kortsluiting in mijn hoofd’, waarschuw ik.

Zij, hartelijk: ‘O, dat begrijp ik heel goed!

De moslimpartij is de Partij van de Eenheid van voormalig PVV’er Arnoud van Doorn, in 2014 als gemeenteraadslid in Den Haag veroordeeld wegens het lekken van geheime stukken, het verkopen van drugs aan minderjarigen en het bezit van een verboden alarmpistool. Dat jaar haalde de partij ook nog een imam naar Den Haag die voor invoering van de sharia pleitte. En dan nu opeens Jolisa: een vrijgevochten patissier met een voorkeur voor blauwe eyeliner.

Naar een rijtjeshuis in Waalre dus. Zij geeft nog gewoon een hand, voordat je er erg in hebt. In de kleine woonkamer blaft een hondje dat Bami heet en schreeuwen vijf vrolijke kinderen: drie van Jolisa en twee vriendjes. Ze tetteren tegen nog meer vriendjes, in laptops en telefoons. Op de tv loeit een videogame, aan de eettafel werken ze aan een zelfgemaakt bordspel over de Tweede Wereldoorlog: thuisonderwijs.

We vluchten naar de bijkeuken met werkbanken, een vriezer, een machine om fondant uit te rollen, taartdozen, chocolade, poederkleurstofjes. Voor het raam staat perfect boetseerwerk voor een kindertaart: Disney-Aladdin en Jasmine.

Haar bedrijf heet De Ouwe Taart, maar daar zijn alleen nog een bezorgauto en een website van over. Ze had een banketbakkerij met winkel en lunchroom op de Heezerweg in Eindhoven: bruidstaarten, kindertaarten, cupcakes en de afdeling ‘18+’, zoals het oh la la-gedeelte netjes op haar website heet. Dat doet wel wat denken aan EasyToys, de burgerlijke onlinegigant in seksmaterieel uit Veendam. Jolisa verkoopt vaak aan vrijgezellenfeesten.

null Beeld

Haar zaak liep goed: ‘Alles glutenvrij, lactosevrij, notenvrij en honderd procent koosjer en halal.’ Ruim de helft van haar klandizie is dan ook moslim, zegt ze. Nu ze het zegt: haar fondanten fallussen zijn besneden. Kopen moslims die soms ook?

‘Natuurlijk’, zegt Jolisa. ‘Dit zijn heel gewone, in Nederland geboren moslims. En het is toch fíjn om vrij te zijn?’

Enfin, ‘een malafide boekhouder’ en de eerste lockdown verder had ze toch schulden en kon ze de huur niet meer betalen. In alle stress strandde ook haar huwelijk en is ze ingetrokken bij een nieuwe vriend, die haar de bijkeuken gaf. Intussen bakt ze hier alweer tien tot vijftien taarten per week, ‘net genoeg om het te redden en schulden af te lossen’.

Jolisa was al snel fel tegen de strenge coronaregels. En zonder winkel had ze tijd daarover resolute tekstjes op Facebook te zetten: ‘Toen reageerde een vriendin: jij moet bij mijn partij komen, dan kun je er wat aan dóén.’ De vriendin is Nancy Reijnhout, nummer 8 op de lijst van de Partij van de Eenheid. Nancy is buikdanseres, ‘en moslim, en getrouwd met een moslim’.

Jolisa was zelf ook al jaren bevriend met moslims, wat wil je met zo’n klandizie zegt ze. Zij kent ‘alleen maar leuke, vrijdenkende moslims’ en ergerde zich dus al jaren aan Geert Wilders: ‘Ik dacht dat ik via deze partij misschien wat tegengas kon geven. En nu zeggen ze dat ik naïef ben.’

Ik schiet in de lach: ‘Je struikelde alleen maar even een partij binnen die warme banden onderhoudt met strenge imams en ook nog homoseksualiteit afkeurt.’

Zij: ‘Ik heb juist tegen Arnoud gezegd dat ik vóór islamitische homo’s ben. En blijf!’ Het leek geen probleem. En haar taarten kwamen niet eens ter sprake.

Van Doorn zette haar op nummer drie, zelfs ruim boven Nancy, ‘ik denk door mijn grote mond’. Maar na alle ophef wilde hij toch van die piemels op haar website af. Zij niet: ‘Laat dan maar helemaal zitten, zei ik, ik ben hier niet om een partij te ruïneren.’ Ze trok zich terug. Jolisa heeft Joodse wortels, via haar grootmoeder, en is na die publicatie op GeenStijl ‘excuusjood’ genoemd, ‘dat vond ik eigenlijk het ergste’.

Zij is alleen maar zo’n typische doe-het-zelf-burger: zij wou de wereld, gesterkt door likes op Facebook, in een handomdraai veranderen.