ColumnSander Schimmelpenninck

De twee belangrijke kenmerken van de privilegewappie: amoreel gezinsdenken en puberaal weglopen

null Beeld
Sander Schimmelpenninck

Het zal ongetwijfeld aan mijn Amsterdamse bubbel liggen, maar alle ongevaccineerden die ik ken zijn spirituele vrouwen, zonder financiële zorgen, en zonder (traditionele) baan. Voor wie ze niet persoonlijk kent: in De Groene Amsterdammer verscheen dit weekend een profiel van Nadia Duinker, een van de gezichten van deze groep en medeoprichter van Moederhart, een actiegroep die in de eigen kinderen het ideale instrument ziet voor de denkbeeldige strijd tegen de wereldelite.

Net als voor andere privilegewappies bleek de coronauitbraak voor Duinker een reden om in een moeras te stappen; ze ging van kritisch beschouwer van de coronaregels naar volwaardige complotdenker, die Forum voor Democratie stemt en naast corona ook klimaatverandering bagatelliseert, onontwarbaar verstrikt in een fabeltjesfuik van desinformatie. Dat haar zus, een met siliconen en fillers volgespoten oud-model, de vriendin van Willem Engel werd, zal ook niet erg hebben geholpen.

Naast financieel comfort, spiritualiteit en stevig drugsgebruik zijn er twee belangrijke kenmerken van de privilegewappie: amoreel gezinsdenken en een puberaal onvermogen je te verzoenen met je eigen ongelijk. Allereerst dat amorele gezinsdenken. Zoals bekend mag worden verondersteld, wordt het succes van een maatschappij grotendeels verklaard door het vermogen van burgers om samen te werken in hun gemeenschappelijk belang, en daarbij verder te kijken dan het belang van het eigen gezin.

Dat lukt privilegewappies niet: hun verwendheid en intellectuele onderontwikkeling zorgen ervoor dat zij een primitieve obsessie met de eigen bloedlijn verwarren met moraal (‘Moederhart’), resulterend in een gebrek aan burgerschap en wantrouwen tegen de overheid. Wie alleen aan de eigen kinderen denkt, kan zich niet voorstellen dat andere mensen wél verder kunnen kijken, en vermoedt al snel een dubbele agenda. Dit primitivisme is dankbaar gebruikt door verspreiders van nepnieuws, die bij (aspirant-)moeders een vruchtbare bodem vonden.

De priviligewappie cherrypickt overigens niet alleen uit nepnieuws, maar ook uit de vele zelfhulpboeken die volop rechtvaardiging bieden voor elke karakterzwakte. Na de boekjes over bullshitjobs, basisinkomens en moreel verheven werkloosheid, komen ze nu met Yuval Harari aanzetten om hun zorg over een surveillancemaatschappij kracht bij te zetten. Die ‘zorg’ is evenwel niet gerelateerd aan werkelijke onderdrukking in China, maar aan hun eigen woede over een QR-code. Ze maken elkaar en zichzelf effectief wijs dat ze deel zijn van een strijd die groter is dan hun eigen zelfmedelijden.

Duinker voelde zich, naarmate corona langer bleef duren, steeds meer vervreemd van haar omgeving. Normale mensen zouden zich dan afvragen of die omgeving dan niet misschien gewoon gelijk heeft, maar niet de privilegewappie. Precies zoals je van een wandelend cliché, hopeloos voorspelbaar in haar verklaringen en tegenwerpingen, mag verwachten is de reactie immer puberaal; wie geen gelijk krijgt, gaat gewoon harder gillen.

De duur van de pandemie speelt in die puberlogica ook een rol. Wanneer je te horen krijgt dat de pandemie een jaartje gaat duren, denken egoïstische mensen: ik sla die vaccinatie even over. Er bestaat dan immers een gerede mogelijkheid dat iedereen jouw egoïsme snel weer is vergeten. Nu blijkt dat de pandemie veel langer duurt dan gedacht, staan de privilegewappies langer in de spotlights dan ze hoopten. Dat is ook meteen het verschil met de broodwappies, voor wie de pandemie niet lang genoeg kan duren.

Duinker doet nu wat pubers doen als ze er niet meer uitkomen: weglopen. Ze heeft met haar man een Portugees dorp gekocht, waar ‘haar wetten zullen gelden’. Ondertussen vechten sommige van haar volgers, soms zelfs zwanger, voor hun leven op de ic. Een Portugees dorp kopen zit er voor hen niet in.

Meer over