Column

Digitale verlanglijst een soort Tinder voor Lego

Als u woensdagmorgen wakker wordt, hebben we allemaal een roerige nacht achter de rug. Dat kan ik voorspellen. Ook kan ik voorspellen dat ik gistermiddag nog zei dat ik de hele nacht ging opblijven en Amerikaanse hapjes zou maken voor het hele gezin, waarna ik ongeveer rond tien voor half één 's nachts uitgeput naar bed vertrok met de mededeling: 'Ik hoor het morgen wel.'

Aaf Brandt Corstius
null Beeld anp
Beeld anp

Ook de Amerikaanse hapjes waren er dan niet meer van gekomen, want na lang nadenken kwam ik tot de conclusie dat Amerikanen eigenlijk niet aan hapjes doen. Ze bestellen meestal rond middernacht een pizza en in de ochtend ontbijten ze met de koude restjes. Voor de lunch warmen ze het allerlaatste stuk op en 's avonds bestellen ze weer een nieuwe.

Maar hé, een krant is er niet om terug te kijken. We kijken vooruit. Naar Sinterklaas.

Mijn zoon kwam met de mededeling dat bol.com een verlanglijstapp had gemaakt. Dat had hij gezien in een YouTube-reclame die ongetwijfeld voorafging aan een filmpje van Dylan Haegens, zijn nieuwe held, een goedgemutste Limburgse jongen die dol is op feitjes zoals: 'In Japan hebben ze spinnen ter grootte van mensen', en: 'In China drinken ze cocktails met mensentenen erin.' Het kan dat mijn zoon die feitjes niet helemaal goed onthoudt, maar ze worden dagelijks gereproduceerd tegen mij.

Wij dus kijken naar die reclame, want die verlanglijstapp moest natuurlijk onmiddellijk gedownload worden. In het filmpje zie je een gezin goedmoedig schoentje zetten bij een knapperend haardvuur, waarna het kind in kwestie een iPhone met digitale bol.comverlanglijst in zijn schoen deponeert. Makkelijker wordt het niet, ongezelliger ook niet.

Maar hé, wat zeg je tegen je kind? 'Ik vind dit een ongezellige manier van verlanglijstjes maken?' Al eerder deze week had ik ze volgens oud-Hollandse traditie de Intertoysgids laten verknippen om collagelijsten te maken zoals ik vroeger deed. Mijn zoon plakte vol goede moed een foto van een Playstation, een plastic eiland met ingebouwd zwembad (99 euro), een levensgroot voetbaldoel en een drone op zijn A4'tje. Alsof dat gezellig is.

Dus ik liet ze spelen met de app, een soort Tinder, maar dan met Lego. 'En Sint? Die kan de cadeautjes vanaf het verlanglijstje direct bestellen!', stond er wervend bij. Bij elk aangeswipet cadeau zei de stem van Sinterklaas: 'Zo, mooi cadeautje hoor!', of: 'Góéd zo!' Al gauw hadden ze twee winkelmandjes vol. 'Ik weet niet of de Sint dit allemaal gaat kopen', piepte ik uit een hoekje van de kamer.

Toen ik de account compleet maakte met het ouderlijk e-mailadres en alle ouderlijke bol.com-contactgegevens, sprak Sint met zijn keurige stem uit de iPad: 'Ik weet nog precies wat jij vroeger wilde hebben.' Smiecht, dacht ik.

Meer over