ColumnAaf Brandt Corstius

Elke keer als we van lekker weer genieten, moeten we erbij zeggen: ‘Wel erg van de opwarming van de aarde’

null Beeld

Vroeger had je van die mensen, meestal vrouwen van een zekere leeftijd met gebreide Portugese schoentjes en een wijde broek, en die gingen zodra de zon scheen op hun stoepje zitten met een krant en een bak nootjes – al negeerden ze die krant en dat bakje verder. Ze deden hun ogen dicht, strekten hun hals uit richting de zon en laafden zich in meditatieve staat aan het licht en de warmte.

Heel vaak zag je die vrouwen zitten, op stoepjes en terrassen of ergens in het park alleen op een bankje, en vol overgave, met de ogen dicht, even lekker van de zon genieten.

Dat zal vast nog gebeuren, maar nu moet zo’n vrouw er de hele tijd ‘toch erg’ bij denken, want je weet dat het niet normaal is als het half oktober 28 graden is. En als je dat niet weet, wijst de natuur je er wel onsubtiel op, met duizenden reeds naar beneden gevallen herfstbladeren en dat het om acht uur al pikdonker is terwijl jij nog zwoel zit te doen met je cocktail op het balkon. En als je zelfs dat niet opmerkt, dan zie je dat er al heel veel pepernoten bij Albert Heijn liggen en dat de speelgoedwinkels naar Sinterklaas beginnen toe te werken. Met 28 graden. Of dat de ijsbaan om de hoek weer geopend is. Die bij mij om de hoek sloot een paar uur na de feestelijke opening op zaterdag. Het ijs was gesmolten.

Op diezelfde dag kwam ik een buurvrouw op straat tegen, we hadden ons allebei omgekleed van herfstkleding naar bijna niks, en ze zei: ‘Het is wel erg van de opwarming van de aarde, maar als het dan eenmaal zo warm is kun je er maar beter van genieten.’ Ik beaamde dat en bedacht erbij dat het wel jammer was dat wij, als mensheid, nu elke keer als we van lekker weer gingen genieten, erbij moesten zeggen dat het wel erg was dat de ondergang van de wereld zo zichtbaar bezig was. Maar het voelt ook raar om het niet te zeggen.

Trouwens, toen ik me als kind de ondergang van de wereld voorstelde – welk kind doet dat niet, bij tijd en wijle? – zag ik altijd een soort standaard-Armageddon voor me, met knallen, Transformers, vurige kometen en instortende wolkenkrabbers. Toen wist ik nog niet dat het er juist heel feestelijk zou uitzien: mensen in zomerkleding op terrasjes met koud bier en ijskoffie, die zitten te genieten omdat het alweer mooi weer is terwijl ze van hun nieuwsapp elkaar voorlezen dat het de warmste september-, oktober-, november-, decemberdag ooit gemeten is.

Meer over