Lezersbrieven

Eigenlijk heb ik de hoop op een beter klimaat al opgegeven

De lezersbrieven van zaterdag 30 oktober.

Redactie
Ouderen in Zeist volgen een cursus  fietsen op de e-bike. De man vooraan is 85 jaar. Beeld Marcel van den Bergh/de Volkskrant
Ouderen in Zeist volgen een cursus fietsen op de e-bike. De man vooraan is 85 jaar.Beeld Marcel van den Bergh/de Volkskrant

Brief van de dag

Bert Wagendorp schreef onlangs in zijn column dat hij nog de hoop heeft dat we een klimaatramp kunnen voorkomen. Ik hoop met hem mee, maar ik heb er een hard hoofd in.

Zolang we het normaal vinden dat...

we per vliegtuig aangevoerde peultjes uit Senegal eten,

we allemaal een auto voor de deur hebben staan

we daar voor iedere scheet in die auto stappen, terwijl we makkelijk de fiets kunnen nemen,

we voor een weekje zon het vliegtuig naar Gambia nemen,

we in de zomer in gekoelde hallen kunnen schaatsen,

autoracen als een normale sport zien waar de krant hele pagina’s over vol schrijft,

we ‘s winters aardbeien uit de kas kunnen eten,

we mobiele telefoons na twee jaar weggooien, omdat de batterij is uitgeput,

we op elektrische fietsen rijden, omdat we te lamlendig zijn om zelf wat meer moeite te doen,

we tochtige huizen warm stoken in plaats van een trui aan te trekken,

winkeliers hun deuren wagenwijd open laten staan met de verwarming of de airco aan,

wachtende automobilisten bij de supermarkt de motor eindeloos stationair laten draaien.

...zie ik van het tegengaan van klimaatverandering niet veel terecht komen.

Het energieprobleem is alleen op te lossen door minder te gaan produceren en minder te gaan consumeren. Het is een utopie te denken dat we onze energievretende levensstijl kunnen volhouden dankzij wat technische ingrepen. Er zal een flink stuk welvaart moeten worden ingeleverd. Daar is een ingrijpende mentaliteitsverandering voor nodig. En die zie ik om me heen nog niet plaatsvinden. Integendeel. Daarom heb ik de hoop eigenlijk al opgegeven.

Norbert Duif, Wageningen

Evacuatie

Het kabinet stelt Frank de Grave aan om onderzoek te doen naar de chaotische evacuatie uit Afghanistan. Op zichzelf prachtig, maar zou het niet van visie ­getuigen als ze ook iemand aanstellen die ons gaat voorbereiden op de evacuatie van Noord- en West-Nederland, als straks de zeespiegel te hoog staat? Daar is misschien wel meer behoefte aan.

Erik de Vroom, Leiden

Pensioengelden

80 procent van de CO2 komt uit mijn werkzame leven. Al mijn loon, al mijn ingelegde pensioenpremies en al mijn gerendeerde pensioengelden komen – tot op de dag van vandaag – voort uit die vervuilende samenleving. Tijd om grote delen van de 1.900 miljard pensioenengelden strategisch in te zetten in collectief aangestuurde groene investeringen. En ook dan blijven pensioenen betaalbaar. Zo overrulen we de vijfjes-klimaatcultuur van het bestuur en ­komen we toe aan verantwoordelijkheid nemen voor jonge en toekomstige generaties.

Luc Meuwese, Den Haag

Volksvertegenwoordigers

Op het moment dat minister Wopke Hoekstra een foute belegging had, valt bijna de hele Tweede Kamer over hem heen. Nu zijn er 90 duizend gezinnen gedupeerd door een faillissement van een energieleverancier, waarvan sommigen al voor de tweede keer, en hoor je de Tweede Kamer niet. Dat systeem van vrije keuze deugt niet, omdat niemand het risico kan inschatten. De vraag is of onze volksvertegenwoordigers wel de juiste prioriteiten kiezen.

Roland Wiersema, Hillegom

Zwaluwenberg

Mijn vader is een tijd chef-staf geweest van prins Bernhard en resideerde in De Zwaluwenberg. De sfeer was indertijd van dien mate, leugens en bedrog, dat mijn vader opzij is gezet. Het sierde mijn vader dat hij er niet mee kon leven. Het is te hopen dat de ramen openstaan bij de formatieonderhandelingen.

Ariane de Brauw, Antwerpen (België)

Dubbele petten

Net nog even opgezocht: het Lake ­Wobegon-effect, met als voorbeeld dat 95 procent van de autorijders zichzelf inschat als betere bestuurders dan gemiddeld. Op basis van de statistiek zou dat niet meer dan 50 procent mogen zijn, oftewel: hier is sprake van zelfoverschatting.

Redmar Wolf, hoogleraar belastingrecht en belastingadviseur bij Baker McKenzie, is in de Volkskrant heel duidelijk als hij schrijft over het hebben van dubbele petten: ‘Het hangt van je morele kompas af hoe je met verschillende functies omgaat.’ Laten we daarover nou een uitdrukking hebben in Nederland: je moet de kat niet op het spek binden. Moet de hoogleraar helemaal alleen het morele kompas bedienen?

Bij PwC denken ze daar anders over. Bastiaan Starink, ook hoogleraar en verbonden aan PwC, legt in hetzelfde artikel uit waarom de persvoorlichter van PwC bij het interview aanwezig is. PwC wenst kennelijk wél controle over een gesprek dat over dubbele petten gaat.

Hoogleraren met hoogmoed is ­nadrukkelijk de indruk die ontstaat bij het lezen van het artikel.

Simke de Vries, Assen

Dubbele petten (2)

Natuurlijk zetten de hoogleraren hun dubbele pet niet af. Elke pet levert (heel) veel geld op. En als je veel kennis bezit over belastingrecht, dan wil het bedrijfsleven, vooral de grote vier, je graag binnenhalen. Je voorkomt dit door een betere beloning toe te kennen. De salarissen zijn veel te laag ten opzichte van hun toegevoegde waarde aan de uitvoering en interpretatie van belastingwetten. Als je toevallig een balletje 25 keer hoog kan houden, goed scoort of assists aflevert, verdien je miljoenen, maar een jarenlange studie op hoog niveau, kennisoverdracht aan studenten en een grote bijdrage aan de samenleving ­levert in verhouding weinig op. Vind je het gek dat ze een bijbaantje met beide handen aanpakken.

Joop Acda, Beverwijk

Angst

Dagelijks worden we via de media murw gebeukt met berichtgeving over een klimaatcrisis, vluchtelingencrisis, stikstofcrisis, et cetera; uitzichtloos en onoplosbaar. Wat deze berichtgeving vooral teweegbrengt, is een gevoel van machteloosheid, moedeloosheid en vooral angst. Er wordt vrijwel nooit hoop of perspectief geschetst. Gevolg: depressie, ongeïnteresseerdheid, vluchten in extreme oplossingen (populisme) en hedonisme: geniet er nog van nu het nog kan. Waar is de hoop? Waar is het perspectief op überhaupt een ­toekomst?

Ron Gerritsen, Purmerend

Transitie

Mensen die geen journaal meer kijken, geen krant lezen, lekker in hun eigen bubbel(s) zitten. Ik snap het! Klimaat, agressie, internationale spanningen, steeds meer geweld op straat. Polari­satie, geen kabinet. Weet iemand nog waar we mee bezig zijn en waar we naartoe willen?

Door heel veel media horen we alle ­ellende ook nog eens een paar keer per dag. Misschien moet de Volkskrant de volledige transitie maken van verslaggeving en opiniëring naar alleen maar goed nieuws, meer humor, artikelen over grensverleggende, toekomst­gerichte acties van bedrijven en personen. En over ideeën die de wereld echt veranderen.

John den Besten, Zuid-Beijerland

Crèche

In de heldere analyse over het tekort op de arbeidsmarkt wordt tot mijn grote verbazing consequent gesproken over ‘crèches’ in plaats van kinderopvang. Het begrip crèche komt uit het jaar 1881 en betekent ‘kinderbewaarplaats’. Het zijn van een bewaarplaats voor kinderen is de geprofessionaliseerde sector van de kinderopvang al tijden ontstegen. Dat de eindredactie de inzet van een anachronisme ook gemist heeft, vind ik op zijn zachtst gezegd vreemd.

Irma Hazenkamp-Loeters. Doetinchem

Rechters

In Polen wordt kritische rechters de mond gesnoerd. In Nederland houden bestuursrechters hun mond als ze kritisch zouden moeten zijn.

Hans R. Gobes, Almere

Miljarden

Polen snoert kritische rechters de mond en riskeert daarmee een boete van 1 miljoen euro per dag. Dit even ­afgezet tegen de tot 2027 te ontvangen 125 miljard euro. Een simpel rekensommetje wekt bij mij de indruk dat dit voor Polen een lachwekkende boete is.

1 miljard is 1.000 miljoen. 125 miljard is 125 duizend miljoen. Dus Polen kan de Poolse rechtspraak nog lang naar zijn hand zetten.

125 duizend miljoen = 125 duizend dagen.

125 duizend dagen : 365 dagen = 342 jaar.

Af en toe is het nuttig die cijfers even in perspectief te zetten, want er wordt vandaag de dag met miljarden gesmeten alsof ze uit de lucht komen vallen.

Pieter Dam, Woerden

Meer over