opinie

De positie van vrouwenvoetbal is triest. Daarom is het zo kwalijk dat de mannen van VI wegkomen met hun gedrag

Weinig mannen nemen vrouwenvoetbal serieus. Vrouwenvoetbal ‘kent geen tactiek’, is ‘een slap aftreksel van mannenvoetbal’, ‘leuk om te zien maar amateuristisch’. Mannen als bij VI werken elke vorm van ontwikkeling en emancipatie tegen.

‘Waar zijn de mannen van Veronica Inside bang voor? Dat we hen van hun ivoren voetbaltoren trappen?’ Beeld ANP Kippa
‘Waar zijn de mannen van Veronica Inside bang voor? Dat we hen van hun ivoren voetbaltoren trappen?’Beeld ANP Kippa

In de uitzending van Veronica Inside van maandag 12 april dachten Wilfred Genee, Johan Derksen, René van der Gijp en Hans Kraay weer eens dat mensen zaten te wachten op hun ongenuanceerde mening. Wij, twee jonge, voetballende vrouwen, hebben de aflevering niet op tv gekeken, aangezien we ons niet kunnen voorstellen dat enig zelfrespecterende voetbalster nog vrijwillig naar deze mannen luistert, maar kregen wel een appje van onze coach toegestuurd: ‘Derksen accepteert ‘sorry’ van Kraay voor vrouwonvriendelijke opmerking niet’.

‘Pot’

De mannen hadden een discussie over een nieuwe bondscoach voor het Nederlands Vrouwenelftal. Eerst werd geconstateerd dat geen respectabele bondscoach deze taak op zich zou willen nemen en dat vrouwenvoetbal niet eens op voetbal lijkt. Daarna maakte Hans Kraay de grappige opmerking over trainer Cor Pot: ‘Dat is wel een geweldige achternaam om de vrouwen te trainen he, Pot’. Een poging tot excuses werd weggewimpeld door Johan Derksen. ‘Maar er zitten toch negen potjes in dat team? Bij alles wat je zegt valt heel Nederland over je heen, maar dan kun je wel sorry blijven zeggen.’

Ontelbare keren hebben wij gediscussieerd over de positie van vrouwenvoetbal. Vrijwel elke keer eindigt het in een teleurstelling; weinig mannen zijn bereid vrouwenvoetbal serieus te benaderen of te bespreken. Toch kijken we alsnog met verbazing naar dit gesprek bij VI. Dat er zo weinig respect wordt getoond, dat het Nederlands vrouwenelftal, de nummer drie van de wereld, geen serieus woord verdient, dat de heren elkaars grappen, die duidelijk te ver gaan, weglachen, dat hier nauwelijks tot geen opspraak over is in de media, het laat maar weer zien dat de (voetbal)wereld nog lang niet klaar is voor de vrouw.

Van onze vrienden, onze ooms en vaders, onze eigen trainer notabene, horen we altijd al dat vrouwenvoetbal ‘geen tactiek kent’, ‘een slap aftreksel is van mannenvoetbal’, ‘leuk om te zien maar amateuristisch’. Het probleem is juist dat deze mannen niet inzien dat er door onze eigen omgeving, maar vooral in de professionele wereld, zowel fysiek als mentaal veel te weinig in vrouwenvoetbal wordt geïnvesteerd.

In de handen knijpen

Dat is de reden dat vrouwenvoetbal in Nederland in een ander stadium is dan mannenvoetbal. Niet alleen waren we de enige meisjes op de club toen we begonnen met voetballen, als spelers in het eerste vrouwenteam van onze club wordt er nog steeds bar weinig in ons geïnvesteerd. Een betaalde trainer, een wedstrijdtenue, een trainingspak, de grootste kleedkamer, een scheidsrechter van de KNVB, het zijn allemaal privileges die alleen bestemd zijn voor de heren 1. Of we onze wedstrijd kunnen spelen op het achterste veld, ‘want anders is er geen ruimte op het hoofdveld voor de heren 1 om warm te lopen’.

In professioneel voetbal krijgen jeugdteams voorrang op het eerste elftal van de vrouwen bij het gebruik van de terreinen en moeten speelsters nog altijd bijklussen om rond te komen. De mannelijke voetballer wordt op handen en voeten gedragen, de vrouw mag blijkbaar in haar handen knijpen als ze een trainer met enige werkervaring heeft.

In Amerika, de tegenstander van Nederland in de WK-finale, lijken ze het beter te begrijpen. De Amerikaanse vrouwen spelen tactischer en op hoger niveau, omdat ze al veel langer een serieuze training en coaching genieten. Je ziet wat er gebeurt: de tactiek en kwaliteit van spel gaan omhoog, meer mensen gaan kijken en vervolgens vloeit er meer geld naartoe. Zo kan de sport blijven verbeteren. Een opwaartse spiraal dus.

Tekortschieten

De voetballende vrouw heeft nu eenmaal jaren van achterstand in te halen en dat gebeurt niet in een seizoen of twee. En als Nederland haar mening niet gauw bijstelt, komen er nog heel wat jaren bij.

We moeten stoppen de kwaliteiten van de vrouw te vrezen. Waarom moeten voetballende vrouwen zich altijd bewijzen tegenover de mannelijke voetballers? Hun kwaliteiten worden altijd gemeten in vergelijking met de man. Voetballende vrouwen zijn op z’n best stoer, op z’n slechtst ruig of lomp. Wat als we vrouwenvoetbal eens serieus zouden nemen? Zou een opleiding toegespitst op de kwaliteiten van vrouwen een goed idee zijn? Dat zouden wij pas stoer vinden: een trainer die durft te zeggen dat vrouwen dingen kunnen waar mannen in tekortschieten.

Bovendien is het behoorlijk ironisch dat er wordt gegrapt over de ‘potten’ in het vrouwenteam. Als we het dan toch over homoseksualiteit in de voetbalwereld hebben, waarom hebben de heren het bij VI dan niet eens over het feit dat er vrijwel nooit een man uit de kast is gekomen in de mannelijke voetbalwereld? Dat die wereld dus zo giftig is dat mannen niet eens de volledige vrijheid voelen zichzelf te zijn. Dat er negen potjes in het vrouwenteam zitten, nou hoera, dit zou toegejuicht moeten worden. Deze negen vrouwen durven zichzelf te zijn en de andere vrouwen in het team ook. Mannelijkheid is inmiddels een veel breder begrip dan de ouderwetse norm van hetero voetballer, die door de heren die bij VI alleen maar in stand wordt gehouden. Deze mannen werken elke vorm van ontwikkeling en emancipatie tegen.

De positie van de voetbalvrouw is behoorlijk triest. Zelfs na drie feministische golven is er nog steeds een gigantische groep die vrouwen niet serieus neemt. Juist omdat dit probleem hardnekkig is, is het zo kwalijk dat de mannen van VI wegkomen met hun gedrag. Waar is het hen eigenlijk om te doen? Zijn ze bang dat we hen van hun ivoren voetbaltoren trappen? Dat we zelf programma’s als VI gaan presenteren waarin we samen lachen om de machocultuur binnen het voetbal? Het idee alleen al, dat er vier vrouwen schuddebuikend om een tafel mannen zouden uitlachen en daar uitzendtijd en publiek voor zouden krijgen. Het klinkt verleidelijk in de oren, maar maak je geen zorgen, wij zullen ons niet verlagen tot dat niveau.

De dames van Oranje doen het geweldig. Ze hebben de WK-finale bereikt en het EK gewonnen. Bondscoach Sarina Wiegman en haar team hebben topprestaties geleverd. Hun cv van de afgelopen jaren is een stuk beter dan dat van de Oranje heren, die tegen een land als Turkije nog staan te stuntelen en onder bewind van Frank de Boer elkaar tactisch nauwelijks weten te vinden. Wij vragen ons af waarom er in godsnaam niet rijen van mannen en vrouwen staan te springen om dit vrouwenelftal te coachen. De kers op de taart van een trainerscarrière, wie durft het?

Annabelle Hinam is acteur en schrijver. Roos Kause is chef de partie bij een hotel. Beiden voetballen bij GeuzenMiddenmeer in Amsterdam.

Meer over