COLUMNSheila Sitalsing

Geef onderwijzers opslag en levenslang taart toe, want ze zijn ruggegraat en hart tegelijk van dit land

Er was post voor het kind. Van Arie. De volwassenen thuis zeggen meneer Slob, maar sinds hij met onvaste stem liet weten dat hij de scholen wegens ophanden zijnd gevaar liet dichtgooien, heet hij bij het kind ‘Arie’. Als in: ‘Citotoets mag niet van Arie’ of gewoon ‘Heuy Arie’.

In de brief, die erg lief is, en die onlangs bij alle achtstegroepers werd bezorgd (en die thuis kwijt is, want achtstegroepers kunnen wreed en onverschillig zijn en dingen zeggen als ‘Aries brief? Weggegooid, denk ik’) schrijft de minister van Onderwijs dat hij vaak aan ze heeft gedacht in dit ‘wel heel aparte’ schooljaar.

Hij betuigt geen spijt, daar is het de brief niet naar. Spijt komt misschien straks, bij de evaluatie, wanneer zal blijken dat het ‘wel heel aparte schooljaar’ niet nodig was geweest. En dat men dat in maart al wist.

Toch sloot de man, die graag kijkt hoe het balletje rolt en daar dan achteraan hobbelt, want dat is veiliger dan kop in de wind en voorop in de colonne, de scholen. Ondanks expertadviezen dat basisschoolkinderen geen rol van betekenis spelen bij het overdragen of krijgen van corona. Ondanks de verzekering ‘wij volgen de deskundigen’.

Afwijken van de lijn gebeurde wegens ‘onrust in de samenleving over de scholen’ – ook al werd in geen enkel ander geval van de expertadviezen afgeweken, ook al was er de godganse dag een continue stroom onrust & onzin over van alles en nog wat. De basis voor het besluit, zo meldde de NOS onlangs, was dit: ‘twee vragen van twee artsen waar verder niet over is gediscussieerd tijdens een webinar’. Een ambitieuze voorzitter van een artsenfederatie waardeerde deze flardjes op tot ernstige zorgen van vele artsen. Diederik Gommers en Jan Kluytmans, corona-tv-dokters in bange tijden, waren verbaasd over die stelligheid, aldus de reconstructie van de NOS waar veel te weinig ophef over is geweest en die een uitstekende introductie vormt voor een meedogenloze parlementaire enquête.

Slob persisteerde in de sluiting, ondanks signalen dat kinderen uit beeld raakten, geen laptop of rust thuis hadden om schoolwerk te doen, vaker de kindertelefoon belden over mishandelingen of misbruik thuis. Lokale bestuurders zeiden binnenskamers dat hier kwaad met groter kwaad werd bestreden.

Thuis gleden de dagen waarop groot ‘citotoets!’ in de agenda stond leeg voorbij. De notitie ‘groep8-kamp’ werd doorgekrast, met lange driftige halen. Musical: afgelast.

De achtstegroeper ploegde door. Zoals achtstegroepers door het hele land doorploegden, net als hun geweldige meesters en juffen. Want er wordt in dit land liefdevol en bevlogen en gewetensvol onderwijs gegeven, ook als dat via scherm en kraakmicrofoon moet ‘van Arie’. Geef die mensen opslag, heel veel opslag, en levenslang taart toe, want ze zijn ruggegraat en hart tegelijk van dit land. En ze zijn te bescheiden en te beschaafd om hun nederige verzoeken kracht bij te zetten met trekkers en doodsbedreigingen en inrijden op mensen – zoals geen enkele vragende groep, van zorgpersoneel tot racismebestrijders, zich aan zulke terreur waagt.

Vrijdag zwaaide groep 8 af, die ‘van Arie’ weer samen mag zijn, want de deskundigen hadden al die tijd gelijk. Er was veel aan gedaan om het gemis  goed te maken van alles wat groep 8 groep 8 maakt. Er waren filmpjes en uitjes en toespraken waar de volwassenen van moesten huilen (de achtstegroepers niet, die prefereren de dood boven huilen op school) en er waren illegale knuffels, want de school verlaten doe je maar één keer.

In zijn brief schrijft Arie/meneer Slob: ‘Je hebt de laatste maanden iets geleerd wat je in een normaal schooljaar niet zou leren’. Ik dubbelcheckte het bij de achtstegroeper. Ze snoof.

Meer over