ingezonden brieven

Help student met torenhoge schulden

Dit zijn de lezersbrieven van vandaag.

Redactie
Studenten protesteren begin februari op het Museumplein in Amsterdam.  Beeld Sem van der Wal / ANP
Studenten protesteren begin februari op het Museumplein in Amsterdam.Beeld Sem van der Wal / ANP

Brief van de dag: doe iets aan kansenongelijkheid tussen generaties studenten

Kansenongelijkheid in het onderwijs, iedereen heeft er de mond van vol. Toch heeft de overheid beleid gevoerd dat kansenongelijkheid tot werkelijkheid maakt. De huidige generatie studenten kon immers alleen lenen voor een studie waar eerdere en toekomstige studenten een basisbeurs krijgen. Met torenhoge schulden als gevolg, als je ouders minder gefortuneerd zijn.

Tel daarbij op dat deze jongeren straks opdraaien voor onze pensioenherziening en de kosten van onze milieuvervuiling. En ook nog eens minder kunnen lenen voor een huis. Mijn hart huilt als ik lees: ‘Blijkbaar vindt de regering ons minder waard dan de vorige generatie.’ Natuurlijk zijn ze niet minder waard, maar ze krijgen niet dezelfde kansen als studenten voor en na hen. Het kabinet zou zich dit moeten aantrekken.

José van der Hoeven, Gouda

Vluchtelingen (1)

Geachte Jan Rob Dijkstra, in uw brief (Geachte redactie, 26/3) legt u uit dat u eerder niet hebt overwogen uw huis open te stellen voor Afghaanse en Syrische vluchtelingen omdat zij hun familie in oorlogsgebied achterlaten, in tegenstelling tot Oekraïense mannen die blijven om te vechten.

Graag wil ik u erop wijzen dat deze Afghaanse en Syrische mannen voor een ongelooflijke moeilijke keuze stonden: ofwel hun familie (vrouw en kinderen neem ik aan dat u bedoelt) meenemen op een vreselijke en levensgevaarlijke reis in een bootje over de Middellandse Zee (dank zij het fort Europa dat wij voor vluchtelingen uit deze landen hebben gecreëerd kunnen Syriërs en Afghanen niet zo makkelijk naar Europa reizen), ofwel als man alleen deze horror-reis maken en hopen dat je dit overleeft.

En daarna een asielstatus krijgt in een Europees land zodat je gezin wel op een legale en veilige manier via gezinshereniging kan komen. Wat zou u doen als u in deze situatie was? Oordelen vanuit de veilige leunstoel in niet-oorlogsgebied is zo makkelijk.

Marina Meijning, Nijmegen

Vluchtelingen (2)

Sinds ruim vier weken zet Nederland de grenzen wijd open voor de Oekraïners die op de vlucht zijn voor de oorlog. Talloze particuliere initiatieven werden opgestart van het ophangen van de Oekraïense vlag, het rijgen van armbandjes in blauw-geel, met de auto naar de Poolse grens om mensen op te halen, een actie op de televisie voor giro 555 en nog veel meer.

Geweldig allemaal natuurlijk maar hoe schrijnend is het om te zien dat vluchtelingen uit Syrië, Jemen, Afghanistan in Ter Apel nauwelijks een plek vinden en op stoelen moeten slapen. Dit is ook de schuld van onze regering. Oekraïners zijn ineens familie, een burgemeester uit het noorden van ons land kan het niet verkopen aan zijn burgers dat de opvangplekken ook voor anderen dan Oekraïners zijn. Laten we hiermee ophouden en alle vluchtelingen met open armen ontvangen.

Ilona Dekker, Nieuwegein

Vluchtelingen (3)

Zo fijn om een zelfde geluid te horen als jezelf in je gedachten hebt. Ik hoor het de laatste tijd wel meer: ‘Waarom heb je niet ook datzelfde gedaan en gevoeld bij Syrische, Afghaanse of andere niet-westerse vluchtelingen. Ik voelde dat ik me moest verdedigen terwijl ik dat niet wilde , omdat ik nú deze vluchtelingen wil helpen.

Elma Drayer gaf in haar column aan wat ik ook dacht: als iemand in mijn familie kanker krijgt wil ik ook gelijk helpen, terwijl ik niet elke kankerpatiënt ga helpen (al zou ik willen dat ik dat zou kunnen). Zo mag ik me nu ook extra begaan voelen met de vluchtelingen uit Oekraïne, omdat een oorlog die zich bij wijze van spreken in mijn achtertuin afspeelt me iets meer raakt dan een die zich afspeelt op grotere afstand.

Alma Sterk, Amersfoort

Vluchtelingen (4)

Als naoorlogs kind heb ik mogen genieten van de overtollige nood­biscuits voor als de bom valt. Heb ik met vele generaties genoten van de films met James Bond en de talloze boeken van John le Carré waar de Russen de vijand waren. Vijfenzeventig jaar is ons ingepeperd dat het gevaar uit het oosten zou komen. We hebben de overrompeling van Hongarije en Tsjechoslowakije door de Russen mogen meemaken en de spannende momenten van de Cubacrisis.

Die vijand blijkt nu daadwerkelijk dat te doen wat ons is voorgehouden tegen een volk waar we niet ver vanaf staan. Met bovendien de reële dreiging dat de oorlog verdergaat dan Oekraïne. Is het dan zo gek dat we juist die slachtoffers met veel inlevingsvermogen opvangen en ondersteunen? Met meer empathie dan voor even grote slachtoffers van een voor ons onbegrijpelijk conflict in het Midden-Oosten?

Dat dit altruïsme door sommigen als discriminerend wordt gekenmerkt, is een voorbeeld van het zich toe-eigenen van andermans slachtofferschap. Kan het beter? Vast wel: verbeter de wereld en begin bij uzelf.

Julius van Dam, Zwolle

Zelfvoorzienende landbouw

Het opiniestuk van Amanda Govers in de Volkskrant sluit goed aan op het plan van Tweede Kamerlid Tjeerd de Groot (D66) om de veestapel te halveren. Het plan is misschien niet bijster origineel, maar het is bovendien niet de eerste keer dat het aan de orde kwam.

Reeds in 1941 stelt Stefan Louwes, neef van Sicco Mansholt en als topambtenaar verantwoordelijk voor de voedselvoorziening in Nederland, dat de op export gerichte Nederlandse landbouw in korte tijd moest worden omgevormd. In de voortreffelijke biografie Mansholt van Johan van Merriënboer beschrijft de auteur hoe Louwes, met steun van de Duitse bezetter, ‘zelfvoorziening’ nastreefde.

Ik citeer: ‘De boer moest zich toeleggen op het verbouwen van aardappelen, graan en oliehoudende zaden. De meeste kippen en varkens dienden zo snel mogelijk te worden geslacht. De teelt van koolzaad werd gestimuleerd met hoge prijzen. Per hectare leverde dat immers acht maal zoveel vet op als een koe.’

Er werd ook propaganda gemaakt voor het scheuren (omploegen) van grasland en in 1941 kwam er een ‘scheurpremie.’ De voedselproductie en de distributie functioneerden goed tot september 1944. De boer had een goed inkomen.

Later werd Mansholt de architect van het Europese landbouwbeleid. Nu gaat jaarlijks 59 miljard euro uit de begroting van de Europese Unie naar landbouw, oftewel 36 procent van het totale budget. Dan mogen we toch verwachten dat de agrarische sector zorgvuldig met het milieu omgaat?

Of moeten we wachten op een minder democratische regering of zelfs een dictatuur, die wél korte metten maakt met de milieubelastende agrarische overproductie, zoals dat in 1941 met één pennestreek werd gerealiseerd? Zou de afschuwelijke oorlog in Oekraïne wel het landbouwbeleid kunnen beïnvloeden?

Maarten Muntinga, Amsterdam

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over