columneva en eddy posthuma de boer

Geen gulle gift is groot genoeg om het leed van de mensen in Moria te verzachten

null Beeld

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

In mijn spambox tref ik een e-mail van de Kirk Douglas Foundation. Ik blijk uitverkoren, ik mag een deel van het fortuin van Hollywood-legende Kirk Douglas uitdelen aan mensen in nood. Daartoe kan ik contact opnemen met Anne Douglas. Dus ik google Anne Douglas. Ze blijkt de weduwe van Kirk, en 101 jaar oud. Kirk zelf werd 103 en in zijn lange, rijke leven gaf hij het grootste deel van zijn fortuin aan goede doelen. Blijkbaar is dat geld nog niet op en weet Anne van gekkigheid niet meer wat aan wie te schenken. En ja, dan kom je bij mij terecht. Logisch. Google mij, en je ziet dat ik een betrouwbare, weldenkende Amsterdamse vrouw ben die weet hoe jouw geld te besteden.

Verder speurend, want nu is mijn nieuwsgierigheid gewekt, kom ik ­erachter dat Anne de tweede vrouw van Kirk is. Samen kregen ze twee zoons. Filmproducent Peter Douglas – niet te verwarren met de Hollandse Peter Douglas, de perfecte imitator van Frank Sinatra die in 1986 de Soundmixshow won – en zorgenkind Eric. ­Eric ­Douglas schitterde een aantal keer naast zijn vader op het doek, later deed hij aan stand-upcomedy. Hij overleed op 46-jarige leeftijd aan een overdosis, na een leven van des­tructie. Ouders Kirk en Anne probeerden wanhopig en vergeefs zijn leven te redden. Uit Kirks eerste huwelijk, met actrice Diana Dill, werd Joel Douglas geboren, óók filmproducent, van onder andere One Flew Over the Cuckoo’s Nest, en acteur Michael Douglas, die ik altijd een beetje een gladjakker vond tot ik hem in The Kominsky Method zag en fan werd.

Vluchtelingen in Somalië in 1979. Beeld Eddy Posthuma de Boer
Vluchtelingen in Somalië in 1979.Beeld Eddy Posthuma de Boer

Al met al een fascinerend geslacht, dat van de Douglassen. Maar ter zake: de stichting van Kirk. Waar moet dat geld naartoe? Oei, moeilijk kiezen, er staat nogal wat in de fik. Ik kies voor de felste brand, voor Moria. Ik zal eerst tegen Anne zeggen dat het me spijt dat de wereld er aan het eind van haar eeuw zo lelijk uitziet, en dat de Europese bestuurders net zomin op menselijkheid te betrappen zijn als de narcist die haar land leidt. Dan zal ik Anne vertellen over Moria. Ik kan me voorstellen dat het nieuws over de horrorsituatie haar nog niet bereikt heeft. Mogelijk zal ze me niet geloven, zal ik haar moeten overtuigen.

Ik zal Anne vragen om kastelen te bouwen voor al die mensen die in doodsangst hun geboorteland ontvluchtten en daarna in de hel werden opgesloten. Ik zal Anne vragen ­gouden baden voor ze te vullen en ze te overladen met alles wat ze maar willen. Ik zal zeggen dat alles niet genoeg zal zijn. Dat het daarvoor te laat is. Dat de schade nooit meer te herstellen is. Dat hun vertrouwen in de mensheid, hun leven, kapot is.

Ik ga Anne nu bellen.

Meer over