ColumnArnon Grunberg

Een wit laken uit het raam betekent: ik kan op je aanzoek ingaan

null Beeld

Een kennis, werkzaam als universiteitsdocent, overweegt de universiteit te verlaten zoals een ander een scheiding overweegt. Hij wachtte alleen nog op een teken. Overigens is de kennis niet noodzakelijkerwijs een man, men moet het de nieuwsgierige lezer niet te makkelijk maken.

Deze week schreef hij dat ik hem het teken had gegeven, waaruit weer blijkt dat wij voortdurend tekens geven zonder ons daarvan bewust te zijn. Je zou willen dat de tekens eenduidiger zijn. ‘Als op donderdagmiddag een wit laken uit mijn raam hangt weet je dat ik op je aanzoek kan ingaan, hangt dat laken er niet, dan hoef ik je nooit meer te zien.’

De aanbidder loopt om half drie langs het raam van zijn aanbedene, geen laken. Om half vijf komt hij terug. Weer geen laken. Het leven kan beginnen.

Rest de vraag wat er na de universiteit dient te gebeuren. Je kunt vroegtijdig met pensioen, maar er zijn grenzen.

Ik adviseerde mijn kennis een bedrijfje te beginnen in ondergangsfantasieën. Om te beginnen is zo’n bedrijfje duurzaam. Het woord kan gevaarlijk zijn, maar an sich is de uitstoot van woorden niet vervuilend. En indachtig Nietzsche dat niet het lijden problematisch is, maar het gebrek aan betekenis ervan, meen ik dat niet onze ondergang het probleem is, maar de behoefte op unieke wijze ten onder te gaan. Ondergang is niet hetzelfde als dood. Men heeft zich jarenlang ingehouden, men kan zich niet meer inhouden, men wordt uitgestoten, voilà ondergang in veertien woorden.

Vroeger ging je naar de loopbaancoach. Op een gegeven moment ben je die loopbaan zat, dan ga je naar de ondergangscoach.

Coach gaat in overleg met cliënt ondergang van cliënt ensceneren.

Recentelijk kreeg ik van Filosofie Magazine een mailtje waarin stond: dit zijn wij en dit zijn onze tarieven.

Ik kan alleen maar zeggen: tarieven op aanvraag.

Meer over