COLUMNSylvia Witteman

De meeste mensen voeren geen genuanceerde onderhandelingen met hun hond, maar beperken zich tot monosyllaben

null Beeld

Dank zij die fameuze Hollandse ondernemerslust kun je nog steeds op elke straathoek een kop koffie kopen. Je mag die alleen niet op het pijnlijk lege terras opdrinken, maar ook daar is een mouw aan te passen. Tevreden zat ik met mijn koffie op een laag stenen muurtje toen er – netjes anderhalve meter verderop – een vrouw neerzeeg, van mijn leeftijd, maar uit een iets hogere prijsklasse. Ze had een hondje bij zich, een onrustig diertje dat sterk leek op het hondje van ‘His Master’s Voice’.

De vrouw plaatste een beker koffie naast zich, en een stuk cake op een servetje.

Het hondje keek met felle, begerige ogen naar de cake en rukte aan zijn halsband. ‘Niet doen, Connie’, zei de vrouw. Het hondje begon haar gezicht te likken. ‘Hè, Connie, ga nou zitten’, vervolgde de vrouw smekend, terwijl ze met haar mouw haar gezicht afdroogde. ‘Je krijgt zo een stukje. Een klein stukje. Het is eigenlijk niet goed voor je...’

Ik lachte. De meeste mensen voeren geen genuanceerde onderhandelingen met hun hond, maar beperken zich tot monosyllaben als ‘zit’ of ‘af’. De vrouw keek me verontschuldigend aan. ‘Ja, hij is niet van mij’, sprak ze. ‘Hij is van mijn dochter. Of zíj, eigenlijk. ’t is een vrouwtje. Constanza heet ze. Wie noemt een hond nou Constanza? Nou ja, Isa, mijn dochter dus, heeft haar meegenomen uit Spanje. Vlak voor de corona, nog...’

Het hondje rukte met grote urgentie aan de halsband. ‘Jaja, rustig maar, rustig’, zei de vrouw. Ze brak een stukje van de cake en hield het de hond voor, die onbehouwen toehapte. ‘Auw! Shit, Connie!’, riep de vrouw. Ze veegde haar hand af aan haar broek. De hond kauwde smakkend.

‘Ze bedoelt het niet zo’, zei ze. ‘Ze is gewoon niet opgevoed. Ik weet ook helemaal niet hoe dat moet. Wij zijn geen hondenmensen. Isa ook niet. Maar Connie was een zwerver. Mager en zo. En toen heeft Isa haar meegenomen, uit Spanje. Dat was natuurlijk heel lief, maar ook een beetje dom. Want Isa studeert in Utrecht, en ze woont daar op een kamertje van 3 bij 4. Dus daarom woont Connie nu bij mij.’

Het hondje maakte piepende geluiden. ‘Sssst, Connie, hier, nog een stukje’, zei de vrouw. ‘Voorzichtig. Auw!...’ en weer met een verontschuldigende blik: ‘Ze is ook wel lief hoor, Connie. Echt wel. Maar het is zo’n gedoe. En ze is nog heel jong, zegt de dierenarts. Ze kan nog jaren mee...’

De vrouw zuchtte en beet op haar lip. ‘Ik gun haar ook een lang leven en zo’, besloot ze.

‘Maar ik vind het zo zielig voor de poes.’

Meer over