Paulien Cornelissein 150 woorden

Het is twintig minuten leuk, daarna denk je: rot op met je perfecte nagelborsteltje

null Beeld

Ik ging naar The French Dispatch, de nieuwe Wes Anderson. Zijn films hebben als overkoepelende eigenschap dat ze esthetisch prachtig zijn, maar mij emotioneel totaal niet raken. In deze film lagen Frances McDormand en Timothée Chalamet godbetert met elkaar in bed, en zelfs bij die scène dacht ik vooral: leuke typmachine heeft Frances.

Een film van Wes Anderson is een avond plaatjes kijken, maar ook dat kan te veel worden. Ik moest denken aan de Duitse winkelketen Manufactum, waar ze van elk product alleen het allerbeste verkopen. Dat is twintig minuten leuk, daarna denk je: rot op met je perfecte nagelborsteltje.

Ik besloot dus geestelijk af te drijven en dat was heerlijk. Denken zonder onderbreking – dat zet het hoofd open.

En zo kwam het dat ik op de terugtocht een grote maan zag, me herinnerde dat dat in het Engels een ‘harvest moon’ heet, en toen pas besefte dat ‘harvest’ en ‘herfst’ eigenlijk hetzelfde zijn.

Meer over