ColumnSheila Sitalsing

Het nieuwe oude leven was heerlijk, maar nu lijkt coronavrij alweer voorbij

null Beeld

Goedbeschouwd heeft de periode van coronavrij nog best lang geduurd. Dat je ‘het is wel klaar’ tegen elkaar zegt, dat je het oude leven ruikt, kaartjes bestelt voor dingen waar je heen wil, in uitspanningen rondhangt, de trein pakt naar een verre plek, je op een drukke hoek langs vreemden elleboogt – je doet het gretig en gulzig, met beide handen tegelijk, want helemaal gerust ben je er niet op dat het eeuwig zal duren.

Lekker was het wel, zolang het duurde. Gewoon weer in de file staan, gewoon weer zeuren over gezeur, gewoon weer klagen dat er Tour de France is op de radio. Lachen om de mensen die serieus hadden geloofd dat alles anders zou zijn na corona. Genieten van het rituele gebalk bij Max Vakantieman, waar een lange stoet slachtoffers langskomt wier recht op vakantie langdurig door corona was geschonden en die per direct genoegdoening eisen nu reizen weer kan, want het is alwéér vakantietijd. (In Maxland is het altijd vakantietijd, en altijd is de directeur van Corendon er te gast.)

Er zijn zelfs weer boeren boos op iedereen die niet vóór ze is, gewoon alsof het november 2019 is. Woensdag gaan ze demonsteren en wie er een familieuitje van wil maken kan op de site van Farmers Defence Force een Boer on Tour T-shirt in kindermaat bestellen, want wie jong trekkerintimidatie leert plegen, heeft daar zijn hele verdere leven profijt van.

En net nu we aan ons nieuwe oude leven begonnen te wennen, lijkt coronavrij alweer voorbij. Meldt Israël dat de nieuwste coronavariant brutaalweg door de bescherming van de gevaccineerden heen breekt; ze belanden niet in het ziekenhuis, maar je ziet het virus ‘dat komt nog wel met de jota-variant’ denken, terwijl het zichzelf onverstoord blijft perfectioneren. Voert Israël de afgeschafte coronapas weer in. Kun je weer elke dag in de besmettingsgrafiek op het Nederlandse coronadashboard zien hoe versnelling eruit ziet. Laat Hugo de Jonge weten dat dit ‘wel iets is om je zorgen over te maken’.

Er zijn godbetert zelfs weer vaccinatiewappies die op tv ‘in discussie’ mogen met iemand die ze stom vinden – talkshow­redacteuren behoren tot een selecte groep Nederlanders die de hemel danken dat coronavrij voorbij is. Tegenwoordig zijn ze tegen het prikken van tieners (‘Kínderen’, jammeren ze er hysterisch bij, alsof er kolossale vaccinatieverschillen zijn tussen een 18-jarige en een 16-jarige), terwijl iedereen weet dat tieners elkaar de godganse dag zitten te vlooien, lollies delen, zich groepsgewijs voortbewegen en dit allemaal terwijl hun persoonlijke hygiëne veelal te wensen overlaat.

Dat tieners wandelende virus- en bacteriebommen zijn die je het best elke ochtend uit openbare-gezondheidsoverwegingen in een chloorbadje kunt dompelen alvorens je ze de wereld in stuurt. Dat tieners kortom, de perfecte laboratoria voor de thèta- en jota-varianten zijn die er ongetwijfeld aan komen.

We hadden nattigheid moeten voelen toen Ferd Grapperhaus zich voor een draaiende camera de geschiedenisboeken in zong met ‘Zeg mondkapje waar ga je henen’. We hadden toen al moeten weten dat het een kwestie van dagen, weken hooguit, zal zijn voordat we weer met zo’n ding op zullen moeten lopen.

Maandagmiddag meldde de NOS dat een priklocatie in Amsterdam tijdelijk dichtgaat omdat er ruimte moet worden gemaakt voor een festival. We verdienen dit.

Meer over