VerslaggeverscolumnToine Heijmans in Lelystad

Handelen in vuurwapens is doodgewoon geworden

null Beeld

Om de wapenhandel hangt een aura dat geen recht doet aan de alledaagsheid ervan: een zak vol tuig was zo gekocht bij een collega op de bouw, de doorverkoop bleek eenvoudig. Waren de telefoons niet ingenomen bij een drugscontrole, dan had niemand wat gemerkt.

Het is de laatste van een reeksje rechtszaken tegen wapenhandelaars, zeven verdachten door heel het land, per ongeluk betrapt, en deze zitten er doodgewoon bij. Bijna open en bloot gingen die vuurwapens van hand tot hand, een uzi met demper en kogels voor 1.900 euro, nou ja, zegt senior later als we buiten staan: ‘dat was een oude’.

Hij kijkt graag actiefilms en daarin ‘heeft de held altijd wapens’, ‘daar zijn wapens goed’.

Hier niet.

Zo is het gegaan: senior kocht die zak vuurwapens van zijn collega maar wilde er weer vanaf, dus vroeg hij zijn zoon ze te verkopen, samen met een vriend. Voor ze het wisten waren ze in een groep op Telegram beland, vrijplaats voor doodgewone criminaliteit, waar ze ‘vrij onomwonden’ (officier van justitie) aan het chatten raakten met ‘Luciano Pavarotti’, die van wanten wist. ‘Gereedschap’, heten wapens daar, en kogels heten ‘voer’, en iedereen heeft al dan niet grappige pseudoniemen. ‘Hé man de vader van een maat van me heeft een uzi liggen’.

Vier deals, eerst bij een school in de wijk, daarna gewoon thuis.

Wapens, aangetroffen in Hoofddorp. Beeld Politie Noord-Holland
Wapens, aangetroffen in Hoofddorp.Beeld Politie Noord-Holland

Zo werden ze deel van de wapencarrousel, de humuslaag onder de georganiseerde criminaliteit. Schietpartijen zijn doodgewoon geworden, dit weekend weer in Amsterdam, en die vuurwapens komen ergens vandaan. Uit de meterkast van seniors doorsneewoning in een doorsneewijk bijvoorbeeld. Daar had hij ze verstopt omdat ‘mijn vrouw daar niet komt en die wilde er niets van weten’, zij houdt niet van wapens, hij ook niet, was dat al gezegd? Het huis waar ook zijn dochter woont met haar twee kinderen, de derde op komst.

Senior draagt een wit overhemd om een brede rug, 56 jaar, zzp’er in de bouw, werk genoeg, dat is het niet. Het is dat een nicht van zijn vrouw verhalen begon te vertellen nadat een neef geld was kwijtgeraakt uit een koffer die hij bij senior thuis had gestald – zijn vrouw is Colombiaans, die neef was van een ‘kartel’, dus hij kocht die wapens voor de veiligheid, ‘ik ben er ook niet blij mee, het is een eenmalig iets geweest, zo zie ik het, zo is het gebeurd’.

Een koffer met geld op zolder, ‘gewoon een familieverzoek’, ‘ik wilde niet weten wat erin zat’.

Hij heeft geen verstand van wapens maar nam die hele zak in huis, de officier meent dat hij ‘beroep en gewoonte’ maakte van de wapenhandel maar dat is dus niet zo, zeggen de wapenhandelaars, want het is gewoon gebeurd en ze zullen het niet meer doen.

Juniors zaak is aangehouden, hij loopt breeduit pratend en gebarend door het gerechtsgebouw, ‘memento mori’ op een onderarm getatoeëerd. De vriend van junior draagt een dun snorretje en knopjes in zijn oor, hij is geklonken aan zijn vriendin die hem zorgzaam over de rug aait, alsof hem iets is overkomen, en dat is ook zo, vindt hij zelf, ‘ik vind het eh… vervelend wat er is gebeurd, het is moeilijk om hier te zitten, ja het is lastig. Ik ben heel… zenuwachtig, het is best wel heftig. Gewoon… alles. Het wordt me soms wel even een beetje teveel.’

Hij werkt in een supermarkt en is de laatste tijd met crypto bezig, woont bij zijn ouders, ‘het is een moeilijke tijd voor hun’.

Twee uzi’s, een scorpion, een grizzly, een tokarev, een defecte zastava. Hij kocht er omgebouwde alarmpistolen voor terug, waarom blijft onduidelijk. Namen schuiven voorbij, Kevin, Ricky, Jeffrey, en hij zegt er maar beter niks over, het verhaal moet eenvoudig blijven: wapens verkocht voor de pa van z’n maat, meer niet, ‘ik zat daar niet zo bovenop met mijn neus’. Terwijl hij aan ‘het hele gebeuren’ slechts 700 euro overhield.

Ze zijn geen wapenhandelaars, ze hebben gewoon iets stoms gedaan. Vinden ze zelf.

Hoe is het mogelijk, zegt de rechter, u weet toch wat er gebeurt met die wapens? Ja, ‘het besef kwam achteraf’.

‘Weet u dat we dat de hele week al horen? U weet toch wat een uzi is?’

‘Ik dacht er niet zo veel over na. Ik gebruikte toen veel drugs.’

‘Hoe is dit in vredesnaam mogelijk’, vraagt de rechter dan aan senior.

‘Ik denk dat het een situatie is van omstandigheden.’

Nog eens zegt zijn advocaat: ‘Dit is een doodnormale man met een gezin.’ Die dus in wapens handelt.

Misschien is het abnormale allang normaal, maar zie je dat niet, in de praktijk.