VerlaggeverscolumnMargriet Oostveen in Almelo

Een zeldzame strafzaak over kinderverwaarlozing

null Beeld

Twee zusjes van drie en een jaar oud en hun broertje van twee maanden zijn door de politie uit huis gehaald en met spoed ondergebracht in drie pleeggezinnen. Daarna vertellen hun pleegouders wat ze zien.

Het meisje van drie heeft luizen en een dikke gele laag op haar tandjes, durft niet te gaan slapen en wordt hysterisch als er een deur dichtgaat. Ze eet met twee handen en propt zoveel mogelijk naar binnen.

Het meisje van een jaar heeft vuile kleding en een vies lijfje, hoofdluis en kleedt zich steeds volledig uit. Ze plast haar bed onder. Smeert ontlasting op de deur. Trekt haar nagels tot bloedens toe los. En iedere begrenzing van haar ruimte zorgt voor ‘extreme stress en paniek’.

Het jongetje van twee maanden begint de eerste dag plotseling te zweten, schokken en trillen. Zijn pleegmoeder draagt hem sussend in een draagdoek rond. Een kinderarts noemt het ‘onmiskenbaar afkickverschijnselen’. Toen het jongetje thuis werd weggehaald had hij al opvallend grote pupillen en een stijf lijfje. In zijn urine blijken sporen van cocaïne te zitten.

Bijna dagelijks wordt in Nederland een kind uit huis geplaatst, maar tot een celstraf leidt dit waar geen sprake is van geweld bijna nooit. Vrijdag behandelde de rechtbank in Almelo wel zo’n zeldzame strafzaak, tegen Wim G. (49) en Kim de G. (34). Het OM eiste tegen beiden een celstraf van 12 maanden waarvan 6 voorwaardelijk wegens ernstige verwaarlozing van hun drie jongste kinderen in Haaksbergen.

Het lijkt erop dat de kinderen hun hele leven bij tijden ernstig zijn verwaarloosd, maar omdat dit alleen overtuigend te bewijzen is tussen juni en oktober 2019, houdt het OM het bij die periode.

De rechtbank in Almelo. Beeld Rechtspraak.nl
De rechtbank in Almelo.Beeld Rechtspraak.nl

Op donderdagochtend 24 oktober staat het dochtertje van drie uren naakt voor een raam te krijsen. Niemand doet open. Als de politie rond half elf het huis ingaat, blijkt het meisje in haar kamer te zijn opgesloten. Wim en Kim slapen, ze hadden een feestje. De politie beschrijft de stank in huis: hondenpoep en dagen aan vieze luiers. In de kinderkamers zien ze losgetrokken en versnipperde vloerbedekking, nauwelijks beddengoed en er zit braaksel in het haar van het jongste dochtertje.

Wim is een lange, verongelijkte man. Kim een struise vrouw met hoge blonde paardenstaart en een stuurse blik. De twee beschrijven zichzelf voortdurend als slachtoffer en ontkennen ook alles. ‘Als burger leg je het altijd af tegen het systeem’, zegt Wim niet zonder gevoel voor actualiteit. Maar in deze rechtszaal lijkt de vraag eerder waarom zulke ouders lange tijd, en misschien ook wel ingegeven door een tekort aan jeugdzorg, op meer coulance konden rekenen dan een potentiële fraudeur.

Reden tot zorg was er al kort na de geboorte van de oudste. De kraamzorg doet dan een melding bij Veilig Thuis, er komt een huisbezoek en een melding bij de Raad voor de Kinderbescherming van vermoedens van drugsgebruik en dealen. Maar de GGD Twente ziet geen bijzonderheden en ook de Raad voor de Kinderbescherming vindt een ondertoezichtstelling niet nodig. Na de geboorte van het dochtertje van één zijn er opnieuw verontrustende meldingen, waarop een tijdelijke ondertoezichtstelling voor de twee jongste zusjes volgt. Een zorginstelling komt langs voor vijf huisbezoeken en op basis van dat rapport ziet de rechter geen reden de ondertoezichtstelling te verlengen.

Wim en Kim hebben nog vier kinderen uit eerdere relaties. Twee van hen zijn ook al eens onder toezicht van een gezinsvoogd gesteld. Een oudere zoon van Wim is ook uit huis geplaatst, omdat hij langdurig werd opgesloten op zijn kamer, en dan zijn behoefte dan op een emmer moest doen.

Een andere oudere zoon en de moeder van Wim hebben verklaard dat de twee jongste meisjes heel vaak en langdurig werden opgesloten. De zoon: ‘Ze sliepen tot in de middag en haalden de kinderen dan pas uit bed’.

Kim wisselt in de rechtszaal intussen glimlachjes uit met Wim. Alleen Wim is in voorlopige hechtenis genomen: Kim was bij de aanhouding weer zwanger. Die hechtenis wordt aan het eind van de zitting opgeheven, de rechter acht de kans op recidive vooralsnog klein.

Hun vierde kind is afgelopen februari geboren. Nog een jongetje. Deze keer is het binnen een paar uur bij Kim weggehaald.

Meer over