De Bewust Digibete BurgerOlaf Tempelman

Het digitale tijdperk heeft de houdbaarheidsdatum van producten zodanig verkort dat ze in mum van tijd onbruikbaar worden

Bij het openen van de kast dondert er een doos uit. Ettelijke tientallen floppydisks komen als hagelstenen op mijn schedel neer. Het kan niet anders of dit is hun revanche voor het feit dat niemand ze meer gebruikt. Mijn dochter stormt geschrokken de trap op: ‘Wat zijn dát voor dingen?!’

Tja. Leg dát maar eens uit aan iemand met het geboortejaar 2008. Als je zegt dat mensen daar bestanden op bewaarden voor ze dat op cd’s gingen doen, moet je gaan uitleggen dat je vroeger cd’s in laptops kon stoppen. Als je zegt dat een floppy een 20ste-eeuwse usb-stick was, moet je eerst zo’n vroeg 21ste-eeuwse usb-stick laten zien: weinig leden van de generatie Z hebben er ooit een in handen gehad.

Ik ben 50 en vier dit jaar dat ik al een halve eeuw een hekel heb aan opruimen en het nooit uit mezelf doe. Vorige week ging ik er slechts toe over onder zware druk. Temperaturen van 35 graden maakten het karwei niet leuker. Maar wat niet leuk is, is vaak wel leerzaam: de berging leverde bewijs voor iets wat ik pas nog in een taai essay heb gelezen: dat het digitale tijdperk de houdbaarheidsdatum van producten zodanig heeft verkort dat ze in mum van tijd onbruikbaar worden, wat een gigantische wegwerpcultuur in de hand werkt.

Bijna alles wat in de berging uit analoge tijden afkomstig was – een bak ansichtkaarten, twee ventilatoren, een draaitafel – had zijn functie en waarde behouden. Digitale restanten waren even bruikbaar als botten uit de bronstijd. Achter in de berging stond een monitor van 20 jaar oud en 30 centimeter dik. Mijn dochter keek ernaar als naar een mammoetskelet. Erboven lag een kluwen kabels die je nergens meer op kunt aansluiten. Jammer dat die minder waard zijn dan mammoetbotten. 

Meer over