OpinieLezersbrieven

Denk aan hen die nu niet in dat bed mogen liggen

De ingezonden lezersbrieven van maandag 28 december.

Vanwege plaatsgebrek wordt vanuit de spoedeisende hulp van het Dijklander Ziekenhuis een coronapatiënt overgeplaatst naar een ander ziekenhuis.  Beeld Marcel van den Bergh/de Volkskrant
Vanwege plaatsgebrek wordt vanuit de spoedeisende hulp van het Dijklander Ziekenhuis een coronapatiënt overgeplaatst naar een ander ziekenhuis.Beeld Marcel van den Bergh/de Volkskrant

Brief van de dag

‘De zorg wordt weer afgeschaald’. Een koude, kille zin. Er spreekt niet zoveel uit, als dit je niet persoonlijk raakt. Voor iedereen die het wél persoonlijk raakt, is dit de wereld op zijn kop. Neem Susan, een jonge vrouw van 39. Begin dit jaar gezond, energiek, ondernemend. Moeder van twee kindjes van 4 en 2 jaar. Vrouw. Dochter. Zus. Vriendin. Collega.

Eind juni krijgt ze tijdens het spelen met haar zoontje een TIA en wordt ze met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Daar gaat het mis. Door – wat later bleek – een genetische afwijking heeft ze verschillende levensbedreigende problemen aan haar hart. Hartritmestoornissen, lekkende hartklep.

Na vier weken mag ze het ziekenhuis verlaten, met een pacemaker – dat dan weer wel. Én een vervolgafspraak voor een openhartoperatie in december. Om de ‘lekkende’ hartklep te repareren en de ritmestoornissen op te heffen.

Dan wordt het december en wordt de zorg afgeschaald. Sinds begin deze week is er nog maar één bed. Één IC-bed voor hartpatiënten per dag. En dit betekent dat de geplande hartoperatie van Susan niet door kan gaan. Omdat ze nu niet urgent genoeg is. Omdat er altijd mensen binnengebracht kunnen worden met een hartinfarct. Omdat de belasting in het ziekenhuis al zo hoog is en de ‘covid-piek’ pas in januari wordt verwacht. En dat terwijl haar cardioloog zegt ‘dat de druk op haar hart toeneemt, en het nog maar een paar weken goed kan blijven gaan’. Ze nu al extra medicijnen krijgt om hartfalen te voorkomen. Ze rustig moet blijven en stress moet vermijden. Wat nu moeilijk gaat.

Wil je daar alsjeblieft aan denken deze jaarwisseling? Aan Susan, en alle andere mensen die nu niet in dat bed mogen liggen. Die wachten op een operatie. Die geen corona hebben, maar wel héél ziek zijn.

Hou je aan de maatregelen. Het maakt uit wat je doet.

Kitty Geertman, Tuil

Pias

Het interview met Theo Hiddema was onthullend. De grachtengordeladvocaat leek me een onschuldige, misschien wat malle bejaarde in peperduur maatpak en een design geurtje op. Een archaïsche, Godfried Bomansachtig sprekende man zonder aanwijsbare politieke standpunten, met kinderlijke humor-om-te-lachen. Een verdwaalde geest misschien, een paradijsvogel, zijns ondanks als knuffel-Kamerlid meegesleept in een bedenkelijke politieke beweging.

Na dit gesprek in de krant vielen de schellen me van de ogen. Ik zag een smoezelige opportunist die alles wat in zijn partij riekt naar fascisme en racisme bedekt met de mantel der zeer bedenkelijke blinde liefde (‘als ik Baudet zie, word ik zo week als was’). Een dolende zonderling zonder enig moreel-politiek kompas, die volgend voorjaar enkel herkozen wordt omdat hij zo schattig oogt en hengelt naar voorkeursstemmen.

De afgelopen vier jaar heeft hij namelijk geen enkel politiek wapenfeit genoteerd. Liever loopt hij dwepend en genietend stomende zaaltjes aanbidders af met zijn beminde leidsman, ‘net als Troelstra en Domela Nieuwenhuis’. In welk een wereld van grootheidswaanzin verkeert Hiddema dat hij de vergelijking met deze bevlogen en erudiete mannen überhaupt durft te trekken? Ondertussen zetelt hij in ons parlement voor een partij die ophitsende en gevaarlijke wartaal uitslaat over corona, Nexit en homeopathische volksverdunning. Een partij die antisemitisch brallende jongeren de hand boven het hoofd houdt.

Tegen zijn kat schijnt hij vaak te zeggen: ‘Bram, hou alles goed in de smiezen.’ Arm beest. En arm volk dat straks weer het twijfelachtige genoegen mag smaken om een namaak-politicus vier jaar lang onverantwoord de pias te zien uithangen.

Trees Roose, Haren

Nood

Een indrukwekkend artikel over de enorme werkdruk in het Dijklander Ziekenhuis. Men weet niet waar ze het personeel vandaan moeten halen en er is ook geen uitzendkracht meer te vinden.

Wij wonen op nog geen 500 meter van het ziekenhuis. Mijn vrouw is BIG- geregistreerd arts met ervaring op de ic. Bij een sollicitatie dit najaar werd zij echter afgewezen met als reden dat zij niet in het team zou passen. Ik vond het knap op basis van een brief en cv, uitgenodigd voor een gesprek werd zij niet.

Inmiddels werkt zij tijdelijk op de ic in een ziekenhuis in Amsterdam. Zonde van de reistijd, die verloren tijd had ze veel beter in kunnen zetten in Hoorn. Ook heeft zij recent geen telefoontje van het Dijklander gehad met de vraag of zij nog beschikbaar is. Als de nood zo hoog is, zou je denken dat ze ook recente sollicitanten nog eens benaderen.

Eric Hes, Hoorn

Vaccin

Er moeten toch mogelijkheden zijn om iedere Nederlander die gevaccineerd wordt tegen corona te vragen ook een vaccin (20 euro) te bekostigen voor iemand in een land waar geld een probleem is met betrekking tot vaccinatie van de bevolking? Want ‘alleen samen krijgen we corona onder controle’.

Els Straathof, Voorschoten

Lezersbijdragen

Elke dag loop ik de namen van de briefschrijvers even langs en elke dag zijn daar (veel) meer mannen dan vrouwen bij. En opeens twee pagina’s met alleen maar vrouwennamen. Toeval? Of hebben jullie daar hard voor moeten sparen? Het bracht mij ertoe om, voor het eerst sinds 38 jaar als Volkskrantlezer te reageren. Wie weet gaat het hek zo nog eens van de dam.

Femke Welles, Utrecht

Meer over