ColumnAaf Brandt Corstius

En toen had ik ook corona: de milde versie, alleen niet die ene die ik bedoelde

null Beeld

En toen had ik ook corona. De afgelopen weken had ik het virus bijna horen naderen, het had zijn lange tocht van Wuhan via Italië en Diemen naar Amsterdam gemaakt, het had er driekwart jaar over gedaan en flink wat rondjes om me heen gedraaid en nu ging het me bijna bereiken. Dat wist ik, want steeds meer mensen om me heen kregen het, hoe ze het kregen wist niemand precies, maar ze kregen het.

‘Het net sluit zich’, had ik al eens omineus tegen mijn man gezegd.

Ik ging ervan uit dat ik de milde versie zou krijgen en waar ik ‘de milde versie’ zei, bedoelde ik in mijn hoofd eigenlijk: de versie waar je niets van merkt. Ik kende zeker twee mensen die die versie hadden gehad en die leek me veruit de beste.

Omdat het saai is om over kwalen te praten, houd ik het kort: ik kreeg de versie die over je heenvalt als een flinke griep, waarvan je heel moe wordt en knallende hoofdpijn krijgt. Ik ging in bed liggen en kwam er een paar dagen niet meer uit. Het was zeker de milde versie, alleen niet die ene die ik bedoelde.

Het hele gezin moest nu in quarantaine en geroutineerd schoten we in de modus waar we het hele voorjaar ook in hadden gezeten: de kinderen maakten huiswerk in hun ochtendjas, we snoepten meer dan per se nodig, ik keek naar buiten en vroeg me af hoe lang dit nog ging duren.

Ik had te doen met mijn kinderen, want onze periode van isolatie viel precies samen met pakjesavond en de verjaardag van mijn zoon, waardoor onze Drie Gasten Van Buiten – oma en grote broer en zus – niet mochten komen. Gelukkig zijn mijn kinderen duizend keer zo flexibel als ik, dus nadat we hadden afgesproken dat we dit jaar Kerst zouden vieren in plaats van Sinterklaas, en op de verjaardag van mijn zoon Joker zouden kijken, was alles eigenlijk wel weer goed.

We verruimden het game- en schermpjesbeleid en zo konden we af en toe dutjes doen, want mijn man had inmiddels natuurlijk ook corona gekregen. Hoe deden ze dat tijdens de Spaanse griep, toen er nog geen iPads waren? Niemand die het weet.

De Drie Gasten Van Buiten zetten boodschappen voor de deur, de bezorger leverde de door mij bestelde potten vitaminen af en een vriendin gooide pakjes paracetamol door de brievenbus.

Mijn man maakte er een foto van. Zes pakjes paracetamol op een afgeragde deurmat. ‘Dit vat 2020 wel samen’, zei hij.

Meer over