Paulien Cornelissein 150 woorden

‘Eerst komt de fentanyl’, zegt de anesthesist, ‘dat voelt als een stevige borrel’

null Beeld

Een kleine ingreep. De anesthesist zegt: ‘Nu hoef jij maar één ding te doen, en dat is een mooie droom verzinnen.’ Ik dwing mijn gedachten richting een alpenweide, al denk ik ook: het idee van narcose is toch dat je helemaal niets droomt? Dat je een ogenblik later ontwaakt en je al geopereerd blijkt te zijn?

‘Eerst komt de fentanyl’, zegt de anesthesist, ‘dat voelt als een stevige borrel.’

Fentanyl, fentanyl, denk ik op mijn alpenweide, is dat niet dat middel dat Michael Jackson elke avond kreeg toegediend? Nee, nu niet aan Michael Jackson denken! Te laat: daar staat hij al, midden op mijn alpenweide. Shamone.

Ik probeer hem weg te krijgen – misschien is dit wel mijn laatste gedachte ooit. Ik wil daar geen ergernis bij hebben over een ongenode gast, die nu ook nog begint te moonwalken.

Een moment later word ik wakker en is alles achter de rug. Michael Jackson is weg. Maar de alpenweide ook.

Meer over