tv-recensieAlex Mazereeuw

Er moest nog één Wintertijdje komen, waarbij Harry de Winter de regie eenmalig uit handen gaf aan Pauw

null Beeld
Alex Mazereeuw


Waarom Harry de Winter zijn eigen programma omschreef met verkleinwoordjes, wilde Jeroen Pauw weten. De Winter had in de afgelopen twintig jaar immers 184 van die ‘Wintertijdjes’ gemaakt, waarin hij met bekende mensen praat over het leven aan de hand van hun muzikale soundtrack. Na een reeks omzwervingen door tv- en radioland, belandde Wintertijd voor een laatste serie bij Omroep MAX, waar het functioneerde als een muzikale oase op de zaterdagavond. Het programma drijft vooral op prettige gesprekjes, al bracht de slotreeks óók een snikkende Maarten van Rossem – wat op zichzelf al een unicum in de tv-geschiedenis was. De Winter zag het zelf niet als een megaproject, want ach, die gesprekken duren uiteindelijk meestal maar een uurtje.

In de allerlaatste aflevering van Wintertijd stond de presentator zélf centraal. De Winter is ongeneeslijk ziek, artsen ontdekten bij hem enige tijd geleden longvlieskanker. En dus moest er nog één Wintertijdje komen, waarbij De Winter de regie eenmalig uit handen gaf aan Pauw. Of ja, deels uit handen, want De Winter zat wél gewoon op zijn vertrouwde plek van presentator. Zijn linkerkant is nu eenmaal zijn beste kant.

Jeroen Pauw en Harry de Winter in Wintertijd. Beeld Omroep MAX
Jeroen Pauw en Harry de Winter in Wintertijd.Beeld Omroep MAX

Je kon je bijna afvragen of Pauw überhaupt nodig was, want De Winter had weinig sturing nodig. Toch gidste Pauw ons soepel door De Winters levensloop, van zijn indrukwekkende Joodse familiegeschiedenis tot zijn onbekendere werk als kunstenaar. Maar De Winter zal uiteindelijk vooral herinnerd worden als oprichter van productiebedrijf IDTV, dat verantwoordelijk was voor programma’s als Lingo, Oud geld en Wie is de Mol?, en De Winter miljonair maakte. Hij was zichtbaar trots op zijn merites, maar omschreef zichzelf ook als een ‘generalist’, die vooral uitblonk in delegeren.

Richting het einde van het gesprek greep De Winter toch weer even zelf de regie, toen hij aan Pauw vroeg of ze het nog wel even over zijn kinderen konden hebben. In het tv-monument van zijn leven mocht geen bouwsteen ontbreken. Verder was de wensenlijst grotendeels leeggeraakt: hij wil nog wat reizen, muziek maken, en op goede dagen een beetje klooien in zijn atelier. De Winter omschreef zichzelf als een tevreden mens, maar wel één die met zijn 72 jaar nog lang niet oud genoeg is. De tranen bleven achterwege, en als De Winter al emotie toeliet, kwam dat vooral door de sterke muziekfragmenten van onder anderen Prince, James Brown en Alex Roeka.

Het was een ingetogen slotakkoord van een omvangrijke tv-carrière, waarbij de relativering overheerste. Het gesprek kabbelde – in lijn met het format – prettig voort, en werd nooit sentimenteel. Wintertijd mag dan geen vernieuwend of wereldschokkend programma zijn geweest; doeltreffend in z’n soort was het zeker. Een goed gesprekje van een uurtje, met een bondige samenvatting van het leven, en tussendoor wat goeie muziek.

Of, zoals de hoofdpersoon het zelf zou samenvatten: een typisch Wintertijdje.