VerslaggeverscolumnMargriet Oostveen in Sint-Oedenrode en Son

De nieuwe lokale krant zou nog weleens groot kunnen worden

Help, Instagram-influencers ontpoppen zich tot nieuwslezers voor complotdenkers. Je zou al verwachten dat de ouderwetse krant passé raakt, maar het tegendeel is waar. Bij de grote stijgt het aantal abonnees en tussen de kleintjes ontstaat een interessante beweging tegen de verdeeldheid.

Een groeiende reeks lokale kranten in Brabant wordt grotendeels door enthousiaste vrijwilligers gevuld en succesvol op de been gehouden door een betaalde kracht, onder het motto ‘Een podium voor iedereen, maar zonder te schelden’. De totale oplage is al 90 duizend exemplaren, dit zou dus weleens heel groot kunnen worden. Terwijl klassieke huis-aan-huiskranten in zwaar weer verkeren, redden deze nieuwe kranten het op saamhorigheid.

Hoe gebeurde dit? In St. Oedenrode (‘Rooi’ voor Brabanders) word ik opgewacht in het redactielokaal van DeMooiRooiKrant, door oprichters Bas van Turnhout (63) en Jeroen van de Sande (38). De voordeur staat open, steeds zullen mensen binnenwandelen en vragen ‘of hij er al is’, want  vandaag komt DeMooiRooiKrant uit. Jeroens vader Piet komt ze straks brengen in een strak busje waar ook DeMooiRooiKrant op staat. Tegen die tijd staan mensen nieuwtjes uit te wisselen voor de deur (‘Effe van jullie hangplek, dames’, grijnst Bas als we daar een foto willen maken).

MooiRooi: Jeroen van de Sande (links) en Bas van Turnhout.

Het begon ‘uit frustratie met de reguliere pers’, zeggen de oprichters tegelijk. Dat wil zeggen: de commerciële huis-aan-huiskrant die ze intussen hebben weggeconcurreerd. Bas van Turnhout verkocht vloerlijmen. En met zijn dorpsband de Sanseveria’s gaf hij gratis optredens in het bejaardenhuis, maar de krant die er toen nog was, die wilde daar nooit eens over schrijven, ‘daar moesten we eerst voor betalen’.

Jeroen van de Sande, ze kenden elkaar niet, was naast zijn werk als inkoper bij een sportwinkel amateurvoetbalverslaggever - hij zat als voetballer zo vaak op de bank bij wedstrijden, dat hij daar maar wedstrijdverslagen ging schrijven. ‘Alleen haalde de krant die we toen hadden er zomaar een alinea uit bij het inkorten, en was het van 1-0 opeens 2-1.’ Onverteerbaar, daarvoor nam Jeroen de journalistiek te serieus.

Bas begon intussen uit frustratie een nieuwssite voor zijn dorp: MooiRooi.nl. ‘Van de openingstijden van de gemeente tot de verhaaltjes van de turnvereniging: alles en iedereen mocht erop.’

Jeroen nodigde zichzelf na een tijdje bij Bas uit voor een gesprek: Hij wilde voor MooiRooi schrijven, fulltime journalist worden liefst. ‘Een biertje later’ was het geregeld. Nog datzelfde jaar gingen ze DeMooiRooiKrant ook op papier uitgeven. Dat was in 2010. Inmiddels bestiert Jeroen grotendeels de inhoud, en steunt hij een team van twintig vrijwilligers. Jeroen: ‘Wij zeggen: alles is nieuws. Ook de meest onbeduidende dingen.’ Zelf verslaat hij alle gemeenteraadsvergaderingen.

Bas doet de zakelijke kant. Ze laten zich niet betalen voor verhalen door ondernemers, maar rekenen wel op advertenties om de boel draaiend te houden. Daar houdt men zich aan. Iedere buurtvereniging mag ook zelf stukjes aandragen: ‘Wij zijn een clubblad voor het dorp.’

Alle edities.

Bij Mooi Rooi merken ze wel dat het debat heftiger wordt, ‘die manier van doen van sociale media, het is een olievlek, mensen denken dat het normaal is’. Daarom geldt voor iedereen die in de krant wil: niet op de man, niet kwetsen.

Tegen een bescheiden bedrag per pagina bereikte ‘het concept’ van MooiRooi steeds meer dorpen: er is nu een MooiBernhezeKrant, een MooiBoxtel, een MooiSchijndel, een MooiLaarbeek, een MooiSonenBreugel. En sinds afgelopen week is er ook een editie in België: DeMooiKasterleeKrant.

En als de feiten niet mooi zijn? In maart had MooiRooi vijf pagina’s rouwadvertenties met coronaslachtoffers. De krant heeft toen gezorgd voor een herdenkingsplaats op het Kerkplein.

Mooi Son en Breugel: Adrie Neervoort

Iedere krant wordt onafhankelijk in licentie gemaakt. Mensen van alle leeftijden. MooiLaarbeek werd een succes dankzij een jonge student journalistiek, Nikki Barten. In Son en Breugel ga ik nog langs bij Adrie Neervoort, die zelf uit de krantenwereld komt, hij zat in de techniek. De vorige dorpskrant, nu ook weg, vond hij ‘te PvdA’. Een gezellig retrokantoortje in het hart van het dorp, sanseveria tussen de vitrages. Ook Adrie wil ‘de verharding’ tegengaan. Een nieuwe medewerker uit het dorp gaat bijvoorbeeld met Adries hulp opschrijven hoe hij zijn 5-jarig dochtertje met slaapmiddelen drogeerde tijdens hun vlucht uit Koerdistan, zodat ze niet bang zou zijn. ‘Wij geven geen mening en je hoeft van mij ook niet voor vluchtelingen te zijn. Maar als ik zoiets ergs hoor denk ik: kijk nou eens naar de persóón.’

Facebook, dat is afstompen, zei Adrie nog. ‘Onze krant is het tegengif.’

Meer over