ColumnArnon Grunberg

Een reborn Christian en een witte woke vrouw hebben meer met elkaar gemeen dan gedacht

Een jonge, witte vrouw stak haar hand op, ze vroeg of je mythes uit andere culturen mocht gebruiken in je eigen cultuur. De vraag was gericht aan Wole Soyinka, die in 1986 de eerste Afrikaanse schrijver was die de Nobelprijs voor Literatuur won. Hij antwoordde dat dat mocht, dat in zijn land Nigeria, waar diverse volkeren wonen, de mythes van het ene volk half of helemaal gestolen zijn van andere volkeren. Ik parafraseer, want Soyinka had de neiging te mompelen, maar voor een 86-jarige was hij ongelooflijk vitaal en zijn ogen straalden een aangename ondeugendheid uit. Men zegt dat hoop het laatste is wat sterft, maar in Soyinka’s geval denk ik dat ondeugendheid als laatste sterft en misschien is ware hoop een permanente bereidheid tot betrekkelijk onschadelijke ondeugendheid.

Hoe dan ook, homogeniteit was weer eens een illusie gebleken, godzijdank, moet men zeggen. Het schrijversfestival liep langzaam ten einde, dat het in deze tijden was doorgegaan mocht een klein wonder heten.

Mijn gedachten dwaalden af naar een reborn christian die ik een dag of tien daarvoor in Amerika had ontmoet, een buitengewoon aardige dame die via de radio mensen hoopte te verleiden dezelfde wedergeboorte te ondergaan die haar had gered. De slachtpartij in Rwanda begon met Radio Mille Collines en ook in Amerika begint veel met radio, men denkt dat het beeld doorslaggevend is, sommige woorden moeten niet worden onderschat.

Reborn en woke hebben uiteraard veel met elkaar te maken, voor wedergeboorte moet je eerst ontwaken en beseffen dat je in zonde hebt geleefd. De meeste reborns hebben vermoed ik geen universitaire opleiding genoten, de meeste mensen die woke zijn wel. Woke is reborn voor mensen met een universitaire opleiding of iets wat daarop lijkt en zonder de Heer, althans niet in de vorm zoals wij Hem tot nu toe kenden.

Meer over