Columnbert wagendorp

Het mesjogge bedrijf Schiphol moet in het gareel worden gedwongen

null Beeld
Bert Wagendorp

Ik hoopte, in het kader van het nieuwe elan, dat de nieuwe coalitie met een spectaculair plan zou komen, zoiets als de grote tulp die toenmalig premier Balkenende wilde neerleggen voor de Nederlandse kust, om het buitenland weer eens te verbazen met een verbluffend staaltje Hollandse waterbouw. Ik hoopte dat het nieuwe kabinet in een groots gebaar de aanleg van een Schiphol in zee zou aankondigen.

Tevergeefs. In het regeerakkoord komt de naam Schiphol vier keer voor – waarvan drie keer in twee zinnen over hoe uitstekend Schiphol Nederland verbindt met de wereld, hoe belangrijk de luchthaven is voor de werkgelegenheid en ons vestigingsklimaat en dat we daarom de sterke hubfunctie van Schiphol moeten behouden.

Een radicale oplossing van het probleem-Schiphol was het pièce de résistance geweest van een echt revolutionair klimaatbeleid. Maar in het regeerakkoord staat dat er rond Schiphol ‘diverse uitdagingen zijn op het gebied van stikstof, ultrafijnstof, geluidsoverlast, leefomgevingskwaliteit, veiligheid en woningbouw’. Daarom gaat het kabinet op zoek naar ‘integrale oplossingen die perspectief en zekerheid bieden voor zowel de hubfunctie van Schiphol als de omgeving van de luchthaven’.

Altijd weer de kool en de geit sparen. Je weet zo langzamerhand hoe zo’n integrale oplossing eruit zal zien: Schiphol mag groeien en de mensen in de wijde omgeving van de luchthaven kunnen integraal chronische koppijn en longkanker krijgen. Schiphol is de heilige koe van Nederland, en zo groot kan het elan niet zijn of dat blijft zo. Er komen hier nog eerder twee nieuwe kerncentrales dan dat de nationale luchthaven een strobreed in de weg wordt gelegd.

Het grootste probleem – ook voor het kabinet – is de dreigende verplichte beperking van de stikstofuitstoot rond de luchthaven. De rechter zou binnenkort weleens kunnen besluiten dat Schiphol net als gewone bedrijven moet voldoen aan de voorwaarden van een natuurvergunning. Dat zou betekenen dat Schiphol alle boeren in de wijde omgeving moet uitkopen of dat in de halve Randstad een maximumsnelheid van 80 kilometer gaat gelden.

Minder vluchten zou ook kunnen: van 500 duizend naar 420 duizend – ongeveer het aantal van 2000. Maar krimpen is vloeken in de kerk. Schiphol wil, als corona eindelijk onder de knie is, juist met 1 tot 1.5 procent per jaar groeien.

Schiphol waant zich een vrijstaat die zich aan geen enkele regel hoeft te houden. Dat het nu opeens dreigt te worden geconfronteerd met grenzen, wil er bij de luchthaven niet in. Schiphol is het verwende kind dat altijd zijn zin heeft gekregen – het nieuwe regeerakkoord koerst daar ook weer op af.

Het mantra is altijd hetzelfde: het economisch belang. Het onderzoeksbureau CE Delft schreef daarover in juni van dit jaar maar weer eens een rapport. Conclusie: hanteer je het ‘ruime welvaartsbegrip’ – plak je dus ook een prijs op de klimaateffecten – dan kost verhoging naar een aantal van 540 duizend vluchten 2,3- tot 3,1 miljard euro.

Schiphol is een gezwel dat midden in de Randstad een steeds groter gebied onleefbaar maakt. Dat zouden we van geen enkel ander bedrijf pikken, maar Schiphol staat boven de wet. Nog wel, hopelijk maakt de rechter daar binnenkort een einde aan.

Je moet Schiphol niks vragen, je moet niet zoeken naar integrale oplossingen, je moet ook niet luisteren naar het gebazel over biokerosine en fluisterstille vliegtuigen. Je moet dat mesjogge bedrijf met straffe hand in het gareel dwingen.

Of alsnog verhuizen naar een eiland.

Meer over