VerslaggeverscolumnToine Heijmans In Sint Nicolaasga

Elke dag een nieuwe spreuk, als heerlijk antigif tegen de bozige meningenmaatschappij

. Beeld .
.Beeld .

Elke avond na de koffie schuiven Ella en Henk de la onder de eettafel open, halen het schrijfblok tevoorschijn waarin ze hun spreuken bewaren, en verzinnen een nieuwe. Dat gaat soms snel, soms is er wat debat voor nodig, maar uiteindelijk zal Henk, met een pincet, letter voor letter de spreuk plaatsen op het letterbord dat een plek heeft achter het raam, duidelijk zichtbaar, want het is de eerste stacaravan van de camping.

Even laten sudderen / is niet alleen goed voor stoofvlees.

Ze wonen in Sneek, nouja, daar staat wat verlaten hun koophuis met vijf slaapkamers; ze hebben geprobeerd het te ruilen voor het flatje van hun zoon maar dat mocht niet, en ze mogen hier ook niet permanent wonen, hoewel er genoeg zijn als zij (‘ouderen’) die dat graag willen. De wereld zit soms krom in elkaar, maar, zegt Ella: ‘erover zeuren helpt ook niet’.

Ella en Henk Beeld Toine Heijmans
Ella en HenkBeeld Toine Heijmans

Achttien jaar geleden kwamen Ella en Henk Eekma met de toercaravan op de camping terecht, en ze willen nooit meer weg. Het seizoen is van 1 april tot 1 november en ze blijven de volle zeven maanden, plus één dag want op 31 maart al trekken ze erin, ook al moet het water dan nog worden aangesloten.

Geluk heeft geen groot huis nodig om in te wonen / alleen een deur om naar binnen te gaan.

De nieuwe Willerby meet tien bij drie meter en alles past. Een hond, twee konijnen, drie sierstaarten en een Afrikaanse reuzenslak die Gerrit heet en graag in bad gaat (‘als je dat opschrijft denken de mensen vast: waar slaat dat nou weer op, maar het is echt een leuk huisdier’). Een handvol hobby’s, waaronder diamond painting, vijf kinderen en zes kleinkinderen (‘allemaal jongens’) die af- en aanwaaien, gaat prima, ‘het is een soort tiny house’, zegt Henk. ‘Het is echt een húis, geen caravan’, zegt Ella.

Maar van de wet moeten ze dus een postadres.

Als je lacht en huilt kan je misschien / een regenboog op je gezicht zien.

Bij de bingo op de camping wonnen ze een letterbord, dat lag een paar maanden werkeloos in de caravan tot Henk zei: ‘we kunnen wel met een spreukje beginnen’. Ella: ‘en zo is het ontstaan’. Elke nieuwe dag een nieuwe, ‘allemaal doordenkertjes’. Omdat bord en letters na een tijdje uit elkaar vielen, ‘voor de L gebruikten we een omgekeerde 7’, kregen ze een nieuwe van Sheila Kamerman, de NRC-verslaggever die ook op de camping komt en de spreuken van Ella en Henk via Twitter verspreidt, als heerlijk antigif in de bozige meningenmaatschappij.

Henk: ‘Het moet de stemming samenvatten van de dag.’

Ella: ‘Het mag niet over corona gaan, over geloof of politiek. Het mag niet kwetsen. Dat heb je al genoeg, op Facebook en zo.’

Henk: ’Je ziet wat, je hoort wat en je hebt een mening… zo zijn wij niet.’

Ella: ‘Het leukste is als mensen langslopen en er even bij stilstaan.’

Henk: ‘En lachen.’

Ella: ‘Ja, ik ben van de grapjes.’

Houd je mooie momenten / vast door geniet _ jes.

‘De druk is best wel hoog’, zegt Ella, dus bedenken ze niet alles zelf. Het gaat om het resultaat, niet om originaliteit. Ze zoeken in spreukenboeken, op internet, bij Loesje, soms komt het aanwaaien – een kleinkind dat ineens iets zegt dat zo waar is.

Ze laat een appje van haar dochter zien, ‘wat zijn genietjes?’, en ligt alweer dubbel, ‘ze snapt het niet, heerlijk!’

Henk is net met pensioen, hij werkte 43 jaar bij de gemeentereiniging van Sneek, zijn afscheid ging gepaard met twee grote stukken in lokale kranten. Vader en grootvader werkten ook bij de gemeente, samen een eeuw. Ella was de vrouw die zeven dagen in de week werkte, van boten schoonmaken tot post sorteren en folders rondbrengen; ze reed motor en droomde van een wereldreis met Henk in de zijspan. Vanwege medische omstandigheden ging het feest niet door, daarom hingen ze hier de slingers op.

Henk: ‘Het campingleven is leuk.’

Ella: ‘Iedereen helpt elkaar, een grote groep woont hier sowieso zeven maanden per jaar.’

Voel je vrij / in deze wereld.

Nee, dat is dus niet altijd gemakkelijk, ‘maar positief in het leven staan’, zegt Ella, die weet waar ze over praat, ‘dat trekt je er doorheen’.

Henk: ‘Dat is het héle leven.’

En geen televisie in de caravan, ‘dat helpt ook’.

Meer over