column

Er is iets grondig mis met mijn money mindset

null Beeld

Het gevoel knaagde al een poosje, maar dit weekend werd het me pas echt duidelijk: er is iets grondig mis met mijn money mindset. Lang is mij verteld – bedankt, mam – dat de staatsloterij de enige kans was op makkelijk geld verdienen. Maar er zijn tóch shortcuts. (Belasting)regeltjes die je in je voordeel kunt aanwenden. Belegginkjes op het juiste moment, bij voorkeur in valuta die alleen virtueel bestaan. Je appartement in Amsterdam met twee ton overwaarde verkopen om vervolgens in een sociale huurwoning te gaan samenwonen, en daar trots een podcast over maken. Mondmaskers aankopen in China tijdens een pandemie. Of rommel van Ali Express doorverkopen.

Er is een nieuwe generatie die een nieuw ideaal najaagt, aldus een heerlijk essay van Marja Pruis in De Groene Amsterdammer. Slim is tegenwoordig: schaamteloos zo veel mogelijk geld verdienen met zo min mogelijk werk. En het zijn, in de woorden van Pruis, ‘de keurige progressieve knapen met flinke haardossen die vroeger koffie zouden gaan plukken in Nicaragua’ die slinks geld verdienen zien als een verdienste.

(Even terzijde: natuurlijk zijn er twintigers, dertigers en begin veertigers die geen huis kunnen kopen, voor zoveel geld huren dat ze zich het snot voor de ogen moeten werken, die geen geld van papa en mama krijgen omdat het tegen de tijd dat die dood zijn is opgesoupeerd aan zorgkosten en pensioengaten, en die alleen maar kunnen dromen van het geld dat het Nibud dit weekend gezinnen aanraadde als buffer opzij te zetten (18.250 euro) maar over kneuzen zoals zij en ik gaat het nu even niet – wij kunnen immers voor een paar duizend euro gewoon een online cursus volgen bij business-influencers als Lil Kleine voor de juiste tools en lifestyle om van onze personal brand een money making machine te maken en als je niet wilt investeren in jezelf, moet je het zelf maar weten in een neoliberale samenleving.)

Gelukkig zijn er miljardairs met een andere money mindset. Sam Bankman-Fried (1992) bijvoorbeeld, die vrijdag werd geportretteerd in het Financieel Dagblad. De veganistische cryptomiljonair wil óók zoveel mogelijk geld verdienen, maar dan met het doel het weg te kunnen geven. Omdat ik het ook niet kon geloven, zijn filosofie van ‘effectief altruïsme’, sloeg ik Forbes erop na, en verdomd: ‘ik wil elke verdiende cent maximaal gebruiken om het geluk van de wereld te verbeteren’.

Alsof dat idee al niet surrealistisch genoeg is, in deze tijden, bleek het Financieel Dagblad de volgende dag er nóg zo een te hebben gevonden. Marlene Engelhorn (1992), telg uit een van de rijkste families van Duitsland. Die wil dat haar miljoenen-erfenis normaal belast wordt. Filantropie vindt ze onzin – waarom zouden rijke mensen zelf mogen bepalen of en hoeveel ze bijdragen aan de maatschappij? En er blijken meer miljonairs te zijn die zo denken. Djaffar Shalchi, de Deense ondernemer die Millionaires for Humanity oprichtte. Abigail Disney. Allemaal rijken die het net als Engelhorn spuugzat zijn dat steenrijke belastingontduikers en hun adviseurs legaal de regeltjes buigen om zelf maar zoveel mogelijk geld binnen te harken: ‘je reinste diefstal van de maatschappij’.

Dat doet me denken: is Sywert van Lienden eigenlijk al terug van vakantie?

Meer over