Het moet lukken

Vandaag zetten 57 kranten uit 45 landen een uitzonderlijke stap. Voor een keer spreken zij met één stem. Wij doen dat omdat de mensheid wordt geconfronteerd met een crisis als gevolg van de klimaatverandering.


De feiten spreken voor zich: van de afgelopen veertien jaar behoren er elf tot de warmste uit de geschiedenis. In wetenschappelijke tijdschriften gaat de discussie niet langer over de vraag of de schuld bij de mens ligt, maar over hoe lang we nog hebben om de schade te beperken.

In de komende twee weken zal worden beslist of het tij nog kan worden gekeerd. Wij doen een beroep op de vertegenwoordigers van de 192 landen die in Kopenhagen bijeen zijn niet te aarzelen, niet elkaar de schuld te geven, maar in plaats daarvan de gelegenheid aan te grijpen dit falen van de politiek recht te zetten. De klimaatverandering raakt iedereen en moet gezamenlijk worden aangepakt.

Maar weinigen verwachten dat er in Kopenhagen een pasklaar verdrag uit de bus zal rollen. Pas sinds president Obama zijn intrek in het Witte Huis nam, is het überhaupt mogelijk vooruitgang te boeken. Ook nu nog hangt het lot van de wereld mede af van de Amerikaanse binnenlandse politiek, want zonder groen licht van het Amerikaanse Congres kan Obama geen verplichtingen aangaan.

Maar de politici kunnen en moeten het eens zien te worden over de bouwstenen van een akkoord en, nog belangrijker, over een tijdschema waarbinnen dit moet zijn omgezet in een verdrag. De VN-bijeenkomst die volgend jaar juni in Bonn wordt gehouden, moet de deadline zijn.

Kern van de overeenkomst moet de verdeling van de lasten van het klimaatbeleid zijn – en de verdeling van de hoeveelheid broeikasgassen die we nog mogen uitstoten voor de temperatuur gevaarlijk begint te stijgen.

Rijke landen wijzen erop dat een oplossing alleen denkbaar is als opkomende landen als China bereid zijn veel meer te doen dan nu. Niettemin zijn de rijke landen verantwoordelijk voor driekwart van alle kooldioxide die sinds 1850 de lucht is ingeblazen. Zij moeten nu de leiding nemen en maatregelen treffen die de uitstoot binnen een decennium terugbrengen tot beneden het niveau van 1990.

Ontwikkelingslanden kunnen erop wijzen dat zij niet de eerst verantwoordelijke zijn voor het probleem en dat de armste gebieden op aarde het hardst zullen worden getroffen. Maar zij zullen evengoed steeds meer bijdragen aan de opwarming en daarom zelf ook bereid moeten zijn maatregelen te nemen.

De rechtvaardigheid vereist dat de geïndustrialiseerde landen armere landen financieel in staat stellen zich te wapenen tegen de klimaatverandering. Ook moeten deze landen de beschikking krijgen over schone technologieën die economische groei mogelijk maken zonder dat de uitstoot meegroeit. Deze maatregelen zullen veel geld kosten, maar veel minder dan de redding van de banken heeft gekost – en ook veel minder dan nietsdoen zal kosten.

Velen van ons, vooral zij die in ontwikkelde landen wonen, zullen hun levensstijl moeten veranderen. De tijd dat een vlucht minder kost dan de taxirit naar de luchthaven loopt op zijn eind. De omschakeling naar een duurzame samenleving biedt ook kansen. Sommige landen hebben reeds ontdekt dat een dergelijke transformatie economische groei en banen kan genereren, en de kwaliteit van leven verhoogt. De kapitaalstromen spreken boekdelen: het afgelopen jaar werd voor het eerst meer geld geïnvesteerd in duurzame energie dan in de productie van elektriciteit met fossiele brandstoffen.

De wereld staat voor een inspanning die zijn gelijke in de geschiedenis niet kent. De race naar de maan en de splitsing van het atoom kwamen voort uit conflict en competitie. De race die ons nu wacht moet worden gedreven door de wil samen te werken in het collectieve belang. Het is in deze geest dat 57 kranten uit de hele wereld deze oproep steunen. Als wij, met alle nationale en politieke verschillen die er tussen ons bestaan, het eens kunnen worden over wat er moet worden gedaan, dan moeten onze leiders dat ook kunnen.

Dit is de verkorte versie van een hoofdredactioneel commentaar dat vandaag ter gelegenheid van ‘Kopenhagen’ in 57 kranten wordt afgedrukt.

De kranten die dit initiatief ondersteunen zijn:

Süddeutsche Zeitung - Duitsland
Gazeta Wyborcza - Polen
Der Standard - Oostenrijk
Delo - Slovenië
Vecer - Slovenië
Dagbladet Information - Denemarken
Politiken - Denemarken
Dagbladet - Noorwegen
The Guardian – Groot-Brittannië
Le Monde - Frankrijk
Liberation - Frankrijk
La Reppublica - Italië
El Pais - Spanje
De Volkskrant - Nederland
Kathimerini - Griekenland
Publico - Portugal
Hurriyet - Turkije
Novaya Gazeta - Rusland
Irish Times - Ierland
Le Temps - Zwitserland
Economic Observer - China
Southern Metropolitan - China
CommonWealth Magazine - Taiwan
Joongang Ilbo – Zuid-Korea
Tuoitre - Vietnam
Brunei Times - Brunei
Jakarta Globe - Indonesië
Cambodia Daily - Cambodja
The Hindu - India
The Daily Star - Bangladesh
The News - Pakistan
The Daily Times - Pakistan
Gulf News - Dubai
An Nahar - Libanon
Gulf Times - Qatar
Maariv - Israël
The Star - Kenya
Daily Monitor - Uganda
The New Vision - Uganda
Zimbabwe Independent
The New Times - Rwanda
The Citizen - Tanzania
Al Shorouk - Egypte
Botswana Guardian - Botswana
Mail & Guardian – Zuid-Afrika
Business Day – Zuid-Afrika
Cape Argus – Zuid-Afrika
Toronto Star - Canada
Miami Herald – Verenigde Staten
El Nuevo Herald – Verenigde Staten
Jamaica Observer – Jamaica
La Brujula Semanal - Nicaragua
El Universal - Mexico
Zero Hora - Brazilië
Diario Catarinense - Brazilië
Clarín - Argentinië

Meer over