ingezonden brieven

Heb je een probleem? Pas de data gewoon aan

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 2 juli.

Een oud douanehuis op de grens tussen België en Frankrijk. Beeld REUTERS
Een oud douanehuis op de grens tussen België en Frankrijk.Beeld REUTERS

Brief van de dag

Een klein land, zoals Nederland, met hier en daar wat natuurgebieden, loopt meer kans op stikstofschade dan grotere landen, begreep ik uit een publicatie van een of andere EU-commissie. Grote landen als Duitsland, Frankrijk en Italië hoor je dan ook niet over een stikstofprobleem, hetgeen mij deed denken aan het gezegde, dat grootte er wel degelijk toe doet.

Liefhebbers van een groot Europa kunnen nu eindelijk hun slag slaan door op de kaart van Europa alle grenzen, die er vanwege Schengen feitelijk toch al niet meer zijn, weg te poetsen, waarna plots een heel groot gebied ontstaat dat de geschiedenis zal ingaan onder de naam: Verenigde Staten van Europa. Nederland wordt na het uitstuffen van de landgrenzen dan een onderdeel van het immense grondgebied van Europa waarna iedere stikstofdioxidemeting ruim binnen de marge zal blijven.

Moraal van dit verhaal? Dat zo’n beetje ieder probleem, milieu of anderszins, oplosbaar is door slechts de invoer van data aan te passen; een win-winsituatie dus.

Wim Everwijn, Capelle aan den IJssel

Elitair imago

Sigrid Kaag schrijft een opinieartikel over de verruwing van het taalgebruik in de Tweede Kamer. Met de strekking van het artikel ben ik het eens, daar niet van. Maar waarom een Franse zegwijze aanhalen, als de letterlijke Nederlanse vertaling ‘Het is de toon die de muziek maakt’ volstaat. Of is dit een ‘ad hominem’ verwijzing naar het elitaire imago dat D66 maar niet van zich af kan schudden, jammer genoeg.

Robert van der Touw, Voorschoten

Trammelant

Wat een hoop trammelant om de documentaire over Sigrid Kaag. Een ‘onafhankelijke en kritische’ film blijkt bij nadere beschouwing het product van enige onderhandeling. De makers legden een conceptversie voor waar alle scherpe randen nog aan zaten. De betrokkenen gaven – conform vooraf gemaakt afspraken – hun feedback. De makers bogen vervolgens hier en daar mee, en hier en daar ook niet.

Moet dit een politieke rel opleveren? Ik heb ruim twintig jaar bij diverse media gewerkt en dit is business as usual. Er is altijd ‘wisselgeld’: die ene ongezouten quote die je op verzoek wel kunt schrappen, als de essentie van je verhaal dan overeind blijft. Dat is geen bewijs van oneigenlijke beïnvloeding, dat is de realiteit van zorgvuldige journalistiek in een poldersamenleving.

Laten we onafhankelijk niet verwarren met ongenuanceerd en onredelijk. Anders houden we straks alleen nog media à la GeenStijl over. Moet er niet aan denken.

Lieke de Kwant, Wageningen

Vrouwtjesmakerij

Breaking news! Een scoop! De tomaten zijn in de aanbieding, bloemkolen, twee voor de prijs van een, want mensen het is weer komkommertijd! Een mediastorm in een borrelglaasje over een documentaire.

Gelukkig staat de vakantie voor de deur, dus tijd voor reflectie. Voor Sigrid Kaag, die moet herbronnen omdat het nieuwe leiderschap toch ouderwetse vrouwtjesmakerij blijkt te zijn, aangestuurd door voorlichters en campagneteams. Voor de VPRO, omdat de omroep gesjoemeld heeft met zijn tegendraadse en onafhankelijke geest. En vooral ook reflectie voor alle praatprogramma- en actualiteitenredacties met hun gebruikelijke keuvelgasten.

Om na de vakantie wat minder parmantig verontwaardigd te zijn, omdat redacties zelf niet anders doen dan wheelen en dealen met politici om ze maar in de uitzending te krijgen, want ‘als die er zit kom ik niet’.

2021 het jaar van de revival van de werkelijke onafhankelijke journalistiek? Ik vermoed een storm in een vingerhoedje.

Marien van Schijndel, Deventer

Slavernij

Nu op 1 juli de slavernij officieel herdacht gaat worden, is het ook tijd om eindelijk 1 mei als Dag van de Arbeid in te voeren, want loonslavernij bestaat nog steeds.

Gerard van der Linden, Lage ­Zwaluwe

Kinderen

Het lijkt een neutrale beschrijving in een bijzin, ‘ook voor kwetsbaren als kinderen’, in het artikel over gps-trackers. Maar ongemerkt wordt zo het beeld van kinderen in de samenleving versterkt als zijnde incompetent en niet vaardig, die constant aan allerlei gevaren zijn blootgesteld waartegen wij ze moeten beschermen. Dit terwijl het ons, en zeker kinderen, kan helpen hen te zien als veerkrachtig, creatief en weerbaar.

Door deze kwaliteiten aan te spreken en ze uitdagingen te bieden en met risico’s om te laten gaan, versterken wij hun zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheid. En kunnen zij prima voor zichzelf zorgen, ook zonder trackers en overbeschermende ouders.

Martin van Rooijen, pedagoog. Doorn

Meer over