Column

Het tijdperk van de Mooie Regenjas

Ik weet nog precies waar ik hem voor het eerst zag: bij een immer prachtig geklede vriendin die vanuit een stortbui op een lunchafspraak verscheen.

De ouderwetse regenponcho past niet in het tijdperk van de Mooie Regenjassen met stijlvolle merknamen en melancholische verhandelingen over de regen. Beeld Ton Koene
De ouderwetse regenponcho past niet in het tijdperk van de Mooie Regenjassen met stijlvolle merknamen en melancholische verhandelingen over de regen.Beeld Ton Koene

Ze kwam het restaurant binnenrennen in een donkergroene jas van regenwerend materiaal, en hoewel de woorden donkergroen en regenwerend meestal weinig hoopgevend zijn, was het toch echt zo: die jas was mooi. Ja, dit was een Mooie Regenjas, en ik had nog nooit zoiets gezien.

Ik bevoelde haar regenjas en kondigde onmiddellijk aan dat ik hem ook ging kopen, een irritante neiging die ik al 41 jaar probeer te onderdrukken als ik iemand in iets leuks zie lopen. Sorry, zie het als een compliment, zeg ik er altijd direct bij, en: ik koop hem wel in een andere kleur.

Op een klein stijlvol merkje in de zoom stond het woordje Rains. Zelfs de merknaam was goed gekozen: Rains klinkt zoveel gezelliger dan Rain - meer als de titel van een gezellig dom liedje met een zenhousebeat dan als, welnu, regen.

Daarna bleek dat het tijdperk van de Mooie Regenjas was aangebroken. Mijn schoonzusje verscheen in een creatie in gebroken wit met de naam Curves en een bevriende kostuumontwerpster kwam uit de verre buitenwijk aangefietst in iets wat juist weer heel industrieel en Zweeds aandeed en de passend bonkige naam Stutterheim droeg.

Toen ik tegen al die mensen had gezegd 'Die ga ik ook kopen! Sorry, zie het als een compliment! Ik koop hem wel in een andere kleur!' was het tijd om dat te gaan doen - ook omdat het vijftien uur achter elkaar regende. Want zelf loop ik al een decennium min of meer aanhoudend in een allesbedekkende AGU-jas met stormflappen, reflectoren en een ceintuur, en hoe geil dat ook klinkt: zo staat het niet.

En zo ging de wereld van de Mooie Regenjassen voor me open, in de vorm van webwinkels - want het regende vijftien uur - met montere namen als Hipinderegen, Loveforrain en natuurlijk iets met pakhuis, want alles wat hip is, moet altijd in een pakhuis: Regenpakhuis.nl.

Ik las hele verhandelingen over regen en melancholie op de site van Stutterheim - 'Stel dat August Strindberg, Ingmar Bergman, Karin Boye en honderden andere beroemde Zweedse kunstenaars altijd vrolijk waren geweest?'

Ja, stel je voor. Dan waren deze regenjassen van ruim tweehonderd euro per stuk nooit uitgevonden.

Ik las naast de ode aan melancholie ook alle reviews over jas Bowie, jas Charcoal, jas Light Sand en jas Happy Rainy Days, waarin klanten euforische uitroepen plaatsten als: 'Blijf eindelijk helemaal droog als ik de hond uitlaat in wind en stromende regen', 'Het mag van mij nu wel eens regenen' en 'Ik heb nu echt lol in de regen!' en toen bestelde ik een jas.

Hoe het nu verder moet met de melancholie, weet niemand.

Meer over