ColumnBert Wagendorp

Geen lekker idee, nog twee maanden Trump

Omdat het me allemaal veel te lang ging duren, callde ik donderdagavond Arizona, Georgia en Pennsylvania en maakte bekend dat Joe Biden de 46ste president van de Verenigde Staten wordt. De reacties in de huiskamer waren verrast maar opgelucht. Na een overdosis van drie dagen en twee nachten CNN begon ik te pas en te onpas over Clayton County, de overperforming van Joe Biden en de suburbanisatie van de VS. Ook het loopje van Wolf Blitzer ging me al goed af.

Amerika is een machtig land, maar tellen is niet het sterkste punt. Amerikanen vergelijken ons schaatsen met kijken naar het groeien van gras, maar kijken naar hun uitslagenservice komt in de buurt. Wel weer goed was de kalme manier waarop ze bij CNN de cijfers bleven analyseren, ook al bleven die soms 24 uur onveranderd.

Voor de broodnodige ontspanning ging ik verder in de magistrale biografie over Lyndon B. Johnson van Robert Caro, maar helaas was ik daarin net aanbeland bij de Senaatsverkiezingen van 1940. Het ging over Johnsons poging als senator voor Texas naar Washington te gaan. Hij had daarvoor honderdduizenden dollars uitgegeven aan radio- en krantenadvertenties. Was dat niet genoeg, dan kocht hij gewoon stemmen. Helaas had een tegenstander dat ook gedaan, en beter, waardoor Johnson verloor. Destijds waren de verkiezingen in de VS ook al erg dynamisch.

Zat ik toch weer midden in de aberraties van de Amerikaanse democratie.

Joe Biden is de oudste nieuwe president ooit, hij is soms een beetje verstrooid. Maar hij lijkt me een redelijk man met goede bedoelingen. Biden is niet de meest opwindende president die de VS ooit hebben gekend, en ik heb ook niet de illusie dat hij het land de komende vier jaar in een lichtbaken voor de wereld zal veranderen. Hij is ook een minder dankbaar object voor columnisten dan Trump. Maar Amerika kan wel een rustgevende persoon in het Witte Huis gebruiken.

Nou ja, ik wel in elk geval. De jaren van Trump zijn me niet in de kouwe kleren gaan zitten, ik wist niet dat ik me vier jaar lang zo kon opwinden over de baas van een vreemde mogendheid – ik had ook kunnen denken: wat kan mij het schelen, Poetin is ook geen lekkertje en bij Trump zit er tenminste nog een hele oceaan tussen. Dat lukte me niet. Slechtheid kan een magnetische kracht uitoefenen en ik heb veel talent voor zelfkwelling.

Er komt trouwens nog een verlenging. Trump gaat een leger advocaten inzetten om zijn nederlaag aan te vechten. Gelukkig staat er een ander leger juridische bloedhonden tegenover. Ook in de VS zelf vragen mensen zich af wat er mis is met de Amerikaanse democratie. Ooit zag het land het als haar missie overal ter wereld de democratie te verspreiden – maar wat voor voorbeeld geeft het zelf? Je kunt er alleen president worden als je een half miljard dollar meeneemt. Het helpt enorm – maar in Trumps geval niet enorm genoeg – als je de kiezers met geraffineerde methodes en pure leugens jouw kant op manipuleert. Straks verwordt de democratie er tot een juridisch steekspel vol verzonnen aantijgingen.

Trump blijft tot de inauguratie van Biden nog twee maanden president. Hij heeft, zoals woensdagochtend bleek, aan twee minuten genoeg om chaos te creëeren, dus twee maanden is een zee van tijd om nog iets krankzinnigs te bedenken. Trump is rancuneus, nietsontziend en gefrustreerd: niet de combinatie die ervoor zorgt dat je met een gerust hart uitkijkt naar zijn afscheidsweken.

Meer over