ColumnDe betrouwbare mannetjes

Geen rechtse tv maar iets te letterlijk genomen ‘niet–linkse tv’, zagen de Betrouwbare Mannetjes bij Jensen

In oktober kondigde hij bij Pauw nog zo goedgemutst zijn comeback aan. Hij had een tijdje niks gedaan, maar was er weer helemaal klaar voor. Zijn verblijf in Amerika had hem de ogen geopend. Hij voelde daar, en achteraf misschien wel als enige, aan alles dat Dannald Tramp ging winnen. En nu had hij een ‘nieuwe passie’, namelijk ‘dat zo veel dingen niet meer kloppen en niet besproken worden’. Een ‘niet-linkse’ talkshow. Dat moest het worden.

De Betrouwbare Mannetjes hadden de afgelopen maanden weinig meegekregen van de ‘personalityshow waarin Robert Jensen de kijker op eigenzinnige en vlijmscherpe wijze door de warrige tijden van nu gidst’, maar nu konden we er niet omheen. Als het brommen van een ijskast, dat pas opvalt als het stopt: ‘Waar is de rechtse televisie?’, vroeg de NOS zich af. ‘Waarom slaat rechtse televisie maar niet aan?’, kopte de Volkskrant. Nou, daar wilden wij als gelegenheidsrecensenten best even induiken. En een accountje voor de uitzendinggemistversie van RTL is zo gemaakt, nietwaar?

Thierry Baudet, die vanwege de zomerstop van Jinek even geen andere verplichtingen had, was op de rode Leen Bakker-bank van Jensen geploft en vond het doodzonde. Het programma was veel leuker dan dat zure NPO-gedoe. Hier werd tenminste een beetje gelachen, beaamde Robert Jensen, die zijn kaken op elkaar deed en Femke Halsema begon te imiteren. Daar moest Thierry inderdaad hard om lachen. Robert Jensen begon over linkse mensen, die altijd heel raar deden, terwijl zij niet-linksen heel normaal deden. Dat vond Thierry dus ook. Robert Jensen gaf de linkse media, die Thierry zo slecht behandeld hadden, onder uit de zak. Hij kende ‘alle decision makers’ in Hilversum en hij wist gewoon: ‘95% is links tot ver links.’ Die willen geen ander geluid. Toen mochten de mensen in het publiek vragen stellen. ‘Waar zie je Nederland over tien jaar, met z’n allen?’, vroeg een meneer. Thierry zei dat als we op deze weg doorgaan het ‘hier een soort Libanon’ wordt. Dat vond de meneer ook wel. Een andere meneer vroeg of Rutte nog te vertrouwen was, want hijzelf vertrouwde hem in ieder geval niet meer. Thierry dacht kort na en vond dat Rutte inderdaad niet meer te vertrouwen is, en toen ging iedereen juichen. Over wat hij wilde doen met alle vluchtelingen in Nederland, hoefde hij niet na te denken: ‘Terugsturen.’ En toen ging iedereen weer juichen. We moesten weer durven dromen, sprak Thierry, die inmiddels zijn opwinding onder controle probeerde te houden alsof hij na een houseparty een politiefuik was ingereden: ‘We moeten naar de maan, weet je wel. Wij zijn zo... wij zijn zo’n mooi land. We zijn echt geweldig.’ Dat vond Robert Jensen ook. Echt geweldig. Toen liet Robert Jensen nog wat foto’s zien van ‘de linkse Youp van ‘t Hek’ en ‘de linkse Claudia de Breij’, en maakte Robert Jensen (die inderdaad een tijdje niks had gedaan) een grapje over het uiterlijk van de ‘linkse Dolf Jansen’. En dat was het dan. Niet erg. Misschien wel beter zelfs. Zijn kijkers keken geen tv. Nee, dit was pas het begin van ‘de Jensen-revolutie’.

Drie kwartier elkaar gelijk geven over linkse mensen met hun linkse programma’s en hun linkse wetenschappers. Een Bibelebontse berg met Bibelebontse indoctrinatie en een Bibelebontse ‘climate hoax’. Een hele uitzending bovendien, zonder één woord over het amateuristische gerommel binnen het Forum voor Democratie. Eerlijk gezegd begrepen we alle vragen over het mislukken van ‘rechtse tv’ niet zo goed. Dit was helemaal geen rechtse tv, dit was – vrij letterlijk – niet-linkse tv. Precies wat ons beloofd was. Maar wat doen ze in Hilversum? Een opblaasclown de frontlinie opduwen, zodat ze weer voor jaren kunnen zeggen: geprobeerd, ander geluid, werkt niet. Nee, dat hebben ze weer mooi voor elkaar, de decision makers.

Meer over