Columnpeter middendorp

De slingers hadden me er nu wel weer lang genoeg aan herinnerd dat ik enkele dagen tevoren 50 was geworden

null Beeld

Het leven was al geen feest en dan stond ik ook nog op een houten stoel zelf de slingers op te ruimen. Ze hadden me er nu wel weer lang genoeg aan herinnerd dat ik enkele dagen tevoren 50 was geworden,een leeftijd die ik lang voor me uit had geschoven, maar die me intussen had ingehaald.

Tussen de poten van de stoel ontbraken de steunbalkjes, de laatste jaren was er af en toe eentje afgebroken of weggevallen. Als mijn vader de stoelen had gezien, zou hij er meteen nieuwe dwarsbalkjes tussen hebben gelijmd, maar hij is er al drie jaar niet meer. Nu was het wachten tot de stoelpoten als Bambi-beentjes uiteen zouden schuiven en de kersverse vijftiger met geweld tegen de vloer zou slaan.

50 jaar, een hele leeftijd; later is alweer voor een belangrijk deel geschiedenis. Van mijn zus kreeg ik een potje cadeau. Ik moest het een eind van mijn ogen houden om de letters erop te kunnen lezen. Aha, zei ik, het potje op heuphoogte, de kin diep in de hals getrokken. 50-pluscrème. Leuk.

Ik herinner me nog scherp dat mijn vader 50 werd. Hij hield niet erg van ouder worden, hij probeerde zich ertegen te verzetten. Frappant hè, zei hij, voor de badkamerspiegel. Ik weet dat ik ouder word, van de buitenkant kan ik het ook duidelijk zien, maar van binnen blijf ik gewoon precies dezelfde. O ja? zei ik, want ik vond het een beetje aanstellerij, was je vroeger dan ook al een ouwe lul?

De eerstvolgende zondag ging mijn vader zijn witte haren verven. Nou ja, niet echt verven, geen nieuwe, volle kleur, dat zou te veel opvallen. Nee, hij smeerde er een goedje in dat hij van mijn tante had gekregen, een drogist: een spoelinkje dat, heel licht maar, iets van de oorspronkelijke kleur in het haar terug zou brengen. Een tintje verschil, niet meer. Zoals hij het zelf noemde: net even van het witte af.

Het resultaat was diep donkerbruin. Tegen het zwarte aan, pap, zei ik. Mijn vader wilde niet meer uit de badkamer komen. Mijn tante moest de hele middag tussen haar drogisterij en onze badkamer op en neer met steeds weer nieuwe spoelingen, middeltjes en lotions, maar al wat ze probeerden, het werd steeds erger en bonter – eerst paars, toen groenachtig, ten slotte fel oranje. Mijn vader moest bijna huilen onder zijn toefje felle, bijna lichtgevend oranje haar, en je mocht niet lachen want het was niet leuk.

Daar dacht ik aan op mijn wankele stoel, de armen vol slingers: mijn vader die, om het oranje te verbergen, gedwongen was zijn haren donkerbruin te verven en zich in de weken daarna schichtig voortbewoog en steeds schielijk wegschoot als er een bekende naderde. Ik had daar lessen uit moeten trekken, dan kon ik mijn leeftijd nu makkelijker accepteren, maar ik had het veel te druk met leedvermaak.

Meer over