ColumnElma Drayer

Dus omdat je niet naar je yogaklas kunt stem je op een partij waarvan je de doodenge bruine randjes voor lief neemt?

null Beeld

Daar waren ze weer, mijn spirituele zusters die de ratio aan banden willen leggen ten gunste van zachtheid, intuïtie en verbinding. Afgelopen weekend ruimde de Volkskrant bijna vijf pagina’s in voor het vrouwelijk verzet tegen de lockdownmaatregelen. Ik las vertrouwde mantra’s als ‘redeneren vanuit je gevoel’, varen op je ‘eigen innerlijk kompas’, termen als ‘vrouwelijke vibe’, ‘feminiene energie’, ik las over het belang van ademhaling (‘Je adem is je anker’) en dat ‘het geestelijke’ meer aandacht behoeft. Uiteraard brachten de geportretteerden ook ‘het moederhart’ in stelling, en niet te vergeten ‘het moederlijke instinct’ dat volgens hen in contrast staat met ‘het kille beleid’ van de overheid.

In een vorig leven kwam ik dit soort vrouwen nogal eens tegen. Ambtshalve, welteverstaan. Meestal waren ze welgesteld, zonder uitzondering hoogopgeleid, maar iets doen met hun dure studie vonden ze doorgaans nergens voor nodig. Hun bestaan draaide om ‘persoonlijke groei’ waaraan ze hard moesten ‘werken’. Ook toen al spraken ze voortdurend over zachtheid, intuïtie en verbinding. En ook toen al lieten ze doorschemeren dat vrouwelijke kwaliteiten mijlenver verheven stonden boven mannelijke. Kwam dat even goed uit dat zij die per definitie bezaten!

Anno 2021 blijken zulke opvattingen springlevend, mede dankzij BN’ers die ze met evangelische ijver verspreiden. Prima, natuurlijk. Er is per slot voor iedereen een plekje onder de zon. En zolang new-agers knus in hun bubbel blijven, kunnen ze weinig kwaad. Maar in tijden dat er een virus rondwaart, vormen ze wel degelijk een gevaar. Hoe je het wendt of keert, met hun kruidenvrouwtjeslogica ondermijnen ze de pogingen van overheidswege om het beestje uit te bannen.

Nee, niet alle coronamaatregelen zullen achteraf even nodig of effectief blijken te zijn – om de eenvoudige reden dat geen mens ter wereld op dit moment proefondervindelijk weet wat wijsheid is. Maar wie meent dat haar enfant roi ernstige psychische schade oploopt door de lockdown moet misschien eens een boekje lezen over kinderen die opgroeien onder een echte dictatuur. En wie het dragen van een onnozel mondkapje al beschouwt als een aanslag op haar vrijheid verraadt slechts één ding: dat ze in haar geprivilegieerde leventje nooit enige tegenwind ondervond.

Mij stelt het intussen nogal gerust dat de boven ons gestelden hun beleid baseren op de ratio. Op wat er tot nu toe feitelijk bekend is over het virus. De Heer behoede ons voor een overheid die in zo’n megacrisis vertrouwt op intuïtie, instinct of ‘innerlijk kompas’.

Nog griezeliger wordt het nu dit gedachtengoed zich politiek vertaalt. Ik las dat de voorvrouwen van de beweging hun volgers adviseerden te stemmen op Forum voor ­Democratie. (Of Thierry Baudet aldus aan de groei van twee naar acht zetels kwam staat niet vast. Wel dat de partij beduidend meer vrouwelijke kiezers trok dan bij eerdere verkiezingen.) Die toenadering viel te verwachten. Ook in radicaal-rechtse kringen geloven ze dat de overheid er stiekem op uit is om de bevolking het leven zuur te maken. En hebben ze even belegen opvattingen over moederschap en vrouwelijke kwaliteiten. Geen wonder dat de beide stromingen elkaar vonden. Ronduit bizar was wel hoe de geïnterviewden hun keuze voor Forum trachtten te rechtvaardigen.

‘Als je simpele dingen zoals het zelfbeschikkingsrecht van mensen niet respecteert’, zei een van hen, ‘dan zijn alle dingen die daarna komen secundair.’ Een ander: ‘We zijn ook voorstander van werken aan het milieu of een humane immigratiepolitiek. Maar wij leggen de focus nu even op vrijheid.’ Dus omdat je een paar maanden niet naar je yogaklas kunt stem je op een partij waarvan je de doodenge bruine randjes voor lief neemt?

Vorige maand zei de Amsterdamse hoog­leraar pedagogiek Geertjan Overbeek in dagblad Trouw dat je de aanhangers van de moederhartbeweging niet mag wegzetten als wappies. Dat zou volgens hem geen recht doen aan hun ‘roep om hulp’.

Heus, professor, ik spits mijn oren. Maar wat ik hoor is geen roep om hulp. Wat ik hoor is het gedrein van kleuters die menen dat het universum om hen draait.

Elma Drayer is neerlandicus en journalist.

Meer over